บทที่ 11

โม่ซูจ้องที่หน้าจอโน้ตบุ๊กโดยไม่เงยหน้า "ฉันเคยไปโรงแรมที่คล้ายกัน"

ที่เธอเคยไปล้วนแต่เป็นโรงแรมเจ็ดดาว

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มาเยี่ยมชมโรงแรมเล็ก ๆ ระดับห้าดาวแห่งนี้

โม่ฉื่อเม้มริมฝีปาก มองดูเธออย่างเงียบ ๆ และไม่พูดอะไรอีก

เด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเธอกำลังนั่งขัดสมาธิบนโซฟาด้วยท่าทางเกียจคร้าน

อย่างไรก็ตาม เมื่อก้มศีรษะลงเพื่อพิมพ์บนคีย์บอร์ด ความคมชัดที่คลุมเครือและความหน้าด้านในดวงตาของเขานั้นชัดเจนเกินไป

ที่บ้านไม่มีโน้ตบุ๊ก โม่ซูเรียนการใช้โน้ตบุ๊กเมื่อไหร่?

โม่ฉื่ออยากรู้อยากเห็นจึงเดินไปดู

เมื่อเขาไปดูหน้าจอดน้ตบุ๊ก ก็มีรหัสข้อมูลและคำสั่งต่าง ๆ มากมายที่เขาไม่เข้าใจ

โม่ฉื่อตัวแข็งอีกครั้ง "พี่ โน๊ตบุ๊กของพี่ติดไวรัสหรือเปล่า?"

รหัสเหล่านี้สามารถพิมพ์ได้เหมือนกับปรมาจารย์แฮ็กเกอร์ในภาพยนตร์ได้ยังไง?

โม่ซูไม่พูด แต่พิมพ์บนคีย์บอร์ดเร็วขึ้น

ในฐานะนักฆ่ามือหนึ่งขององค์กร หลาย ๆ คนรู้จักเธอเพียงชื่ออวี้ชูเท่านั้น

แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเธอมีตัวตนอื่น

S แฮกเกอร์หมายเลขหนึ่งของโลก

โม่ซูพิมพ์โค้ดสุดท้ายเสร็จแล้วและดูโค้ดที่ถูกสร้างขึ้น เพื่อสร้างไฟร์วอลล์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกสำหรับคอมพิวเตอร์

รหัสติดตามจะถูกแทรกลงในคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์มือถือด้วย

โม่ฉื่อมองจากด้านข้างด้วยความประหลาดใจ

แม้จะยังเป็นมือใหม่ เขาก็สามารถบอกได้ว่าโม่ซูเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์

แต่เธอเรียนมันตั้งแต่เมื่อไหร่?

ทำไมเขาถึงจำไม่ได้เลยสักนิด?

เมื่อมองดูโม่ฉื่อที่ดูอยากรู้อยากเห็น โม่ซูก็เงยหน้าขึ้นมองเขา "อยากเรียนไหม?"

โม่ฉื่อตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพยักหน้าอย่างแรง "อยาก!"

เด็กผู้ชายทุกคนคงไม่สามารถหลีกหนีจากความอยากรู้อยากเห็นและความชื่นชมในตัวตนลึกลับของแฮกเกอร์ได้

โม่ฉื่อก็ไม่มีข้อยกเว้น

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะสอนแกเอง” โม่ซูพูดอย่างใจเย็น

โม่ฉื่อดีใจมาก "จริงเหรอ?!"

