บทที่ 2

หลังจากทานอาหารเช้าแบบสบาย ๆ รชาก็รีบเข้าไปที่บริษัท

ระหว่างทาง เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณนายปรารถนา

“รชา แม่พบป้าของลูกวันนี้ ป้าบอกว่าคุณปู่ของลูกป่วยหนัก ทำไมลูกไม่ไปเยี่ยมท่านที่บ้านพักคนชราหน่อยล่ะ ยังไงแม่ก็ไม่ใช่สมาชิกในบ้านสุรสันติอีกแล้ว มันไม่เหมาะที่แม่จะไป” คุณนายปรารถนารู้ว่าลูกสาวคนโตของเธอหัวรั้น เธอจึงพยายามพูดด้วยน้ำเสียงพูดคุย

"หนูไม่อยากไป" คุณปู่เป็นทหารที่เกษียณแล้วและได้รับเงินบำนาญที่สูงมาก เมื่อไหร่ก็ตามที่พ่อจอมโลภและเมียน้อยของเขาเห็นเธอไปเยี่ยมคุณปู่ พวกเขาจะทุบตีและดุเธอ หาว่าเธอมาเอาเงินจากคุณปู่

“คุณปู่ของลูกดูแลลูกเป็นอย่างดีก่อนที่ท่านจะป่วย ที่สำคัญท่านอายุเกือบเก้าสิบปีแล้ว ท่านเหลือเวลาไม่มาก แค่ไปที่นั่นสักครั้งเถอะนะ” คุณนายปรารถนาพยายามเกลี้ยกล่อมเธออย่างหนัก

ก่อนที่คุณปู่จะล้มป่วย ท่านเลี้ยงดูสองคนพี่น้องเป็นอย่างดี รชาจึงต้องทำอย่างไม่เต็มใจนัก

“หนูจะไปตอนกลางคืนค่ะ” รชาพูดหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“แล้วจำไว้ด้วย ถ้าดันไปเจอพ่ออย่าพูดมากเชียวนะ” คุณนายปรารถนากำชับ

“ถ้าเขาไม่ยุ่งกับหนูก่อน หนูก็จะไม่ยุ่งกับเขาหรอกค่ะ” แล้วรชาก็วางสายไป

ย้อนกลับไปในตอนนั้น แม่ของเธอคุกเข่าลงกับพื้นและอ้อนวอนพ่อของเธอ ว่าตราบใดที่เขาไม่หย่าและมีบ้านให้เธอและลูกของเธอ เธอจะทำเป็นไม่เห็นความสัมพันธ์ของเขากับผู้หญิงคนนั้น

ถึงจะอย่างนั้น พ่อจอมขี้งกของเธอก็ยังไม่พอใจ เขาไม่เพียงแต่หย่ากับแม่เธอเท่านั้น แต่ยังเอาเงินทั้งหมดไปอีกด้วย มีเพียงแม่และลูกสาวสองคนของเธอเท่านั้นที่รู้ว่าพวกเขาผ่านความยากลำบากมาอย่างไรในช่วงหลายปีที่ผ่านมา...

ทันทีที่รชานั่งบนเก้าอี้ อลิสา หรือลิสา เพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทของเธอก็เข้ามาหาและมองดูรชา “นี่แกเพิ่งเลิกกับแฟนไม่ใช่เหรอ ทำไมแก้มแกเป็นสีชมพู”

"เมื่อคืนฉันจ่ายเงินสี่พันห้าซื้อผู้ชายเพื่อปลอบประโลมใจอันแตกสลายของฉัน" รชาพูดและหัวเราะเยาะตัวเอง

"แกไม่มีทางได้ของดีในราคาถูกหรอกยะ!" ลิสาห่อริมฝีปาก