บทที่ 11

คำพูดเย้ยหยันของภคิณกระตุ้นรชาให้ทำงานหนักอย่างสุดกำลัง ตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่เคยออกจากออฟฟิศเลย

ยามเธอหิว เธอจะกินขนมปังกรอบและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ยามเธอง่วง เธอจะแผ่ตัวลงและนอนสักหนึ่งชั่วโมง ไม่กี่วันต่อมาเธอก็หมดสภาพและมีรอยคล้ำรอบดวงตา

เช้าวันนี้ ทันทีที่ลิสาเข้ามาในออฟฟิศ เธอรีบโร่เข้ามาแล้วพูดว่า "รชา ท่านประธานมาทำอะไรที่นี่"

รชาเงยหัวขึ้นด้วยความงุนงง “อิตานายทุนเหรอ? เขาไม่ได้มาที่นี่นะ”

“ฉันเห็นเขาออกไปจากที่นี่ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึง” ลิสาชี้ไปที่ประตู

ในตอนนั้น รชาตระหนักในทันทีว่าภคิณต้องมาดูเธอทำตัวเองขายหน้า เขาคิดว่าเธอคงทำงบประมาณให้เสร็จก่อนวันจันทร์ไม่ได้

บ้าจริง รชาม้วนแขนเสื้อขึ้น ครั้งนี้เธอต้องทำให้เขาประทับใจให้ได้

“ฉันรู้ละ ตานายทุนมาที่นี่เพื่อแอบดูแก เขาแอบชอบแกหรือเปล่า” ลิสาพูดติดตลก

ตอนนี้อิตานายทุนได้กลายเป็นชื่อเล่นของภคิณไปแล้ว

รชาเหลือบมองเธอ “เขามาดูฉันทำตัวเองขายหน้าน่ะสิ”

เมื่อเห็นรอยคล้ำรอบดวงตาของรชา ลิสาก็พูดอย่างรู้สึกผิดว่า “รชา ฉันขอโทษนะ ฉันทำให้แกลำบาก แกเหนื่อยมาหลายวันแล้วถึงกับมีรอยคล้ำใต้ตา และฉันก็ช่วยอะไรแกไม่ได้เลย”

รชาเงยหน้าขึ้นมองลิสาที่รู้สึกผิด และจงใจพูดอย่างสบายๆ ว่า “แกก็ไม่ได้สบายไปกว่าฉันเหอะ น้องชายก็พึ่งพาไม่ได้ ตอนนี้แม่แกต้องพึ่งพาแกคนเดียวแล้ว รีบไปทำงานเลยไป แกต้องไปโรงพยาบาลหลังเลิกงานอีกนะ!"

“ขอบใจนะ” ลิสาขอบคุณแล้วกลับไปนั่งที่อย่างช่วยไม่ได้

รชาก้มหน้าและทำงานต่อ ทุกนาทีและทุกวินาทีมีความสำคัญกับเธอมาก

ในเย็นวันอาทิตย์ เมื่อเพื่อนร่วมงานทุกคนเลิกงานและกลับบ้านกันหมดแล้ว รชาก็ยังคงฝ่าฟันอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าหนักในออฟฟิศที่ว่างเปล่า ขนหลังคอรชาตั้งชันขึ้นพร้อมกัน และเธอเงยหน้าขึ้นทันที