บทที่ 9

ภคิณเหลือบมองที่รชาอย่างเย็นชาแล้วหันไปคุยกับชายคนนั้นราวกับว่าเขาไม่เห็นเธอ

เมื่อเห็นภคิณ รชาก็สาปแช่งในใจว่า "ฉันบังเอิญมาเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุดตอนออกมาทานมื้อค่ำได้ยังไง ภคิณดูเหมือนจะอยู่ไปทุกที่เลยนะ"

“คุณออกมาทานข้าวกับเพื่อนเหรอ” จู่ๆ เมธีก็ถามขึ้น

วรุตม์ขับรถมาพอดี รชารีบพูดว่า “เพื่อนของฉันมาแล้วค่ะ!”

เมธีมองดูวรุตม์ซึ่งนั่งอยู่ในรถแล้วถามว่า “แฟนเหรอ?”

"เปล่าค่ะ แค่... เพื่อนคนนึง" รชารีบปฏิเสธ

“รชา ทำไมหน้าแดงล่ะ ปกติคุณไม่เป็นแบบนี้นะ” เมธีมองดูรชาอย่างสนุกสนาน

รชาเงยหน้าขึ้นและบังเอิญสบตาภคิณ เธอรีบผลุบเปลือกตาลงและพูดว่า “ผู้จัดการ ฉันไปก่อนนะคะ!”

รชารีบนั่งบนเบาะผู้โดยสารอย่างรวดเร็ว มองผ่านกระจกไปยังภคิณเป็นครั้งสุดท้าย แล้วรถก็เลี้ยวและขับออกไป

ปกติแล้ว เธอเป็นคนตรงไปตรงมาและไม่ลังเลเลย วันนี้เธอเป็นอะไรไป? รชาถามตัวเองในใจ...

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่รชาเข้ามาในห้องทำงาน เมธีก็มาหาเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

“เมื่อหลายวันก่อน ฝ่ายการเงินทำพลาดอย่างร้ายแรงเรื่องการกำหนดงบประมาณของเราสำหรับโครงการพัฒนา ท่านประธานให้เราไปที่นั่น”

“ร้ายแรงขนาดไหนคะ?” รชาถามอย่างกังวล

งบประมาณของโครงการนี้เสร็จสมบูรณ์หลังจากฝ่ายการเงินทำงานล่วงเวลากว่าครึ่งเดือน เธอมีหน้าที่รับผิดชอบอย่างเต็มที่ในการจับตาดูเรื่องนี้

“ผมไม่รู้ เราจะรู้เมื่อเราไปถึงที่นั่น” เมธีเองก็กังวลมากเช่นกัน

ทันทีที่เมธีและรชาเดินเข้าไปในห้องทำงานของภคิณ เขาก็โกรธมากและโยนแฟ้มโปรเจ็กต์หนาสองนิ้ววางบนโต๊ะของเขา

"คุณทำอะไรลงไป ผมไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่าจะเกิดความคลาดเคลื่อนสถิติพารามิเตอร์ขั้นต่ำในงบประมาณ คุณรู้ไหมว่าโครงการนี้มีความสำคัญต่อบริลเลียนซ์ กรุ๊ปแค่ไหน"

"ความคลาดเคลื่อนพารามิเตอร์? พารามิเตอร์ทั้งหมดลิสาเป็นคนดูแล ตอนนี้แม่ของเธอป่วยหนักและเธอยุ่งมากจนทำให้ละเลยไป"