บทที่ 10

รชากลับบ้านเพื่อเก็บกระเป๋าและเตรียมที่จะใช้เวลาหกวันต่อจากนี้ที่บริษัท

สองวันต่อมาในช่วงพักกลางวัน จู่ๆ รชาก็ได้รับโทรศัพท์จากวรุตม์

“คุณวรุตม์ ตอนนี้ฉันไม่ว่าง ฉันไม่มีเวลาคุยกับคุณ” รชารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย งานด้านงบประมาณซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก

“ผมรู้ว่าคุณยุ่งอยู่และไม่กล้ารบกวนคุณ คือผมเดินทางไปทำธุระมาสองสามวันและมีของขวัญเล็ก ๆ มาให้ คุณช่วยลงมาข้างล่างและรับไปหน่อยได้ไหมครับ” วรุตม์พูดอย่างระมัดระวัง

จากครั้งล่าสุดรชาและเขากลายเป็นเพื่อนกันบนเฟซบุ๊ก ทั้งสองคุยกันถูกคอ พวกเขาคุยภาษาเดียวกันเยอะมาก ดังนั้นทั้งคู่จึงติดต่อกันมาตลอด

เมื่อได้ยินดังนั้น รชาก็ลุกขึ้น เขายังคงนึกถึงเธอแม้ตอนที่เขาเดินทางไปทำงาน

รชามองดูนาฬิกาของตัวเองและคิดว่า "อย่างไรเสีย แค่ช่วงเวลาสั้นๆ คงไม่เสียหายอะไร" เธอจึงกลับไปที่โทรศัพท์และพูดว่า "สักครู่นะ ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้"

ทันทีที่เธอออกจากตัวอาคาร รชาเห็นวรุตม์ถือกล่องเล็กๆ ที่มีริบบิ้นสีชมพูติดอยู่ กำลังส่งยิ้มมาให้เธอ

“แม้งานจะสำคัญ แต่สุขภาพของคุณสำคัญกว่า อย่าให้เหนื่อยเกินไปนะครับ” วรุตม์มองดูรชาที่ซีดเผือดและเอ่ยปาก

"ฉันเข้าใจแล้ว" ดวงตาของรชาเจ็บอยู่ครู่หนึ่ง

เธออยู่ในบริษัทมาหลายวันแล้ว ไม่มีใครสนใจเธอมากเท่านี้

"สำหรับคุณครับ" วรุตม์วางกล่องเล็กๆ ไว้ในมือของรชา ดูเขินอาย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีประสบการณ์เรื่องความสัมพันธ์นัก

รชาหันศีรษะและมองไปที่ม้านั่งสองสามแถวไม่ไกลเพื่อพักผ่อน เธอชี้มาที่พวกเขาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ยังมีอีกหลายนาทีก่อนที่เราจะเริ่มงาน ทำไมไม่นั่งคุยกับฉันสักหน่อยล่ะคะ"

"ได้สิครับ" วรุตม์รู้สึกยินดีอย่างมาก

“คุณคงเหนื่อยจากการเดินทางไปทำงานมากใช่ไหมคะ” รชาไม่ได้เห็นว่ามีเรื่องพูดคุยอะไร เธอแค่รู้สึกว่ามันแล้งน้ำใจไปหน่อยที่จะให้เขากลับไปทันทีที่มาถึง

“ไม่เลยครับ ผมแค่ไปบรรยายและเที่ยวชมวิวไปพลางๆ” วรุตม์ยิ้มเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ รชาเงยหน้าขึ้นและทันใดนั้นก็เห็นร่างในชุดสูทสีดำยืนอยู่ไม่ไกล

ชายหนุ่มมาดเท่ด้วยมือทั้งสองข้างที่สอดในกระเป๋ากางเกง เขายิ้มเยาะเมื่อสบตากับรชา จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและจากไป