บทที่ 7

ภคิณมองไปที่แผ่นหลังของรชาและตะโกนอย่างจงใจ "ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้มีคดีข่มขืนและฆาตกรรมหลายคดีแถวนี้ ฆาตกรยังลอยนวลอยู่เลย ตำรวจสงสัยว่าฆาตกรอาศัยในย่านนี้"

รชามองขึ้นไปยังสภาพแวดล้อมที่อึมครึม เสียงลมพัดใบไม้ฟังดูน่ากลัว และทันใดนั้นเธอก็รู้สึกหนาวสันหลัง!

วินาทีถัดมา รชาก็หันกลับมาและเปิดประตูรถ เธอรีบขึ้นไปนั่งบนเบาะผู้โดยสารและรัดเข็มขัดนิรภัย

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวไม่หยุดของเธอ มุมปากของภคิณก็ขดยิ้มจางๆ เขาเหยียบคันเร่งและรถก็ออกแล่นไปตามถนน

บรรยากาศในรถเงียบเชียบ รชาแตะแก้มที่ร้อนผ่าวขอตัวเองและรู้สึกละอายใจมากกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น “ขอโทษที่คุณต้องดูละครตลกๆ แบบนั้น”

“ไม่ต้องห่วง ผมไม่สนใจที่เห็นท่าทางน่าอายของคนอื่นหรอก” ภคิณมองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่แสดงสีหน้าใด

เขาหมายความว่าเธอกำลังพยายามตัดสินจิตใจของเขาด้วยความชั่วร้ายของตัวเอง รชาอยากจะเอื้อมมือออกไปและตบหน้าแข็งๆ ของเขาเบาๆ เพื่อดูว่ามันยืดหยุ่นได้ไหม ทำไมเขาถึงทำหน้าแบบนี้ได้ทุกวันนะ

เพราะเธอไม่มีอะไรเหมือนกันกับภคิณเลย เธอจึงไม่อยากคุยกับเขา เธอหันไปมองวิวกลางคืนนอกหน้าต่างและไม่พูดอะไรอีก

สิบนาทีต่อมา รถหยุดจอดแถวบ้านของรชา

“ขอบคุณค่ะท่านประธาน” รชาปลดเข็มขัดนิรภัยและขอบคุณเขา เพราะยังไงเขาก็มาส่งเธอที่บ้าน

ภคิณเหลือบมองที่ชุมชนด้านนอกและพูดว่า "คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณผมหรอก เพราะคุณเป็นพนักงานของบริลเลียนซ์ กรุ๊ป หากมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ บริษัทต้องจ่ายค่าปลงศพบางส่วนน่ะ"

คำพูดเหล่านี้ทำให้รชาโกรธทันที เจ้านายแบบไหนกันแช่งลูกน้องให้ตาย

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะท่านประธาน ฉันจะมีอายุยืนยาว คุณควรเก็บเงินไว้ใช้เองนะคะ!” หลังจากนั้น รชาก็ลงจากรถและปิดประตูอย่างแรง

วื้ดดด

วินาทีถัดมา รถก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

"ถุย คำดีๆ ไม่มีวันพ่นจากปากหมาสินะ" รชาถุยน้ำลายไปทางที่รถออกไป