บทที่ 8

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ในเย็นวันหนึ่ง รชานั่งอยู่ในร้านอาหารตะวันตกสุดโรแมนติกและรอคนที่นัดบอดกับเธอ

แม่สื่อบอกว่าผู้ชายคนนั้นยังหนุ่มและหล่อ และเขาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย รชาไม่ได้มีความประทับใจใดกับการเป็นอาจารย์จอมปลอมนั่น

เมื่อถึงเวลาหนึ่งทุ่ม ชายในกางเกงสีเทา เสื้อเชิ้ตสีขาว และแว่นตาขอบทองนั่งอยู่ตรงหน้ารชา

“สวัสดีครับ ผมชื่อวรุตม์ วงศ์วรกมล อายุ 29 ปี ผมเป็นคนที่นี่ ตอนนี้ผมเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์น” บทเปิดนั้นเรียบง่ายและชัดเจน

รชามองดูเขาเล็กน้อย จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นและพูดว่า "ฉันมีคำถามสองสามข้อสำหรับคุณค่ะ"

คนที่อยู่ข้างหน้าเธอนั้นอ่อนโยนและสง่างาม สะท้อนอารมณ์ของนักวิชาการที่มีการศึกษาดี เขาไม่น่าจะเป็นอาจารย์จอมปลอม รชาไม่ได้อยากทำให้เขาโกรธเธอจริงๆ แต่ถ้าเธอไม่ยั่วโมโหเขา เธอก็คงจะหนีไม่พ้น

“ผมจะบอกคุณทุกอย่างที่ผมรู้” ฮาวเวิร์ดยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวสองแถว

"คุณมีอพาร์ทเมนต์สามห้องนอน หนึ่งห้องทานข้าว และหนึ่งห้องนั่งเล่นไหม" รชาเหลือบมองเขา

แม้ว่ากรุงเทพจะไม่ใช่เมืองใหญ่นัก แต่ก็มีความเจริญมากกว่าเมืองใหญ่หลายที่ ราคาที่อยู่อาศัยก็สูงลิ่วเช่นกัน ถ้าชายหนุ่มต้องการเป็นเจ้าของบ้านที่มีสามห้องนอนและหนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องทานข้าว ซึ่งมีเนื้อที่มากกว่าหนึ่งร้อยตารางเมตร เขาจะต้องมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยหรือมีความโดดเด่นจริงๆ

คำถามนี้ทำให้วรุตม์ยิ้ม "ตอนนีผมอาศัยอยู่ในห้องสวีทดูเพล็กซ์สองร้อยตารางเมตร"

รชาตกตะลึงและคิดว่า "ทั้งครอบครัวคงต้องเก็บเงินดาวน์สำหรับห้องดูเพล็กนี้ และต้องอยู่ในเขตชานเมืองตรงไหนสักที่แน่ๆ "

เธอถามทันทีว่า "คุณเป็นเจ้าของรถอาวดี้ เอซิกส์ หรือป่าว"

รอยยิ้มของวรุตม์ลึกขึ้น "ตอนนี้ผมขับแลนด์ โรเวอร์ แต่ถ้าคุณชอบอาวดี้ ผมเปลี่ยนให้ได้ในอนาคตนะ!"

รชาดูเหมือนจะสำลักขนมปังนึ่ง เธออ้าปากและพูดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่ วรุตม์จ้องเธอด้วยสายตาขี้เล่น

รชาตัดสินใจแล้วพูดว่า "ฉันไม่บริสุทธิ์แล้ว!"

เธอจ้องที่เขาและคิดว่า "ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะไม่สนใจเลย!"