บทที่ 10

โม่ซูไม่ได้ปฏิเสธ "พวกเขาต้องการสั่งสอนบทเรียนให้ฉัน ฉันนั่งรอความตายไม่ได้"

“เป็นพี่ที่ต้องการให้พวกเขากลับหาโจวจี้ฮว่าเพื่อขอค่ารักษาพยาบาลไหม?” โม่ฉื่อดึงสายสะพายกระเป๋านักเรียนอย่างตื่นเต้น และเสียงของเขาก็ดังขึ้นเล็กน้อย

“แกก็คิดว่าฉันใจดีเกินไปใช่ไหม？” โม่ซูเลิกคิ้วแล้วมองดูเขา

โม่ฉื่อตัวแข็งทันที โดยไม่รู้ว่าจะโต้ตอบอย่างไร

พี่สาวที่เคยถูกรังแกมาก่อนจู่ ๆ ก็มีเก่งขึ้นมา

เขาตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ

โม่ซูมองผ่านสิ่งที่เขาคิดและพูดอย่างใจเย็น "ฉันบอกแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันไม่สนใจเพราะฉันขี้เกียจเกินกว่าที่จะลงมือ"

“แต่... พี่เอาชนะพวกอันธพาลจำนวนมากด้วยตัวคนเดียวได้ยังไง?” โม่ฉื่อมองดูเธอด้วยความไม่เชื่อ

หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เห็นได้ชัดว่ามันยังคงเป็นใบหน้าเดียวกันกับในความทรงจำ แต่ผอมลงกว่าเดิม และเส้นบนใบหน้าก็ชัดเจนขึ้นมาก

รูปร่างของเธอผอมลงมาก และเมื่อเธอพูดก็มีความเย่อหยิ่งในคิ้วและดวงตาของเธอที่ไม่สามารถจางหายไปได้ นี่คือสิ่งที่โม่ซูไม่เคยมีมาก่อน!

นี่คือ... พี่สาวงี่เง่าที่อาศัยอยู่กับเขามานานกว่าสิบปีจริงเหรอ?

โม่ซูไม่ตอบคำถามของเขาและหันไปมองไปรอบ ๆ "มีธนาคารอยู่ใกล้ ๆ นี้ไหม？"

โม่ฉื่อตะลึง "พี่จะไปธนาคารทำอะไร?"

จะปล้นธนาคารเหรอ?

“ทำธุระนิดหน่อย” โม่ซูเหลือบมองธนาคารที่อยู่มุมตรงข้ามแล้วก้าวไปข้างหน้า“แกกลับไปก่อน แล้วฉันจะตามกลับไป”

หลังจากพูดอย่างนั้น โดยไม่รอปฏิกิริยาของโม่ฉื่อ เธอก็เดินตรงไปยังฝั่งตรงข้าม

เมื่อไปถึงธนาคาร ให้หาเครื่องกดเงินสดแล้วใส่บัตรเพื่อตรวจสอบยอดเงิน

หน้าจอเด้งขึ้นมา

ยอดคงเหลือในบัญชี: 1,000,000.00

ตัวเลขหนึ่งล้านหยวนเด้งเข้ามาในตาทันที โม่ซูเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

แค่ล้านเดียวเหรอ?

คนตระกูลเหลิ่งจะตระหนี่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

หนึ่งล้าน เหลิ่งเอ้าหลีคนนี้ก็รักศักดิ์เหมือนกันเหรอ?

ช่างเถอะ ตอนนี้เธอไม่มีเงินแล้ว

ในฐานะคนธรรมดา หนึ่งล้านถือเป็นเงินก้อนใหญ่อยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจเรื่องนั้นมากนัก

โม่ซูหยิบการ์ดออกมา หันหลังกลับและไปที่ร้านโทรศัพท์มือถือ

*

โม่ฉื่อนั่งอยู่ในห้อง มองโทรศัพท์ที่พังบนโต๊ะอย่างเหม่อลอย

โทรศัพท์เครื่องนี้ซื้อมือสองมาด้วยแต๊ะเอียที่เขาเก็บออมมาสองปี

ใช้เพื่อตรวจสอบข้อมูลการเรียนทางออนไลน์เป็นพิเศษ

เดิมทีครอบครัวนี้ไม่มีเงิน ตอนนี้โทรศัพท์พังแล้ว ไม่มีทางที่พวกเขาจะสามารถซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้เขาได้ แม้แต่โทรศัพท์มือสองที่ถูกที่สุดก็ตาม

ไม่งั้นจะเอาไปซ่อม?

แตกเป็นชิ้น ๆ แบบนี้เกรงว่าค่าซ่อมจะแพงกว่ามือสองครับ

โม่ฉื่อกำลังปวดหัวก็มีคนมาเคาะห้อง

โม่ซูเข้าไปในห้องและวางถุงของขวัญลงบนโต๊ะของเขา

“ลองดูสิว่าชอบหรือเปล่า”

โม่ฉื่อสับสนและมองลงไปที่สิ่งที่อยู่ในถุงหิ้ว "นี่คืออะไร?"

พูดจบก็หยิบกล่องออกมา เปิดดูกลายเป็นมือถือแบรนด์ใหญ่ในประเทศรุ่นใหม่ล่าสุด!

