บทที่ 20 จองหองมาก!

ซ่งซานสี่เปิดประตู

เกาเสี่ยวหลินกับชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่นอกประตู

แป้งที่หนาบนใบหน้าของเกาเสี่ยวหลิน ยังไม่สามารถปกปิดรอยฟกช้ำจากการตบของซ่งซานสี่ได้

ผู้ชายสูงเกือบ 190 เซนติเมตร แต่งตัวดี ร่างกายกำยำ ไว้ผมทรงสลิคแบ็ค

เพียงแค่มองแวบเดียว ซ่งซานสี่ก็เข้าใจแล้วว่าเกาเสี่ยวหลินพาคนมาแก้แค้นเขา

เกาเสี่ยวหลินกล่าวด้วยความเย็นชา “คนล้างผลาญ แกจบเห่แล้ว”

แฟนหนุ่มของเธอชี้ไปที่ซ่งซานสี่ “แม่งฉิบหาย แกคือซ่งซานสี่ใช่ไหม? กล้ารังแกแฟนของฉัน แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร......”

“ปัง!!!”

ซ่งซานสี่ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เขาปิดประตูอย่างแรง

ประตูทำให้ผู้ชายชักมือกลับ

ผู้ชายร้องเสียงดัง

หลังจากนั้น เขาใช้เท้าเตะประตูและด่าอยู่ด้านนอก

เสียงดังมาก

เมื่อซูโหย่วหรงได้ยิน เธอรู้สึกอกสั่นขวัญหาย

ซ่งซานสี่ล็อกประตู หันหลังแล้วเดินกลับมาอยู่ข้างโต๊ะอาหาร

“ไม่ต้องกลัว เกาเสี่ยวหลินพาแฟนมาแก้แค้น โหย่วหรง คุณโทรหาหลี่รุ่ยหยาง ตอนนี้พวกเขายังสอบพยานอยู่ในชุมชน!”

ซูโหย่วหรงรู้สึกโกรธมาก

เกาเสี่ยวหลินยังมีหน้ามาที่นี่อีก!

เธอหยิบนามบัตรขึ้นมา แล้วกดหมายเลขทันที

หลี่รุ่ยหยางกดรับโทรศัพท์ “ซูโหย่วหรง มีเรื่องอะไร? ฉันออกมาแค่สักครู่ ซ่งซานสี่ก็รังแกคุณอีกแล้วเหรอ?”

“เจ้าหน้าที่หลี่ คุณยังไม่ได้ออกไปจากชุมชนใช่ไหม? ช่วยมาดูหน่อย มีคนกำลังเตะประตูบ้านของพวกเรา และจะรังแกซ่งซานสี่ น่ากลัวมาก! ฉันแจ้งความกับคุณได้ไหม?”

“เอ้อ.......” หลี่รุ่ยหยางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “เขาไปยั่วยุคนอื่นอีกแล้วเหรอ? เจ้าหมอนี้ สร้างปัญหาไม่หยุดไม่หย่อนเลย?”

“ไม่ใช่ค่ะ! คนอื่นมายั่วยุเขาต่างหาก.......”

“โอเค เมื่อฉันไปถึงก็จะรู้เอง”

หลี่รุ่ยหยางวางสาย

นอกประตู ผู้ชายคนนั้นยังคงเตะประตูไม่หยุด

ซ่งซานสี่กล่าวด้วยความสงบ “เตะไปเถอะ เตะพังแล้วก็ต้องชดใช้ คุณไปแต่งตัวเถอะ ผมจะเก็บถ้วยชาม”

ซูโหย่วหรงรู้สึกว่าตอนนี้สามีของเธอเปลี่ยนไปมากจริง ๆ

ไม่หุนหันพลันแล่นและมุทะลุเหมือนเมื่อก่อน

เธอส่ายศีรษะและกล่าวว่า “ช่างมันเถอะ หลังจากจัดการปัญหาเรียบร้อยแล้ว ฉันค่อยไป!”

หลังจากพูดจบ ประตูก็ถูกเตะจนเปิดออก และประตูพังแล้ว

แฟนหนุ่มของเกาเสี่ยวหลินพุ่งเข้ามาก่อน

“เหี้ย! แกยังกล้าปิดประตูอีก! แม่งฉิบหาย ตอนนี้ฉันจะคอยดูว่าแกจะปิดประตูยังไง?”

“รังแกแฟนสาวของฉันแล้ว ยังผ่อนคลายขนาดนี้เชียวเหรอ?”

“เจ้าหนู แม่งฉิบหาย ถ้าวันนี้แกไม่มีคำอธิบาย ก็อย่าคิดว่าจะได้ออกไปจากประตูนี้!”

จองหองมาก

เกาเสี่ยวหลินยืนเอามือกอดอกอยู่หลังชายหนุ่ม และยิ้มเยาะเย้ย

เธอมองซ่งซานสี่และซูโหย่วหรงด้วยความอาฆาตแค้น

เธอไม่คำนึงความเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลายกับซูโหย่วหรงแม้แต่น้อย

และขณะนี้ หลี่รุ่ยหยางกลับมาพร้อมหลอจุน

หลังจากเดินเข้ามาในประตูแล้ว หลี่รุ่ยหยางตะโกนว่า “อย่าขยับ นี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ!”

เกาเสี่ยวหลินและแฟนหนุ่มรู้สึกตกตะลึง

พวกเขาสองคนมองหน้ากัน พวกเขานึกไม่ถึงว่าจะมีตำรวจมา

พลานุภาพของหลี่รุ่ยหยางและหลอจุนเต็มเปี่ยม สามารถสยบพวกเขาสองคนได้

“เกิดอะไรขึ้น? บอกความจริงมาตามตรง!” หลอจุนอารมณ์รุนแรงยิ่งกว่า เขาตะโกน และกวาดตามองไปรอบ ๆ

ซ่งซานสี่ยกมือขึ้นทันที “ได้ครับ เจ้าหน้าที่ตำรวจ ผมอธิบายเอง”

ซ่งซานสี่เป็นคนพูดก่อน และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนอนุบาลเมื่อวานด้วยความจริงจัง

เกาเสี่ยวหลินและแฟนหนุ่มรู้สึกอับอาย และยังไม่ทันได้โต้แย้ง หลี่รุ่ยหยางก็เอากุญแจมือออกมาแล้ว

“เกาเสี่ยวหลิน เรื่องที่ซ่งซานสี่พูดเป็นความจริงหรือไม่?”

เกาเสี่ยวหลินรู้สึกหวาดกลัว สีหน้าแดงก่ำ “ฉัน......เขา.......”