บทที่ 4

“ยังมีที่ทำไม่ได้อีกไหม?” โม่ซูเลิกคิ้ว

ทั้งครอบครัว มีเพียงโม่ฉื่อเท่านั้นที่ดูจะยอมรับได้มากขึ้น

หากเขาต้องการก้าวหน้า เธอก็คงไม่รังเกียจที่จะช่วยเหลือเขา

โม่ฉื่อมีสติกลับมาจากอาการช็อคและถามว่า "พี่เก่งขนาดนี้ ทำไมเวลาสอบถึงตั้งใจทำคะแนนล่ะ？"

“ฉันแค่ไม่อยากเป็นจุดสนใจ” โม่ซูตอบอย่างสบาย ๆ

“แล้ว... สอบเข้ามหาวิทยาลัยพี่ก็จะทำแบบนี้ด้วยเหรอ?” โม่ฉื่อถามอย่างกังวล

“ไม่” โม่ซูเลิกคิ้วขึ้น

เธอเป็นเทพแห่งการฆ่าและเป็นตำนานในโลกของนักฆ่า

เมื่อเธอเกิดใหม่เป็นคนงี่เง่าที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักคนนี้ และต้องเผชิญกับสายตาเย็นชาและการเยาะเย้ยมากมาย เธอจะยอมรับได้ยังไง？

มีเพียงคนอื่นเท่านั้นที่ยอมจำนนต่อเธอเสมอ เธอเคยเงยหน้าขึ้นมองผู้อื่นเมื่อใด

การสอบเข้าวิทยาลัยเหรอ?

เธอจะใช้ผลคะแนนของเธอตบคนที่ดูถูกเธอต่อหน้า!

โม่ฉื่อตกใจมากกับความเย่อหยิ่งและความมั่นใจในสายตาของโม่ซูจนเขาไม่สามารถดึงสติกลับมาไม่ได้เป็นเวลานาน

สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้เกินความสามารถของเขาที่จะยอมรับ เขาพักอยู่สักพักหนึ่งก็ยังไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่าพี่สาวโง่เขลาของเขากลายเป็นเทพเจ้าแห่งการเรียนรู้อย่างกะทันหัน

“เอาล่ะ แกเรียนต่อเถอะ ฉันจะกลับห้องแล้ว” หลังจากที่โม่ซูพูดจบเธอก็หันหลังจะออกไป

“เดี๋ยวก่อน!” โม่ฉื่อหยุดเธอแล้วหยิบขนมออกมาจากกระเป๋าของเขา “พี่ไม่ได้กินมื้อเย็น กินขนมสักหน่อยเพื่อหลีกเลี่ยงภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ”

โม่ซูหลับตาลงและมองดูลูกกวาดบนฝ่ามือของเขา และตกตะลึงไปไม่กี่วินาที

เธอต่อสู้อยู่ในทะเลเลือดมาตั้งแต่เด็ก ชินกับการอยู่คนเดียวและไม่เคยมีใครสนใจเธอแบบนี้

หลังจากเงียบไปสองวินาที เธอก็เอื้อมมือไปรับ "ขอบคุณ"

โม่ฉื่อดึงมือกลับไป และลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "จริง ๆ แล้ว ถ้าพี่ลดน้ำหนัก จะต้องดูดีอย่างแน่นอน คนที่นินทาพี่พวกนั้นก็จะพูดอะไรไม่ได้แล้ว"

โม่ซูเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอแสดงความสนใจขึ้นมา

น้องชายต่างสายเลือดคนนี้ดีกว่าที่เธอคิดจริง ๆ

“ฉันไม่ทะเลาะกับพวกเขาหรอก เพราะฉันไม่อยากเสียเวลา”

“แต่ความอดทนของคนมีจำกัด หากวันหลังพวกเขาพยายามเอาเปรียบอีกครั้ง ฉันจะไม่ยอมให้พวกเขาอีกต่อไป ดังนั้น ฉันจะตอบแทนคนที่รังแกฉันอย่างไร้ความปรานี”

เสียงของโม่ซูสงบมากและดวงตาของเธอก็สงบเมื่อเธอพูด

แต่โม่ฉื่อรู้สึกถึงกระแสน้ำที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเธอ

เขาคิดว่าการบาดเจ็บจากการตกลงมาของ โม่ซูในครั้งนี้ทำให้เธอต้องนองเลือดจริง ๆ

บางทีนี่อาจเป็นพรและคำสาป

“ไปแล้วนะ” โม่ซูยกคางของเธอไปทางโม่ฉื่อ และเหลือบมองขาของเขาก่อนออกเดินทาง

ไม่ร้ายแรงและสามารถรักษาได้

หลังจากกลับมาที่ห้อง เธอก็นอนบนเตียงที่มีน้ำตาลอยู่ในปาก มองดูใยแมงมุมหนาทึบบนเพดาน โม่ซูขมวดคิ้ว

แม้ว่าเธอจะเติบโตมากับการต่อสู้ในเงามืด แต่อาหาร เสื้อผ้า และที่อาศัยของเธอล้วนแต่มีระดับสูงสุด

นี่เป็นครั้งแรกที่เธออาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สกปรกและทรุดโทรมเช่นนี้

เธอมีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย และค่าคอมมิชชันที่เธอได้รับสำหรับการสั่งซื้อแต่ละครั้งก็เพียงพอที่จะครอบคลุมกำไรสุทธิของบริษัทเป็นเวลาหนึ่งปี

ยิ่งไปกว่านั้น นักฆ่าก็เป็นเพียงหนึ่งในตัวตนของเธอเท่านั้น

เธอร่ำรวยมากตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ตอนนี้ เมื่ออวี้ซูที่‘เสียชีวิต’ เงินในบัญชีธนาคารของเธอได้กลายเป็นของประดับตกแต่ง