บทที่ 3

หลังจากพยายามทำให้มั่นใจหลายครั้ง เธอก็ดึงความคิดกลับสู่ความเป็นจริง

เมื่อคืน ผู้ชายที่เธอจ่ายเงินซื้อไปสี่พันห้าดันกลายมาเป็นเจ้านายคนใหม่จากสำนักงานใหญ่

คุณพระ! เธอมองหาที่ซ่อนตัวอย่างสิ้นหวัง

“อะไรจะบังเอิญขนาดนี้! ใครจะรู้ว่าคนที่เธอคว้ามามั่วๆ จะกลายเป็นประธาน ตอนนี้ท่านประธานกำลังอยู่ในช่วงลดราคาเผื่อให้คนอื่นได้ลองท่านประธานไหมนะ

รชาบอกตัวเองให้สงบลง แต่ขาของเธอยังสั่นอยู่

เธอทำได้เพียงก้มศีรษะและซ่อนใบหน้าครึ่งหนึ่งไว้ภายใต้ผมยาว โดยหวังว่าภคิณซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ประธานจะไม่ทันสังเกตเห็นเธอ

สุดท้ายก็มีคนเกินสิบนั่งอยู่ในห้องประชุม พวกผู้ช่วยและผู้จัดการสาวๆ ต่างพากันหลงใหลได้ปลื้มกับคำปราศรัยของท่านประธาน เขาไม่น่าจะใส่ใจผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างเธอหรอกนะ จริงไหม?

ในที่สุด เธอก็ผ่านมาได้จนการประชุมจบลง รชาย่องออกจากห้องประชุมท่ามกลางฝูงชน

สิ่งแรกที่รชาทำเมื่อเธอกลับมาที่สำนักงานคือหาตัวลิสาและบ่นให้เธอฟัง

ลิสามองเธอด้วยความตกใจ “แกเป็นผู้หญิงที่โชคดีคนนั้นเหรอ แกได้นอนกับท่านประธานอย่างนั้นเหรอ”

“อย่ามาล้อเล่นหน่า ฉันกลัวว่าเขาจะแก้เผ็ดและไล่ฉันออกหนะสิ ฉันยังต้องเลี้ยงดูแม่และน้องสาวอีกนะ” รชาสติแตก

ข้างในเธอรู้สึกเสียใจแทบแย่ เธอเป็นบ้าอะไรถึงโยนเงินสี่พันห้าให้เขา? แถมยังถากถางเขาว่าไม่เก่งเรื่องอย่างว่าอีก เวรกรรมมาเร็วเกินไปแล้ว

ลิสายักไหล่ “อย่ากังวลเกินไปเลย บางทีเขาอาจจะไม่ได้สังเกตเห็นแกเลยก็ได้”

ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค เสียงของผู้จัดการเมธีก็ดังขึ้น “รชา ท่านประธานภคิณอยากพบคุณที่ห้องทำงาน!”

เมื่อได้ยินดังนั้น รชาอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ เสียแต่เธอไม่มีน้ำตา

เธอไม่มีทางเลือก แม้เธอจะรู้ว่าอาจมีผลร้ายแรงตามมา แต่เธอก็ยังต้องไป!