บทที่ 64 หน้าไม่อายจริง ๆ

ตู้ไห่ผิงไปร้านเบนซ์4S และไปสร้างภาพลักษณ์หน้าตาที่ดีงามไว้จริง ๆ

เมื่อคนเขาเห็นว่าเขาแต่งตัวดูดีพอสมควร หน้าตาก็ดูมีความรู้ความสามารถ ท่าทางดูดีจึงต้อนรับเขาอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขาไม่ได้เข้ามาซื้อรถแต่อย่างใด แต่เป็นการพูดอย่างโมโหมาก ๆ ว่าผู้ชายที่เพิ่งซื้อรถเอส 600 ในเมื่อกี้นี้เป็นสามีน้องเมียตน ซึ่งติดหนี้เขาไว้เยอะมาก ๆ เมื่อกี้ใครเป็นคนรับหน้าที่ดูแลเขา?

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซลล์จึงพูดถึงฮู๋ห่ายเม่ย

ตู้ไห่ผิงบอกว่าจะคุยกับเธอโดยตรง

เมื่อเห็นหน้าฮู๋ห่ายเม่ย ไอ้หมอนี่ก็ถามสถานภาพของหลินลั่วเจียวโดยตรง

ฮู๋ห่ายเม่ยก็รู้สึกดีใจมากเช่นกัน ไม่ต้องใช้อำนาจเส้นสาย ก็รู้แล้วว่าคนที่หลินลั่วเจียวไปเกาะนั้นคือคนแบบไหน

หลังจากที่ตู้ไห่ผิงจากไปแล้ว เขาก็นำเหตุการณ์ทุกอย่างรายงานให้ภรรยาซูโหย่วชิงฟัง

ซูโหย่วชิงก็ต้องเล่าให้น้องสาวตัวเองฟังเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

ตอนนี้ซูโหย่วหรงหมดอาลัยตายยากมากจริง ๆ

ที่แท้คนรักคนนั้นของเขาคือแม่หม้ายที่มีคดีความติดตัวงั้นเหรอ!

ช่างหน้าไม่อายจริง ๆ!

ไม่ว่ายังไงฉันซูโหย่วหรงก็เรียนจบมหาวิทยาลัย ปฏิบัติตามกฎหมายของบ้านเมือง มีดีทั้งเรื่องหน้าตาและรูปร่าง จะเทียบกับแม่หม้ายคนหนึ่งไม่ได้งั้นเหรอ?

ก็ได้ ซ่งซานสี่ แกทำร้ายฉันแบบนี้ ฉันจะทำให้แกได้แบกรับกับผลที่ตามมาอย่างสาสม

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าเกิดหลี่รุ่ยหยางรู้ว่าแกไปมีอะไรกับแม่หม้าย เธอจะปฏิบัติต่อแกยังไง?

ฝั่งนี้ ฮู๋ห่ายเม่ยก็ต้องฉีกหน้ากากหลินลั่วเจียวในกลุ่มห้องเรียนบนแอปคิวคิวอยู่แล้ว บอกว่าตอนนี้เธอไปเกาะคนเสพติดการพนันได้อีกคนหนึ่ง เป็นเศษสวะคนหนึ่งที่ตบตีภรรยาและลูก

ยังไงหลินลั่วเจียวก็ไม่อยู่ในกลุ่มอยู่แล้ว

หลังจากที่เกิดเรื่องกับสามี เธอก็ถูกเตะออกจากกลุ่มห้อง

เนื่องจากฮู๋ห่ายเม่ยคือเจ้าของกลุ่ม

ในเพื่อนร่วมชั้นทั้งหมด ตอนนี้เธอเป็นคนที่ใช้ชีวิตได้ดีเลิศที่สุด จึงไม่ขาดคนประจบสอพลออยู่แล้ว หลินลั่วเจียวจึงถูกสาปอย่างอนาถ

