บทที่ 6

เมิ่งฮ่าวเฉินขมวดคิ้ว

โม่ซูสาวน้อยขี้เหร่คนนี้จะมีลูกเล่นอะไรเพื่อดึงดูดความสนใจของเขา?

เฮอะ!

แม้ว่าเขาจะตาย เขาก็จะไม่มีวันหลงรักผู้หญิงคนนี้!

คาบแรกเรียนจบลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อเลิกเรียน เด็กผู้ชายทุกคนในชั้นเรียนของโม่ฉื่อก็มารวมตัวกันรอบ ๆ เขา

“โม่ฉื่อ ได้ยินมาว่ายัยหมูอ้วนมัธยมปลายปีที่หกห้องแปดเป็นพี่สาวแกเหรอ？ ทำไมไม่เคยได้แกพูดมาก่อน？”

“สภาพครอบครัวของแกแย่มากไม่ใช่เหรอ? ทำไมพี่สาวของแกกลายเป็นหมูอ้วนได้ล่ะ?”

“ถ้าครอบครัวของแกไม่ได้ขาดแคลนเงิน ทำไมพ่อแม่ไม่รักษาขาของแกและทำให้ต้องขาเป๋อย่างนี้ล่ะ?”

โม่ฉื่อนั่งอยู่บนที่นั่งโดยก้มศีรษะลงและมือของเขาก็กำหมัดแน่น

“ได้ยินมาว่าพี่สาวแกสอบได้ที่หนึ่งนับจากสุดท้ายทุกครั้งนิ!”

“คะแนนวิชาคณิตศาสตร์สูงสุดที่ได้รับในคือ ยี่สิบคะแนนจริงไหม?”

“ทำไมเธอถึงโง่ขนาดนี้！ปัญญาอ่อนเหรอ?”

โม่ฉื่อเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาที่ชัดเจนของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ "พี่สาวของฉันไม่ได้ปัญญาอ่อน! เธอฉลาดมาก!"

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! สอบได้ที่หนึ่งนับจากสุดท้ายทุกครั้ง ไม่ได้ปัญญาอ่อนแล้วคืออะไร? ถ้าคนอื่นตาบอดก็สามารถทำได้ดีกว่าเธอใช่ไหม?”

โม่ฉื่อกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง

อยากจะอธิบาย แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน

*

มัธยมปลายปีหกห้องแปด

โม่ซูฟุบอยู่บนโต๊ะอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย

เธอไม่มีเงินและไม่มีโทรศัพท์ มีหลายสิ่งหลายอย่างยากที่จะทำ

ต้องคิดวิธีหาเงินก่อนจึงจะซื้อมือถือได้

มีหลายวิธีในการหาเงินแวบเข้ามาในหัวของเธอ แต่ท้ายที่สุดโม่ซูก็ค้นพบอย่างน่าเศร้าว่าวิธีการเหล่านั้นได้ข้ามบรรทัดเส้นล่างของกฎหมายทั้งหมด

เฮ้อ!

น่ารำคาญ!

ที่โต๊ะบรรยาย คุณครูมองไปที่โม่ซูที่ฟุบอยู่บนโต๊ะและถอนหายใจ ก็โกรธมากทันที

“โม่ซู! เธอกำลังทำอะไรอยู่?”

โม่ซูยังคงนอนฟุบอยู่และไม่ตอบสนอง

คุณครูโกรธมากจนโยนหนังสือในมือทิ้ง "คนบางคนถ้าไม่อยากเรียนก็ลาออกจากโรงเรียนไปซะ! อย่าส่งผลกระทบต่อนักเรียนคนอื่นในโรงเรียน! ดึงห้องเรียนให้อยู่ห้องท้าย!"

โม่ซูเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอแดงเล็กน้อย และก็ดูแปลก ๆ เล็กน้อย

“คุณครู กำลังพูดถึงฉันเหรอ?”

