บทที่ 22 จริงจังเหี้ยอะไร

ในห้องเทรดหุ้น VIP ของลูกค้ารายใหญ่ กู้หยุนม่งบดและต้มกาแฟด้วยตนเอง

นี่คือบริการพิเศษสำหรับจ้าวเหลียงโย่ว

กู้หยุนม่งรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจเช่นกัน เพราะการดูแลรับใช้คนรวยเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ

เมื่อได้ยินว่าลูกค้ารายใหญ่รายใหม่เจาะจงเธอ ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นมาก

“โอ้ พี่จ้าว ดูสิ วันนี้คุณนำโชคมาให้ฉันแล้ว!”

หลังจากวางถ้วยกาแฟบนโต๊ะแล้ว ดวงตาที่สวยหยามเยิ้มของกู้หยุนม่ง ทำให้หัวใจของจ้าวเหลียงโย่วเต้นแรง

“ฮ่า ๆ จริงเหรอ? ยินดีด้วย! ลูกค้าใหม่เปิดบัญชีเท่าไหร่?

“ข้ามเส้นพอดี เงินลงทุน 550,000 หยวน”

จ้าวเหลียงโย่วยิ้มด้วยความเหยียดหยาม “เป็นลูกค้ารายใหญ่ด้วย....... “

“พี่จ้าว เขาไม่สามารถเทียบลูกค้ารายใหญ่อย่างคุณได้หรอก แต่เขาก็เข้าเงื่อนไขของบริษัท คุณดูกระดานหุ้นไปก่อน ฉันไปสักครู่ เดี๋ยวก็กลับมา”

“ไปเถอะ ไปเถอะ……”

จ้าวเหลียงโย่วยกถ้วยกาแฟและโบกมือ

จ้าวเหลียงโย่วคิดอยู่ในใจว่าเงินทุนเล็กน้อยแค่นี้ ไม่สามารถเป็นภัยคุกคามต่อผมได้หรอก

การมาเล่นหุ้นที่นี่ ฮ่า ๆ สามารถทำให้คุณขาดทุนจนหมดตัวได้

ไม่นาน กู้หยุนม่งก็เดินมาถึงแผนกต้อน

เธอยิ้มหวานราวกับดอกไม้ มองสำรวจไปทั่ว แล้วเธอก็หยุดยิ้มทันที

“ซ่งซานสี่ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

“เสี่ยวม่าน คุณนี่ก็เหลือเกิน ที่นี่เป็นสถานที่ที่เขาสามารถเข้ามาได้เหรอ? เขามีคุณสมบัติที่จะดื่มชาของที่นี่เหรอ?”

“แล้วลูกค้ารายใหญ่รายใหม่ของฉันอยู่ที่ไหน?”

พนักงานต้อนรับลู่เสี่ยวม่านยิ้มเล็กน้อย มองซ่งซานสี่ที่กำลังนั่งดื่มชา

“ผู้จัดการกู้ ลูกค้ารายใหญ่รายใหม่ก็คือคุณซ่ง!”

“ห๊ะ?!!!”

กู้หยุนม่งรู้สึกตกตะลึง และพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

ซ่งซานสี่วางถ้วยชาลง เขย่าขี้บุหรี่ แล้วชี้กระเป๋าใบใหญ่ที่วางอยู่บนพื้นด้านข้าง

“เพื่อนนักเรียนเก่า คุณยังไม่รีบช่วยผมถือเงินอีก จะให้ผมเป็นคนถือเองเหรอ? คุณต้อนรับลูกค้าแบบนี้เหรอ?”

น้ำเสียงของเขาสุภาพอ่อนโยน และมีเสน่ห์ เหมือนสุภาพบุรุษมาก

แต่เมื่อกู้หยุนม่งได้ยินแล้ว เธอกลับรู้สึกเป็นการถากถาง ทำให้สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

นี่มันอะไรกันแน่? เขาเป็นเพียงคนล้างผลาญไม่ใช่เหรอ?

ฉันต้องดูแลรับใช้คุณเหรอ?

ขณะที่เธอกำลังลังเล ซ่งซานสี่ก็กล่าวว่า “ก็ได้ ถ้าคุณไม่ทำ ผมจะเปลี่ยนคน”

“เฮ้ ๆ ๆ........” กู้หยุนม่งยิ้มอย่างรวดเร็ว และเดินไปต้อนรับเขา “เพื่อนนักเรียนเก่า ขอบคุณที่มาเยือน! ไม่ต้องเปลี่ยน ฉันถือเงิน ฉันถือเอง.... ”

ไม่นาน เธอก็ถือกระเป๋าที่มีเงินจำนวน 550,000 หยวน แล้วพาซ่งซานสี่เดินไปทางโน้น

แอบรู้สึกไม่พอใจ

ไอ้สารเลว ใคร ๆ ก็โอนเงินเข้าบัญชีธนาคาร แต่เขากลับถือเงินสดมา

หนักมาก!

อย่างไรก็ตาม กู้หยุนม่งกล่าวด้วยความเย็นชา “อย่าคิดว่าคุณเป็นลูกค้ารายใหญ่ แล้วก็ทำตัวยโสโอหัง คนอย่างคุณ เมื่อเทียบกับพี่จ้าวแล้ว ห่างไกลมาก”

“อืม ผมยอมรับ”

“คุณเอาบ้านมาจำนองเพื่อกู้เงิน แล้วไม่ไปเล่นการพนัน แต่กลับมาเล่นหุ้น คุณบ้าหรือเปล่า? คุณเล่นเป็นเหรอ? ระวังจะขาดทุนจนหมดตัว!”

“ตาสีตาสายังสามารถเล่นหุ้นได้ แล้วผมไม่สามารถเล่นหุ้นได้เหรอ? การพนันมันผิดกฎหมาย แต่การเล่นหุ้นเป็นการพนันที่ถูกกฎหมาย ดังนั้นการที่ผมทำมาหากินอย่างจริงจัง มันผิดเหรอ?”

“ถุย........” กู้หยุนม่งถ่มน้ำลายใส่เขา “คุณจริงจังเหี้ยอะไร!”

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นลูกค้ารายใหญ่ แต่กู้หยุนม่งก็ไม่เกรงใจเขา

จุดด่างพร้อยตอนสมัยเรียนมัธยมปลาย เป็นความเคียดแค้นในชีวิตของเธอ

บางครั้งเธอยังคิดว่าถ้าคนสารเลวซ่งซานสี่ ไม่เล่นการพนัน และไม่ปฏิเสธเธอ

ตอนนี้ ชีวิตของเธอจะดีแค่ไหน?

ด้วยความเชี่ยวชาญทางด้านการวางแผนบริหารเงินของเธอแล้ว เพียงแค่ตระกูลซ่งนำเงินมาลงทุนเล่นหุ้นเพียงเล็กน้อย ก็สามารถได้เงินกำไรมากมาย!