บทที่ 19 ความรู้สึกแปลก ๆ

ซ่งซานสี่ก้มหน้า ปากของเขาแนบอยู่ที่หูของซูโหย่วหรง และกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“เสียงฝีเท้าของตำรวจแตกต่างจากคนทั่วไป ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่ คุณแค่ทำตามที่พวกเราเกี่ยวก้อยสัญญา”

“อืม......” ซูโหย่วหรงหน้าแดงและร้อนรุ่มเล็กน้อย

ซ่งซานสี่จูบผมที่มีกลิ่นหอมของเธอเบา ๆ

นี่เป็นการให้กำลังใจแบบสุภาพบุรุษ สง่างามและโรแมนติก

ซูโหย่วหรงตกใจและรู้สึกเขินอายมาก ร่างกายอ่อนปวกเปียก

เธอไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เหมือนเมื่อก่อนจริง ๆ

ซ่งซานสี่เปิดประตู

มีตำรวจสวมเครื่องแบบสองคน ยืนอยู่ข้างนอกประตูตามที่คาดการณ์ไว้

ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลา

ผู้หญิงสูงเช่นกัน มีความภาคภูมิใจอยู่ภายใต้เครื่องแบบที่สวมใส่

ใบหน้าที่สวยงามค่อนข้างมีมิติ เป็นตำรวจหญิงที่สวยมาก

อายุประมาณยี่สิบหกยี่สิบเจ็ด มัดผมหางม้า กล้าหาญและเต็มไปด้วยพลัง

ตำรวจหญิงกล่าวด้วยความเย็นชา “เศษสวะ เจอกันอีกแล้ว!”

ซ่งซานสี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็จำได้ว่าเธอเป็นใคร

เขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อ้อ ที่แท้เป็นเพื่อนนักเรียนเก่า! พวกคุณสองคน มีธุระอะไรเหรอ?”

หลี่รุ่ยหยาง เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลายของเขา

ช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอทำคดีทะเลาะวิวาทของซ่งซานสี่ไปไม่น้อย

ถือว่าพวกเขาเป็นคู่เวรคู่กรรม

หลี่รุ่ยหยางรู้จักนิสัยสันดานของซ่งซานสี่เป็นอย่างดี

หลี่รุ่ยหยางกล่าวด้วยความเย็นชา “เมื่อคืนหวงชางหยง และลูกน้องสี่คนของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส......”

เธอเล่าอาการบาดเจ็บของพวกเขา

ซ่งซานสี่กล่าวด้วยความเห็นอกเห็นใจ “อ้อ เป็นเรื่องน่าเศร้าจริง ๆ”

หลี่รุ่ยหยางรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

เจ้าหมอนี้ผิดปกติ

เขาพูดจาสุภาพนุ่มนวล วันนี้แต่งตัวดี ไหล่ไม่ตกและหลังไม่งออีกต่อไป

“คุณอย่ามาเสแสร้งต่อหน้าฉัน เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับซูโหย่วหรง”

ซ่งซานสี่กล่าวด้วยสีหน้าเฉื่อยว่า “เพื่อนนักเรียนเก่า ภรรยาของผมเป็นผู้หญิงอ่อนแอ เธอจะทำร้ายพวกเขาได้อย่างไร?”

หลี่รุ่ยหยางกล่าวด้วยความเย็นชา “หวงชางหยงบอกว่าเขามีความสัมพันธ์กับภรรยาของคุณ เมื่อคืนเขาอยู่ในห้องนอนของคุณ และเขาถูกกรรมกรคนหนึ่งโจมตี ตอนนี้ คนของพวกเรากำลังค้นหาบุคคลดังกล่าว ในชุมชนและบริเวณโดยรอบ ตามเบาะแสที่ได้มา และตอนนี้ พวกเรามาหาซูโหย่วหรงเพื่อสอบถามสถานการณ์”

ซ่งซานสี่รู้สึกโกรธเล็กน้อย “ภรรยาของผมเป็นคนซื่อสัตย์ เธอจะไปยุ่งเกี่ยวกับคนอย่างเขาได้อย่างไร? นี่เป็นการดูหมิ่นภรรยาของผม! พวกเรายังไม่ได้แจ้งตำรวจไปจับเขา แต่เขากลับเป็นคนชั่วที่กล่าวหาคนอื่นก่อน”

“ตอนนี้ ไม่ใช่เวลาที่คุณจะถาม พวกเราจำเป็นต้องมาหาซูโหย่วหรงเพื่อสอบถามสถานการณ์ หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือ”

ซ่งซานสี่พยักหน้า แล้วให้พวกเขาสองคนเข้ามา

ข้างโต๊ะอาหาร ซูโหย่วหรงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

เธอได้ยินการสนทนาระหว่างพวกเขา แล้วน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจก็ไหลออกมา

ซ่งซานสี่จับไหล่เธอเบา ๆ

“โหย่วหรง อย่าร้องไห้ หลี่รุ่ยหยางเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลายของผม และคุณก็เคยเห็นเธอหลายครั้งแล้ว เธอเป็นตำรวจที่ดี จะต้องล้างมลทินให้คุณอย่างแน่นอน ถ้าคุณมีอะไร ก็พูดออกมาตามตรง!”

หลี่รุ่ยหยางและหลอจุนรู้สึกตกตะลึง และมองหน้ากัน

ไม่อยากจะเชื่อ

เศษสวะที่อารมณ์ร้าย และขึ้นชื่อเรื่องทำร้ายภรรยาและลูก ทำไมวันนี้เขาถึงได้อ่อนโยนขนาดนี้?

ซูโหย่วหรงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนด้วยน้ำตาคลอเบ้า

สุดท้าย เธอรู้สึกเศร้าเสียใจ และร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของซ่งซานสี่

น้ำตาของเธอทำให้เสื้อของเขาเปียก เธอกล่าวด้วยความอัดอั้นตันใจว่า “เจ้าหน้าที่หลี่ หลังจากฉันหมดสติ ฉันก็ไม่รู้อะไรอีก!”

หลังจากหลี่รุ่ยหยางได้ยินแล้ว สีหน้าของเธอเคร่งขรึมทันที

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะคนเลวอย่างหวงชางหยง ใช่! เธอรู้ว่าหวงชางหยงไม่ใช่คนดีเช่นกัน

อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะซ่งซานสี่

หลี่รุ่ยหยางตะโกนด้วยความโกรธทันที “ซ่งซานสี่ คุณมันเป็นเศษสวะจริง ๆ!”