ห้องเรียนระเบิดเสียงหัวเราะทันที

นอกจากเธอ แล้วจะพูดถึงใครได้อีก?

ครูพูดด้วยความโกรธ "เธอมานี่! มาแก้ปัญหาข้อนี้!"

ทุกคนมองดูโม่ซูด้วยเสียงหัวเราะ รอดูใบหน้าที่สิ้นหวังและสับสนของเธอ

โม่ซูเลิกคิ้ว ยืนขึ้นและเดินไปที่แท่น

“ช่างเถอะ ๆ!” จู่ ๆ อาจารย์ก็โบกมือ “ให้เธอมาทำก็ทำให้ทุกคนเสียเวลา กลับไปเถอะ!”

โม่ซูแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน หยิบชอล์กขึ้นมาและเริ่มเขียน

ลายมือของเธอแข็งแรงและทรงพลัง ส่วนปากกาของเธอก็ขยับได้ราวกับมังกร ซึ่งไม่ด้อยไปกว่าช่างอักษรวิจิตรคนอื่น ๆ เลย

หลังจากตอบคำถามแล้ว ทุกคนไม่ได้สนใจว่าเธอตอบถูกหรือไม่ แต่พวกเขากลับประหลาดใจกับลายมือที่สวยงามของเธอ

ทุกคนจ้องมองอย่างตะลึงไปที่โม่ซูที่ลงมาจากแท่น ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

เป็นไปไม่ได้?

ลายมือของโม่ซูสวยงามขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ครูจ้องคำตอบบนกระดานดำแล้วปรับแว่นตา

ยิ่งมองก็ยิ่งหวาดกลัว

คำตอบนี้สมบูรณ์แบบมากจนไม่มีข้อบกพร่อง!

โม่ซูไม่ใช่คนห่วยของวิชาคณิตศาสตร์เหรอ?

เธอจะตอบคำถามยาก ๆ นี้ถูกต้องได้ยังไง?

ยิ่งครูคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไรก็ยิ่งลำบากใจมากขึ้น ในที่สุดก็จ้องไปที่โม่ซูแล้วกระซิบ "โชคเข้าข้าง!"

*

หลังจากเลิกศึกษาตนเองในตอนเย็น โม่ซูเดิมคิดว่าโม่ฉื่อจะรอเธอที่ประตูโรงเรียน

แต่เมื่อพวกเขามาถึงประตูโรงเรียน พวกเขาพบว่าโม่ฉื่อเดินกะโผลกกะเผลกและเดินไปข้างหน้าโดยก้มศีรษะลงโดยไม่พูดอะไรสักคำ

โม่ซูหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วเดินตามเขาไปอย่างสงบ

เมื่อดูสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาที่โรงเรียนวันนี้ก็บอกได้เลยว่าเขาถูกรังแกหลายครั้งเหมือนกับเจ้าของเดิม

ต้นตอของทุกสิ่งอยู่ที่ขาของเขา

หากเธอมีเงินและเข็มเงิน ขาของโม่ฉื่อจะหายเร็วมาก

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ โม่ซูก็ถอนหายใจอีกครั้ง

เงินหนึ่งสตางค์สามารถทำให้วีรบุรุษกลายเป็นคนโง่ได้!

“โม่ฉื่อ!” โม่ซูตะโกน

โม่ฉื่อหยุดกะทันหันและไม่หันกลับมามอง

โม่ซูเลิกคิ้ว ไม่ว่ายังไงก็ตาม เธอก็รีบตามเขาทันและเดินเคียงข้างเขาไป

ทั้งสองคนขึ้นรถเมล์ไปอย่างเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรตลอดทาง

จนกระทั่งลงจากรถและเดินไปที่หมู่บ้านในเมือง โม่ฉื่อก็ถามด้วยเสียงแผ่วเบา "พี่... ช่วยจริงจังกับการสอบเข้าวิทยาลัยได้ไหม?"

โม่ซูมองเขาอย่างครุ่นคิด “ได้”