บทที่ 108 รู้สึกไร้เดียงสาเล็กน้อย

หลักฐานเพียบ!

หยางต้าหลี่ทรุดตัวลงและร้องไห้ออกมา!

“ฉันเปิดโรงงานสองแห่งและเป็นคนที่ประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน ฉันจะไปเอาสิ่งนี้มาได้อย่างไร มีคนใส่ร้ายฉัน มีคนใส่ร้ายฉัน...”

"คนที่ประสบความสำเร็จในอาชีพการงานและมีเงินมากมายสัมผัสสิ่งนี้ เราเห็นมามากแล้วหากมีข้อแก้ตัวอะไรค่อยกลับไปพูดกัน!"

ด้วยเหตุนี้ทั้งหยางต้าหลี่และโจวเหวินปิง จึงเปรียบเหมือนนาฬิกาสองเรือน ซึ่งเป็นสีเงินและสว่างสะดุดตา

โจวเหวินปิงให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่

ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ และไม่ต้องการมี

ดูเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

ในที่สาธารณะ ใส่กุญแจมือและจะมีกี่คนที่มองดูเขา เขาไม่สนใจอีกต่อไป

เมื่อเห็นชายชราหยางเสียหน้า เขารู้สึกสบายใจ

หยางต้าหลี่เจ็บปวดอย่างมาก

เขาถือได้ว่าเป็นเศรษฐีหลายคนมองและดูถูกเขา

“ดูผู้ชายคนนี้สิ ไม่ใช่เรื่องดีแน่”

“ใช้ยาเสพติด จะมีอะไรดีๆ ได้อีกเยอะ”

“รวยแล้วดีเหรอ จะไม่โดนจับเหรอ”

"..."

เสียงที่ดังก้องทำให้ศักดิ์ศรีของหยางต้าหลี่ไม่เหลืออีกแล้ว

ยังคงคิดถึงซูโหย่วหรงมันยากที่จะสงบลงและไม่เต็มใจ!

เมื่อมาถึงสถานีโจวเหวินปิงก็ชี้แจงอย่างชัดเจน

หนึ่ง) เขาเป็นทหารผ่านศึกและได้ทำบุญระหว่างรับราชการและมีใบรับรองติดตัวไปด้วย

สอง) เขามีเพียงกระเป๋าเป้ยุทธวิธีซึ่งมีเสื้อผ้าและไม่มีของต้องห้าม

สาม) สามารถโทรไปยืนยันว่าเป็นเขาจริงๆ

หยางต้าหลี่ไม่สามารถอธิบายได้ชัดเจน

ผู้ตรวจค้นได้พบขวดสเปรย์แปลกๆ ในกระเป๋าเขาอีกครั้ง

ถามเขาว่ามันคืออะไร?

ใบหน้าแก่ของเขาแดงก่ำและเขาอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงสรรหาและบอกจุดประสงค์ของสิ่งนั้น

เดิมทีสิ่งนี้มีไว้เพื่อจัดการกับซูโหย่วหรง

หยางต้าหลี่ถูกเตะสองครั้ง

มีคนบอกว่าคุณอายุ 50 กว่าแล้วคุณยังใช้สิ่งนี้อยู่? คุณกำลังจะเอาไว้ทำอะไร?

เขาพูดได้เพียงว่าเขามีคนรักในเมืองหลวงของมณฑลและเขาจะใช้มันเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของเขา

สิ่งนี้ถือได้ว่าเป็นเรื่องโกหก

สิ่งของถูกยึด

ผงสีขาวที่เขา "นำมา" มีเพียง 1 กรัมเท่านั้น

เขาไม่สามารถอธิบายแหล่งที่มาได้อย่างชัดเจนเลยตะโกนถึงความอยุติธรรม ในที่สุดก็จำได้ว่ามีคนผลักเขาและบอกว่าโจวเหวินปิงสามารถเป็นพยานได้และขอให้ไปตรวจสอบ

โจวเหวินปิงสามารถเป็นพยานและอธิบายสถานการณ์ในขณะนั้นได้

เมื่อได้ยินเช่นนี้เขาจ้องไปที่หยางต้าหลี่โดยตรง

“คิดว่าเราโง่หรือไง? ในสถานการณ์แบบนี้มีคนขโมยตั๋วของคุณแล้วเอาบางอย่างใส่กระเป๋าคุณ มันเป็นไปได้ไหมเขามีสี่มือหรือแปดมือล่ะ?”

“มีของพวกนี้อยู่คุณก็ไม่รู้สึกเหรอ?ไม่ดูกระเป๋าตัวเองในที่เกิดเหตุแล้วตอนนี้มาขอให้เราตรวจจะตรวจยังไง?”

“บอกตามตรงว่าสิ่งนี้มีที่มาอย่างไร จงอธิบายมา!”

หยางต้าหลี่พูดไม่ออกและน้ำตาแห่งความคับแค้นใจก็กำลังจะไหลออกมา

เขาคุกเข่าลงและตะโกนถึงความอยุติธรรม! เขายังบอกด้วยว่าเขามีเรื่องสำคัญในเมืองหลวง บุหรี่และแอลกอฮอล์เหล่านั้นก็จะถูกแจก ดังนั้นจะช้าไม่ได้!

ผู้คนไม่ได้สนใจ

นี่คือปี 2010 และมีบางสิ่งที่ทุกคนควรรู้

เป็นผลให้หยางต้าหลี่ถูกยึดของเถื่อน โดนปรับ 5,000 หยวนและถูกควบคุมตัวเป็นเวลาเจ็ดวัน

เขาเข้ามาโดยไม่รู้ตัว!

เขาร้องไห้จริงๆ

เขาร้องไห้และพูดกับโจวเหวินปิงว่า: "เหวินปิงฉันทำอะไรให้เขาไม่พอใจกัน? ไม่ว่าอย่างไรก็ตามแกต้องรีบไปที่เมืองหลวงของมณฑลวันนี้! เมื่อแกไปถึงเมืองหลวงให้ไปหาหลูเค่อผิงเขาเป็นหัวหน้าโรงงานเครื่องใช้ไฟฟ้าเทียนฝูคืนนี้เป็นวันเกิดของเขา ดังนั้นแกต้องเอาบุหรี่และแอลกอฮอล์ไปให้แก่เขา! ค่าเดินทางและอื่น ๆ ฉันจ่าย! "

ชายชราร่ำไห้โจวเหวินปิงรู้สึกยินดีอย่างลับๆ และตอบตกลง

“ผู้อำนวยการหยางไม่ต้องกังวล ฉันจะจัดการเรื่องนี้อย่างดี ดังนั้นฉันจะไปซื้อตั๋ว”

ที่จริงฉันกำลังพูดอยู่ในใจ: แกเจอคนจริงแล้ว! ไอ้แก่ใครบอกให้แกไม่จริงใจและคิดไม่ซื่อ? เวรกรรม!

หลังจากนั้นไม่นานโจวเหวินปิงได้ตั๋วรถไฟไปจงไห่ตอนบ่ายสองโมงและยังมีที่นั่งเหลืออยู่

แน่นอนว่านี่เป็นตั๋วที่มีราคาสูง

หลังจากได้ตั๋วแล้วเขาก็โทรหาซ่งซานสี่อย่างมีความสุขในมุมที่เงียบสงบ

"คุณซ่ง ฉันไม่เห็นรู้เลยจริงๆว่าคุณทำได้มากขนาดนี้ ฉันชื่นชมคุณมาก!"