บทที่ 2

ณ เมืองหลีเฉิง

โม่ซูพักรักษาตัวในโรงพยาบาลหนึ่งคืน

ไม่รู้ว่าที่สุดแล้วจางเสี่ยวจวี๋ตกลงกับโรงเรียนได้ยังไง สรุปแล้วเช้าวันรุ่งขึ้น เธอสั่งให้โม่ซูกลับบ้าน โดยบอกว่าอยู่โรงพยาบาลเปลืองเงิน

“ค่านอนโรงพยาบาลแพงมาก โรงเรียนของแกก็ตระหนี่และจ่ายเงินเพียงเล็กน้อย แกรีบเก็บข้าวของแล้วกลับบ้าน!”

จางเสี่ยวจวี๋โยนชุดที่นำมาให้เปลี่ยนให้โม่ซู และมองเธออย่างรังเกียจ

“บอกแล้วว่าให้กินน้อยลงหน่อย! ดูแกสิ อ้วนเหมือนหมูแล้ว!”

โม่ซูไม่ขยับ นั่งอยู่บนเตียงและมองเธออย่างเย็นชา

จางเสี่ยวจวี๋ถูกเธอมองจากด้านหลังก็รู้สึกเสียววาบบนหลังอย่างบอกไม่ถูกและพูดด้วยความโกรธ "มองอะไร ฉันไม่มีเวลารอแกนะ! ถ้าแกไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไป ฉันจะไปทำงานแล้ว!"

แปลก ทำไมจู่ ๆ ดวงตาของโม่ซูถึงน่ากลัวขนาดนี้?

ดูเหมือนว่าดวงตาของเธอเปลี่ยนไปตั้งแต่เธอตื่นขึ้นมาเมื่อวานนี้

เข้าใจผิดไปเองเหรอ?

“เร็วเข้า! ถ้าแกไม่รีบฉันจะสายแล้ว แกอยากทำให้ฉันถูกหักเงินเดือนเหรอ？!” จางเสี่ยวจวี๋ตะโกนอย่างโหดร้ายและกระแทกประตูห้องผู้ป่วย

โม่ซูหายใจเข้าลึก ๆ

เมื่อพิจารณาว่าเธอเป็นแม่ของเจ้าของร่างเดิม เธอจึงอดทน

ทันทีที่ออกจากประตูโรงพยาบาล จางเสี่ยวจวี๋ก็โยนเหรียญให้สองเหรียญแล้วพูดด้วยความโกรธ "แกนั่งรถกลับไปคนเดียวนะ ฉันจะไปทำงานก่อน!"

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ขี่จักรยานไฟฟ้าออกไป

โม่ซูเลิกคิ้ว พิจารณาความหนักเหรียญ และตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมขึ้นรถเมล์กลับบ้าน

เจ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่ในบ้านชั้นเดียวที่สกปรกและทรุดโทรมในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเมือง

ทันทีที่เธอเข้าไปในประตู เด็กหญิงที่มีรูปร่างหน้าตาบอบบางแต่คิ้วดูดุร้ายก็กรีดร้องอย่างแปลกประหลาด "อุ๊ย! หมูอ้วนของพวกเรากลับบ้านแล้ว!"

“เดินแล้วตกลงมาเอง ทำไมไม่หกล้มให้ตายไปเลยล่ะ？”

“ขอบคุณไขมันบนตัวที่ช่วยให้แกพ้นจากภัยพิบัตินี้ หลังจากนี้แกต้องกินต่อไปจนกลายเป็นก้อนไขมันเลย ฮ่า ๆ ๆ !!”

“โม่ลี่ลี่!” เสียงคำรามของชายหนุ่มดังมาจากห้อง

โม่ซูเงยหน้าขึ้นมองและเห็นเด็กหนุ่มสวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินหน้าตาหล่อเหลาออกมาจากห้องด้วยความโกรธ

เขาเดินเร็วมาก เท้าซ้ายเดินกะเผลกเล็กน้อย

เขาขมวดคิ้วและมองโม่ลี่ลี่ "แกพูดพอหรือยัง? ถ้าไม่พูด ก็ไม่มีใครคิดว่าแกเป็นใบ้!"

โม่ลี่ลี่กอดอกและเยาะเย้ยอย่างเย็นชา "ชิ! ทำไมถึงแกล้งทำเป็นคนดีล่ะ? พี่ให้เธอเป็นพี่สาว แต่ฉันไม่มีพี่สาวอ้วนเหมือนเธอ"

ใบหน้าที่โหดร้ายของเธอเหมือนกับจางเสี่ยวจวี๋ทุกประการ

โม่ซูไม่สนใจเธอและเดินไปที่ห้องของตัวเอง

เด็กหนุ่มเดินตามไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

โม่ซูหยุดเดินและมองกลับไปที่เขา

ดวงตาที่เย็นชาและไม่แยแสเต็มไปด้วยการพินิจพิจารณาอย่างถี่ถ้วน

เด็กหนุ่มค่อนข้างคล้ายกับจางเสี่ยวจวี๋ และเขาก็สืบทอดความงามของจางลี่จวี๋มาอย่างสมบูรณ์แบบ

แม้ว่าจางลี่จวี๋จะใจร้าย แต่ก็หน้าตาดี ซึ่งนำไปสู่นิสัยที่บิดเบี้ยวและขมขื่นของเธอ

เพราะเธอคิดเสมอว่าด้วยความงามของเธอ เธอสามารถแต่งงานกับผู้ชายที่ร่ำรวยได้ แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากแต่งงานกับคุณพ่อโม่แล้ว ชีวิตของเธอก็จะแย่ลงเรื่อย ๆ

เด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นน้องชายของเจ้าของเดิม

หน้าตาไม่หวือหวาและมีบุคลิกดีทีเดียว

โม่ฉื่อก้มศีรษะลงและจ้องมองไปที่โม่ซู ดวงตาของเขาหยุดชั่วคราวบนผ้ากอซบนหัวของเธอ จากนั้นเขาก็ยื่นขนมปังในมือให้เธอ คว้าสายสะพายไหล่ของกระเป๋านักเรียน หันกลับแล้วไปโรงเรียน

โม่ซูเลิกคิ้ว เธอมองคนไม่ผิดจริง ๅ

โม่ฉื่อคนนี้ดูไม่เหมือนจางเสี่ยวจวี๋เลย

ลูกทั้งสามของตระกูลโม่แต่เลี้ยงออกมาได้บุคลิกสามแบบ

น่าสนใจ

กลับมาที่ห้อง โม่ซูก็หลับไปจนฟ้ามืด และในที่สุดก็ถูกปลุกโดยโม่ลี่ลี่อย่างหยาบคาย