จากนั้นฮู๋ห่ายเม่ยก็รู้สึกดีขึ้นมาเยอะมาก ๆ

ปกติเธอไม่ค่อยชอบฝงกวง ท่านประธานในร้าน4Sมากเท่าไหร่นัก

สรุปเวลานี้ฝงกวงกลับเชิญชวนเธอไปพักผ่อนหย่อนใจที่เซาท์ฮิลส์กอล์ฟคลับ

ไม่นึกเลยว่าเธอจะตอบตกลงอย่างสุขใจ

ฝั่งนี้ ซ่งซานสี่ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เขาปฏิบัติตามแนวคิดของตัวเอง

ขับรถพลางโทรหาหลี่รุ่ยหยาง

หลี่รุ่ยหยาง ณ ตอนนี้ไปถึงนอกห้องดูแลและพยาบาลผู้ป่วยอาการหนักแล้ว และได้พบกับคุณปู่

ลมหายใจมั่นคง อัตราการเต้นของหัวใจค่อนข้างเร็ว ดูแล้วเหมือนผู้อาวุโสที่กำลังนอนหลับอยู่

เธอรู้สึกตื้นตันใจอยู่เล็กน้อยจริง ๆ และรู้สึกช็อกด้วย

นึกไม่ถึงเลยว่าซ่งซานสี่จะมีความสามารถแบบนี้ด้วย

ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะเขา ตอนนี้คาดว่าตระกูลหลี่คงกำลังรักษาบาดแผลในใจแล้ว

ได้ยินมาว่าเมื่อศาสตราจารย์กวนที่เข้าร่วมงานปรึกษาและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นวิชาเฉพาะทางได้ยินเรื่องดังกล่าว เขาก็ตะลึงมากจนพูดอะไรไม่ออกเลย

เมื่อรอจนศาสตราจารย์เอ่ยปากพูด คำแรกที่เขาพูดก็คือ: ผมจะต้องไปเยี่ยมเยือนหมอหนุ่มคนนั้นให้ได้ แล้วกราบไหว้เขาเป็นอาจารย์

เมื่อได้รับสายจากซ่งซานสี่ น้ำเสียงของหลี่รุ่ยหยางจึงอ่อนโยนขึ้นมามาก

“ซานสี่ มีเรื่องอะไรเหรอ?”

ไม่เรียกเขาว่าคนล้างผลาญอีกต่อไปแล้ว

“เฮ้เพื่อน อาหลี่ล่ะ อยู่ข้างกายเธอหรือเปล่า?”

“ท่านกลับสถานีแล้ว นายจะตามหาท่านเหรอ?”

“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ขอเบอร์โทรศัพท์ท่านหน่อยได้ไหม?”

“ได้สิ!”หลี่รุ่ยหยางตอบตกลงอย่างเด็ดเดี่ยว “ซานสี่ ไม่รู้ว่าควรขอบคุณนายยังไงจริง ๆ ไว้วันหลัง……”

ซ่งซานสี่กดวางสายไปแล้ว

หลี่รุ่ยหยางยังหัวเราะ “แฮะ ไอ้หมอนี่ สมัยที่ยังเรียนอยู่ค่อนข้างยากจน พอเดินเข้าสังคมใหญ่แล้วก็ยังยากจนอีก แถมยังพูดมากด้วย แต่ตอนนี้หน้าแปลกแฮะที่ไม่ปากมากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

เธอจึงนำโทรศัพท์มือถือของพ่อหลี่เจิ้งกังส่งไปให้เขาทันที

ซ่งซานสี่กดโทรไปตามเบอร์ที่ได้รับมา

“อาหลี่ ผมเองนะครับ ซานสี่”

“อ่า! ซานสี่เหรอ นายนี่เอง มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

น้ำเสียงนี้ของหลี่เจิ้งกังอ่อนโยนขึ้นมาเยอะมาก ๆ เหมือนผู้อาวุโสคนหนึ่งมากถึงมากที่สุด