"อืม"

ทันทีที่เขาพูดจบ ประตูห้องพิเศษก็ถูกเคาะ

พนักงานเสิร์ฟเข้ามาเสิร์ฟอาหาร

อาหารฝรั่งเศสต้นตำรับเสิร์ฟพร้อมมีดและส้อม

โม่ฉื่อมองไปที่มีดและส้อมที่อยู่ตรงหน้าเขา และประสบปัญหาอีกครั้ง

โม่ซูเห็นภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเขาจึงขอให้พนักงานเสิร์ฟเอาตะเกียบมาให้เขา

มันเป็นแค่มื้ออาหารไม่จำเป็นต้องใส่ใจมันมากนัก แค่กินให้สบายก็พอ

โม่ฉื่อถือตะเกียบและมองไปที่โม่ซูที่อยู่ตรงข้ามกำลังหั่นฟัวกราส์ ด้วยความรู้สึกผสมปนเปในใจ

เด็กผู้หญิงตรงหน้ามีใบหน้าที่ดูเด็ก

เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นพี่สาวไร้ประโยชน์ที่ยอมจำนนในความทรงจำของเขา

แต่ในขณะนี้ ท่าทางของเธอสง่างาม การเคลื่อนไหวของเธอเกียจคร้าน และร่างกายของเธอเต็มไปด้วยความสูงส่งโดยกำเนิด

แม้ว่าเธอจะอวบ แต่เธอก็ไม่สามารถหยุดออร่าอันสูงส่งของเธอได้

โม่ฉื่ออดไม่ได้ที่จะสงสัยอีกครั้ง โม่ซูที่อยู่ตรงหน้าเป็นพี่สาวที่ไร้ประโยชน์เมื่อก่อนจริงเหรอ?

หลังจากทานอาหารอย่างกระสับกระส่าย พนักงานเสิร์ฟก็เข้ามาคิดเงิน

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง ยอดเจ็ดหมื่นแปดพัน จ่ายยังไงครับ?”

เมื่อโม่ฉื่อได้ยิน เขาก็ตกใจมากจนแทบจะตกเก้าอี้

เจ็ดหมื่นแปดพัน?

แค่มื้อนี้เจ็ดหมื่นแปดพันเหรอ?

โอ้พระเจ้า!

รายได้ต่อปีของครอบครัวพวกเขาก็เทียบไม่ได้ใช่ไหม? !

เสื้อผ้าและรองเท้ามีราคาแพงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังรับได้

แต่มื้อนี้พวกเขาไม่ได้กินอะไรมากพวกเขามีไวน์แดงเพิ่มอีกขวดเดียวเท่านั้นและเขาก็จิบไปเล็กน้อย

รวมแล้วราคาเจ็ดหมื่นแปดพันจริงเหรอ?

โม่ฉื่อเพียงรู้สึกว่าเขาได้รับรู้สิ่งใหม่ ๆ แล้ว

พนักงานเสิร์ฟอธิบายอย่างอดทนว่า "คุณผู้ชายครับ ฟัวกราส์ ทรัฟเฟิลดำ และมัตสึทาเกะที่ท่านสั่งมานั้นส่งจรงมาจากฝรั่งเศสทั้งหมด และไวน์แดงขวดนี้คือ ลาฟิตปีแปดสอง ซึ่งเป็นสิ่งที่อยู่บนโต๊ะที่แพงที่สุดครับ ”

“เครื่องดื่มนี้ราคาเท่าไหร่?”

“สี่หมื่นเก้าพันแปด”ร้อยหยวน

"..."

โม่ฉื่อกลืนน้ำลายและพูดไม่ออก

โม่ซูรินไวน์แดงนี้ให้เขาหนึ่งแก้ว

เขาจิบแล้วพบว่ามันไม่อร่อยเลย จึงวางมันไว้โดยไม่แตะต้องมัน

ถ้าเขารู้ว่ามันแพงขนาดนี้ เขาคงไม่เสียสิ้นเปลือง

เช้านี้ โม่ฉื่อถูกโม่ซูพาออกมาได้รับรู้สิ่งใหม่ ๆ

เดมทีโลกของคนรวยนั้นฟุ่มเฟือยมาก

บนรถแท็กซี่ที่กำลังกลับบ้าน โม่ฉื่ออยู่ในอาการงุนงง