บทที่ 5

“ทำไมหมูอ้วนกลับมาเร็วขนาดนี้？ ไม่ใช่ว่าเธอเกือบจะตายหลังจากการล้มเหรอ?”

“เธอหนังหนา จะตายได้ยังไง? บันไดไม่ถูกเธอพังก็ดีแค่ไหนแล้ว”

“ว่ากันว่าตอนนั้นเธอเห็นเดือนโรงเรียน ก็ตื่นเต้นแล้วขาของเธอเริ่มอ่อนแรง”

“ตายล่ะ! เดือนโรงเรียนไม่สามารถเรียกค่าเสียหายทางจิตจากเธอใช่ไหม?”

“อย่าบอกนะว่าหมูอ้วนนี่มัดผมแล้วดูดีขึ้นกว่าเดิมมาก”

“เธอสวยเหรอ？ทำไมไม่กินอะไรดีๆ บ้างล่ะ มันจะไม่แย่เกินไป!”

เสียงเสียดสีและเสียงหัวเราะในห้องเรียนดังขึ้นเรื่อย ๆ

โม่ซูยืนอยู่ที่นั่น ดวงตาของเธอจ้องมองใบหน้าที่อ่อนเยาว์และชั่วร้ายอย่างเย็นชา

พวกเขาล้วนเป็นคนที่รังแกเจ้าของเดิม

พวกอันธพาลในโรงเรียน

พวกเขาเป็นหนี้เจ้าของเดิม เธอจะคืนทุกอย่างด้วยมือของเธอเอง!

ทุกคนตกตะลึงกับความเย็นชาและความบูดบึ้งในดวงตาของโม่ซู พวกเขาทั้งหมดตัวแข็งและรอยยิ้มก็หายไปจากมุมปาก

ในขณะนี้ พวกเขารู้สึกราวกับว่าพวกเขากำลังถูกสัตว์ป่าจ้องมองอยู่

มีความรู้สึกถึงอันตรายและการกดขี่ที่ไม่อาจอธิบายได้ ซึ่งทำให้พวกเขาหายใจไม่ออก

เป็นไปได้ยังไง? !

นี่คือเศษขยะโม่ซู!

พวกเขาตกใจกับสายตาของคนไร้ประโยขน์อย่างนี้ได้ไง?

โม่ซูถอนสายตาและเดินไปที่ที่นั่งโดยไม่ชำเลืองตามอง

หนังสือเรียนบนโต๊ะเละเทะ ทั้งถูกฉีกขาด และมีรอยเท้าเต็มไปหมด

โม่ซูไม่ได้ตั้งใจจะสร้างปัญหาทันทีที่เธอมาถึง เธอยัดหนังสือลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าไร้อารมณ์และผล็อยหลับไป

หลังจากชั้นเรียนอ่านหนังสือในตอนเช้าสิ้นสุดลง โม่ซูก็เงยหน้าขึ้นเมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยสีแดงเลือดนก เพิ่มความบูดบึ้งและความเย่อหยิ่งเล็กน้อย

ภายใต้สายตาที่ดูถูกของทุกคน เธอก็จากไปอย่างไร้ความรู้สึกและเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

ทันทีที่เข้าไปในห้องเล็ก ๆ ประตูก็ถูกล็อคจากด้านนอก

ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงหลายคนหัวเราะอยู่นอกห้อง

“เฮอะ! แกดูเหมือนหมูอ้วนแต่ยังกล้ารังควานเดือนโรงเรียนอีก!”

“พวกเรามาสร้างสีสันให้เธอดูกันเถอะ!”

“เอาน้ำสำหรับซักผ้าเทใส่มัน!”

"มาแล้ว!"

เสียงดังโครม!

น้ำสกปรกกำลังจะตกลงมาจากช่องด้านบน

ในเวลาเดียวกัน ประตูห้องน้ำก็ถูกคนถีบเปิดออก!

เด็กผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่บนเก้าอี้ล้มลงและมีน้ำสกปรกกระเด็นไปทั่วตัวพวกเขา

"โอ้ย!!!!"

พวกเขาทั้งสองส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด และเด็กผู้หญิงหลายคนที่ดูการแสดงที่อยู่ข้างหลังพวกเขาก็ถูกชนล้มลงกับพื้น

ในห้องน้ำสะท้อนด้วยเสียงกรีดร้องทีละคน

โม่ซูไม่ได้รับอันตราย และยืนอยู่ที่ประตูห้องน้ำมือล้วงที่กระเป๋า และกวาดตามองไปที่อย่างเย็นชา

จากนั้น เขามองไปที่เด็กหญิงคนเดียวที่ยืนอยู่หน้าประตูที่โชคดีรอดพ้น - ดาวโรงเรียนโจวจี้ฮว่า

จากหางตาเธอมองเห็นโม่ลี่ลี่ที่อยู่ด้านหลังโจวจี้ฮว่าและดวงตาของโมซูก็หรี่ลงเล็กน้อย

โม่ลี่ลี่กลัวว่าการยิงปืนใหญ่จะส่งผลกระทบต่อเธอ ดังนั้นเธอจึงวิ่งหนีโดยไม่หันกลับมามอง

ฮึ! คนขี้ขลาด!

โม่ซูยิ้มเยาะเย้ย ถอนสายตา ก้าวไปข้างหน้าและยืนนิ่งต่อหน้าโจวจี้ฮว่า

โจวจี้ฮว่ายืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าที่สวยงามของเธอเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเล็กน้อยจากความหวาดกลัว

เธอเป็นผู้นำที่รังแกโม่ซู และรังแกโม่ซูมาเกือสามปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเธอต่อต้าน

เมื่อเห็นโม่ซูเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว ดวงตาที่ลึกล้ำของเธอก็มีความเย็นชาไม่รู้จบ

โจวจี้ฮว่ารู้สึกหวาดกลัวโดยไม่มีเหตุผลและถอยห่างออกไป

จนกระทั่งไม่มีทางถอย และถูกโม่ซูก็บังคับจนมุม

“แก แกจะทำอะไร...”

โม่ซูบีบคอเรียวของเธอโดยไม่พูดอะไรเลยและกระชับนิ้วทั้งห้าให้แน่น

“แค่ก...” ลมหายใจของโจวจี้ฮว่าหยุดนิ่ง และมีเสียงคล้ายฟองสบู่บีบอยู่ในลำคอของเธอ

โม่ซูเดินประชิดเข้าหาเธอและมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างเศร้าหมองและเย็นชา "คราวนี้เป็นการเตือน หากมีครั้งหน้าอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!"

หลังจากพูดจบก็โยนเธอออกไปด้านข้างอย่างแรง

โจวจี้ฮว่ากรีดร้องล้มลงกับพื้น กุมคอของเธอและไออย่างแรง

โม่ซูยิ้มเยาะ เดินไปที่อ่างล้างจานและล้างมือช้า ๆ

เด็กหญิงที่รังแกเธอพวกนั้นมองเธอด้วยความตกใจและหวาดกลัว และไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้าเพื่อขวางเธอ

โจวจี้ฮว่านั่งอยู่บนพื้น หยุดไอในที่สุด และแตะจมูกของเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัว