บทที่ 8

หลังจากศึกษาด้วยตัวเองในตอนเย็น โม่ซูก็กลับบ้านคนเดียว

เดือนเมษายนเริ่มอบอุ่นขึ้นแต่ยังหนาวอยู่

โม่ซูไม่รู้ว่าเสื้อแขวยาวในตู้เสื้อผ้า ถูกจางเสี่ยวจวี๋วางไว้ที่ไหน ชุดนักเรียนตัวที่เธอใส่คือตัวเดียวกับแขนสั้นที่ใส่มาสองหรือสามปี

เนื่องจากลดน้ำหนักได้เยอะแล้ว จึงมีพื้นที่ในชุดนักเรียนและแขนเสื้อมีพื้นที่เหลือมากขึ้น

ลมหนาวพัดมาปะทะผู้คน อากาศหนาวมาก

โม่ซูเอามือล้วงกระเป๋าแล้วเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

ข้างหน้าคือหมู่บ้านในเมือง และไฟถนนบนถนนเปล่งแสงสลัว ๆ

ในคืนที่ชื้นและหนาว ซึ่งหนาวมาก

เงาของโม่ซูถูกแสงไฟถนนทอดยาวออกไป ราวกับยมทูตแห่งราตรี น่ากลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

เธอหยุดเดิน เหลือบมองกลับไปด้านหลัง และยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา "ยังไม่ลงมือเหรอ？ถ้าไม่ลงมือ ฉันจะกลับบ้านแล้ว"

อีกฝ่ายไม่คาดคิดว่าเธอจะพูดแบบนั้น และตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะออกมาจากความมืด

“หมูอ้วน มีไหวพริบนิ!”

พวกอันธพาลผมเหลืองกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาผู้นำเดินขึ้นมาลูบจมูกและถือแท่งเหล็กไว้ในมือ

มีคนหลายคนล้อมรอบโม่ซู ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย

โม่ซูมองเห็นใบหน้าของหลาย ๆ คนได้อย่างชัดเจน และรูม่านตาของเธอก็แคบลงเล็กน้อย

คนเหล่านี้เป็นอันธพาลชื่อดังในโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด พวกเขาออกไปเที่ยวรอบ ๆ โรงเรียนตลอดทั้งวัน รังแกนักเรียนและเก็บเงินคุ้มครอง

นักเรียนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเมื่อเห็นพวกเขาก็ต้องเดินอ้อมกันหมด

หัวหน้าอันธพาลจุดบุหรี่ สูดลมหายใจ เป่าบุหรี่ใส่หน้าโม่ชู และมองดูเธออย่างลามก

“ถึงแม้รูปร่างจะธรรมดา แต่หน้าตาก็ไม่เลวนิ”

โม่ซูหรี่ตาลงและเยาะเย้ย "แกรู้ไหมว่าคนสุดท้ายที่พูดกับฉันแบบนี้จบลงที่ไหน？"

พวกอันธพาลมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมา

“ที่ไหนล่ะ? เข้าไปในใจเธอหรือเปล่า?” หัวหน้าแก๊งยิ้มอย่างหยาบคาย โดยเผยให้เห็นฟันสีเหลืองหม่นของเขา และเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของโม่ซู

ทันทีที่เขายื่นมือออกไป โม่ซูก็บีบคอเขาอย่างรุนแรง

พวกอันธพาลขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดและผละตัวออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่พบว่ามือของโม่ซูไม่ได้ขยับเลย

เขาสะดุ้งและเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าเขาเห็นเธอจ้องมองเขาอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “คนคนนั้นตายไปนานแล้วไงล่ะ”

หลังจากพูดจบ เขาก็คว้าข้อมือของอันธพาลแล้วใช้แรงหักไปด้านหลัง

มีเสียงดังคมชัดและข้อมือของอันธพาลก็หักลง

วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องอย่างน่าเวมนาก็โหยหวนผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน

"โอ๊ย!!!!!"

"มือของฉัน! มือของฉัน!!"

โม่ซูเตะเขาที่กระดูกสะบ้าหัวเข่า

มีเสียงแปลก ๆ ดังขึ้น และใบหน้าของอัธพาลก็บิดเบี้ยวทันที เขาเจ็บปวดมากจนร้องไม่ออก และเขาก็ล้มลงพร้อมกับงอเอว

คนที่เหลือตกตะลึงทันที

ไม่มีใครคาดคิดว่าในเวลาที่สั้นขนาดนี้โม่ซูจะหักมือและขาของลูกพี่พวกเขาได้

โม่ซูยกเท้าขึ้นและเหยียบหน้าอกของหัวหน้าอันธพาลเธอมองคนที่อยู่ตรงหน้าเธออย่างเย็นชา "พวกแกตงจะโชคดี ตอนนี้ฉันไม่สะดวกที่จะฆ่าคน"

"ไม่เช่นนั้น ชีวิตของพวกแกทั้งหมดจะต้องทิ้งอยู่ที่นี่!"

หลายคนหน้าซีดด้วยความหวาดกลัวและลืมที่จะโต้ตอบ

โม่ซูพูดอย่างเย็นชา "บอกฉันสิ! ใครสั่งพวกแกมา?"

พูดจบก็เพิ่มกำลังที่เท้า

อันธพาลกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและพูดอย่างเร่งรีบ "ฉันบอกแล้ว! ฉันบอกแล้ว! เป็นนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด เธอขอให้พวกเราสั่งสอนบทเรียนให้คุณ"

นักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเหรอ?

นอกจากโจวจี้ฮว่า แล้วยังมีใครอีก?

โม่ซูหรี่ตาของเธออย่างเย็นชา

ความจำสั้นเช่นนี้ ดูเหมือนว่าภัยคุกคามที่เธอมอบให้จะไม่รุนแรงพอ!

ในกรณีนี้เรามาทำให้เป็นจริงกันเถอะ!

โม่ซูหรี่ตาลง มองไปที่อันธพาลที่กรีดร้องใต้เท้าของเธอ และมีความคิดบางอย่างอยู่ในใจ

…

เช้าวันรุ่งขึ้น

โจวจี้ฮว่าไปโรงเรียนด้วยอารมณ์ดี ตอนลงจากรถ เธอก็ยิ้มหวานและโบกมือลาคนขับ

ฐานะครอบครัวของเธอดีมาก พ่อของเธอเป็นข้าราชการ ส่วนลุงของเธอมีโรงงาน