บทที่ 4

วินาทีถัดมา รชาเงยหน้าขึ้นและตระหนักว่าเธอกำลังคิดมากเกินไป

ภคิณหยิบเงินสี่พันห้าร้อยบาทจากกระเป๋าสตางค์ของเขามาวางไว้ตรงหน้าเธอ เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณรชา ผมคิดว่าผมต้องชี้แจงให้คุณทราบว่าผมไม่มีงานพาร์ทไทม์อื่นนอกจากการเป็นประธานของบริลเลียนซ์ กรุ๊ป ฉะนั้นโปรดรับเงินสี่พันห้าร้อยบาทนี้คืนไปด้วย!”

รชาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขันเล็กน้อย ทำไมเขาถึงจุกจิกกับเรื่องขี้ปะติ๋วแบบนี้นะ? เขาแค่ต้องการบอกว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายอย่างว่าเหรอ?

“ฉันเข้าใจสิ่งที่คุณหมายถึงดีค่ะ ท่านประธาน” รชาพูดด้วยรอยยิ้ม

ปรากฎว่าบอสใหญ่เรียกเธอมาที่นี่เพียงเพื่อประกาศว่าเขาไม่ได้มีอาชีพเสริม เธอจะยอมรับคำขอไว้ในใจ

อย่างไรก็ตาม ท่าทีต่อมาของภคิณก็ทำให้รชาสับสน!

ขณะที่รชาเอื้อมมือเพื่อไปหยิบเงินสี่พันห้าคืน เขาก็โยนธนบัตรอีกจำนวนหนึ่งทับมาโดยไม่คาดคิด

เธอมองไปยังเขาอย่างสับสนและไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร “ท่านประธาน?”

“สามพันบาทนี้เป็นรางวัลของคุณสำหรับเมื่อคืนนี้” ดวงตาของภคิณเต็มไปด้วยความเหนือกว่า

ให้ตายสิ ตอนนี้รชาอยากจะสบถจริงๆ!

เขาหมายความว่าเธอเป็นโสเภณีที่มีราคาถูกกว่าผู้ชายขายตัวไร้ความสามารถตั้งพันห้าร้อยบาท เธอมีค่าเพียงสามพันบาท หมายความว่าเธอต้องอับอายเพราะราคาถูก

ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าทั้งครอบครัวต้องพึ่งพาเธอทางการเงิน รชาคงจะตบเขาตรงๆ และบอกเขาว่าเธอไม่ใช่คนที่ใครจะมาเล่นด้วย

อย่างไรก็ตาม เธอต้องก้มหัวยอมให้บริษัทของเขา ในอกรชาเต็มไปด้วยความโกรธ เธอบอกตัวเองให้ใจเย็นและนิ่งไว้

ในตอนนี้ ภคิณมองเธอด้วยสายตาสนุกสนาน เขาอยากจะเห็นว่าเขาเหนือกว่า เธอจะไม่ปล่อยให้เขาสมใจ

หลังจากสบตาของเขาแล้ว รชาก็เดินไปข้างหน้าและหยิบเงินเจ็ดพันห้าร้อยบาทขึ้นมา เธอชูธนบัตรขึ้นกลางอากาศและพูดกับประธานด้วยรอยยิ้มที่สดใสว่า “ท่านประธาน ไอ้บ้า!”

ภคิณหน้าตึงลงทันทีตามที่รชาหวัง ก่อนที่เขาจะทันได้โต้ตอบ เธอพูดว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะกลับไปทำงานนะคะ”

หลังจากวิ่งออกจากห้องทำงานของประธาน รชาก็ยักไหล่อย่างพึงพอใจ

สมัยที่เธออยู่มหาลัย เธอโต้วาทีเก่งที่สุดในการอภิปรายของโรงเรียน ถ้าจะเถียงกับรชาละก็ คุณจะต้องฝึกฝนนานหน่อยนะ!