โม่ฉื่อสับสน “พี่ไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน?”

"ซื้อมา"

"ซื้อมันมาเหรอ?" โม่ฉื่อตกใจ "โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ราคาเกือบหนึ่งหมื่นหยวน พี่ไปเอาเงินมากมายมาจากไหน?"

โม่ซูหยิบบัตรสีดำเท่ ๆ ของเธอออกมาจากกระเป๋าแล้วพูดว่า "อย่ากังวล ฉันได้รับเงินมาอย่างถูกต้อง แกใช้มันได้โดยไม่ต้องกังวล ถ้าใช้จนพังแล้วจะซื้ออันใหม่ให้"

โม่ฉื่อมองดวงตาที่เฉยเมยและเย็นชาของเธอ และไม่รู้ว่าทำไม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าโม่ซูในตอนนี้ดูแปลกมาก

บางทีความขี้ขลาดของเธอเมือก่อนอาจเป็นแค่การแกล้งทำ

โม่ซูในตอนนี้คือเธอที่แท้จริง

“เอาล่ะ ลองเปิดใช้งานโทรศัพท์และดูว่ามีปัญหาอะไรไหม แล้วเข้านอนเร็ว พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ฉันจะพาแกออกไปซื้อของ”

โม่ซูไม่ได้บอกเขาว่าเธอยังมียอดคงเหลือในบัตรมากกว่าเก้าแสนหยวน เพราะเธอกลัวว่าโม่ฉื่อจะตกใจ

ถึงอย่างไร โทรศัพท์มือถือมูลค่าหนึ่งหมื่นหยวนก็ทำให้เขากลัวได้เช่นนี้

เพื่อสุขภาพของเขา เขาจึงตัดสินใจไม่พูดอะไรเลย

วันรุ่งขึ้น

โม่ฉื่อตื่นขึ้นมาและมองดูโทรศัพท์รุ่นลิมิเต็ดใหม่ล่าสุดที่วางอยู่ข้างหมอน แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องจริง

ท้ายที่สุดแล้ว นี่เป็นสินค้าฟุ่มเฟือยชิ้นแรกในชีวิตของเขา และโม่ซู่ยังเป็นคนมอบให้เขา

นี่มันรู้สึกเหมือนฝันจริง ๆ

ก๊อก ๆ ๆ!

เสียงประตูถูกเคาะและเสียงของโม่ซูก็ดังมาจากด้านนอก "เก็บของเสร็จยัง ไปกันเถอะ"

โม่ฉื่อรีบพูดว่า "รอแปปนึง เดี๋ยวออกไป!"

เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปโดยมีรอยคล้ำใต้ตาสองอัน

เมื่อโม่ซูเห็นดังนั้น เธอก็พูดทันที "เมื่อคืนแกถูกคนต่อยมาเหรอ? ทำไมมีตาแพนด้าล่ะ?"

โม่ฉื่ออายที่จะบอกว่าเมื่อคืนเขาตื่นเต้นเกินกว่าจะหลับลง ดังนั้นเขาจึงต้องโกหกและบอกว่าเขาอ่านหนังสือดึกเกินไป

โม่ซูไม่ได้เปิดเผยเขาและพูดว่า "ไป พวกเราซื้อของกันเถอะ"

โม่ฉื่อดูประหลาดใจ "พี่ซื้อโทรศัพท์ราคาแพงขนาดนี้ แล้วยังมีเงินซื้อของอย่างอื่นอีกเหรอ?"

โม่ลี่ลี่บังเอิญออกมาจากห้อง เมื่อได้ยินดังนั้น เธอก็ตะโกนทันทีว่า “เงินเหรอ? พวกแกไปเอาเงินมาจากไหน? แม่แอบให้เงินพวกแกเหรอ? !”

โม่ซูไม่สนใจเธอและเดินออกจากลานบ้านไป

โม่ฉื่อไม่ได้พูดอะไร หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เขากลัวว่าโม่ลี่ลี่จะบ่น เขาจึงตอบเธอว่า "ไม่มี ได้ยินผิดแล้ว"

โม่ลี่ลี่กลอกตาทันที

เมื่อคิดดู แม่จะแอบให้เงินกับโม่ซูคนงี่เง่าคนนี้ได้ยังไง?

โม่ซูและโม่ฉื่อออกจากหมู่บ้านในเมืองไปทานอาหารเช้าใกล้ ๆ จากนั้นไปที่ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในหลีเฉิง

นี่เป็นครั้งแรกที่โม่ฉื่อได้มาที่ห้างสรรพสินค้าสุดหรูเช่นนี้

หลังจากเข้ามาเขามองดูแบรนด์ดังที่ที่วางอยู่ตระการตา มองลงไปที่เสื้อผ้าบนร่างกายของเขาและอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าด้วยความอับอาย

เขาอยากจะหยุดโม่ซูหลายครั้ง และออกจากที่นี่

แต่โม่ซูดึงเขาและเดินตรงเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าผู้ชายที่ทันสมัย

“ช่วยเขาเลือกเสื้อผ้าที่เหมาะสมสองชุดหน่อยค่ะ” โม่ซูนั่งลงบนโซฟาและขอให้พนักงานเลือกเสื้อผ้าของโม่ฉื่อ