บทที่ 65 สารเลวจริง ๆ

ซ่งซานสี่หัวเราะ ดูใสซื่อบริสุทธิ์อย่างมาก

“อาหลี่ จริง ๆ ชีวิตของคนเราก็คือการพนันนี่แหละ ล้มจากจุดไหน ก็ต้องลุกขึ้นมาจากจุดนั้น แบบนี้ถึงจะเป็นลูกผู้ชาย ตอนนี้ผมไม่เล่นไพ่แล้ว แค่พนันพวกหุ้นทำนองนี้”

หลี่เจิ้งกังขมวดคิ้วลงไปอีกครั้ง: “พูดแบบนี้ก็จริง แต่ว่าเรื่องหุ้นน่ะ แม้แต่พวกเด็กมหาลัยก็ยังแพ้กันยับ นายที่เรียนไม่จบมัธยมปลายก็อย่าไปแตะต้องมันอีกเลย แต่นายไม่เล่นไพ่กับพวกเฉียนหยงหง เรื่องการพนันนายก็เล่นให้มันน้อย ๆ หน่อย ส่วนเรื่องตีกอล์ฟละก็……”

ในระหว่างที่กำลังพูดอยู่นั้น หลี่เจิ้งกังก็รู้สึกเขินเล็กน้อย

“การตีกอล์ฟของเฉียนหยงหงก็ถือว่าเล่นได้ดีจนมีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงของจงไห่เช่นกัน หากโชคดีหน่อยละก็ ฉันสามารถเอาชนะมันได้ หากโชคร้าย มันก็สามารถทำให้ฉันพ่ายแพ้อย่างยับเยินได้เช่นกัน”

“ทางที่ดีนายอย่าไปพนันกับมันดีกว่า ถ้าจะเล่นเดี๋ยววันนี้อาจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงนายเอง นายอยากเล่นยังไงก็เต็มที่เลย”

“ต่อไปนายก็สามารถไปเซาท์ฮิลส์คลับได้ทุกเมื่อ แจ้งชื่อเหล่าหลี่ของฉัน ฟรี! ถ้าพาลูกเมียมาพักผ่อนหย่อนใจในชีวิตประจำวัน ก็คิดเงินที่ฉันได้หมดเลย”

เหล่าหลี่ถือเป็นคนใจกว้างมากเหมือนกัน

อย่างไรซะซ่งซานสี่ก็ได้แสงเรื่องช่วยชีวิตนายท่านหลี่ แถมยังไม่คิดเงินอีก

ซ่งซานสี่หัวเราะ “อาหลี่ อย่าเกรงใจขนาดนี้สิครับ มาเถอะ ไปดูที่สนามจริงก่อนค่อยว่ากันอีกที! ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ผมก็จะไม่พนันครับ”

“แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย แต่ว่าอย่าพนันจะดีที่สุด”

“ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงครับอาหลี่”

“ตอนนี้นายเปลี่ยนไปแล้ว ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรียนรู้เรื่องดี ๆ บ้างถึงจะเป็นเรื่องดี ใช่สิ ได้ยินรุ่ยหยางบอกว่าช่วงนี้เห็นนายไปวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าด้วยเหรอ?”

“ใช่ครับ ตอนวิ่งเพื่อนเก่าคนนั้นของผมสู้สุดชีวิตมาก ลูกหลานทั้งสามรุ่นของตระกูลหลี่นี่ล้วนเป็นยอดตำรวจเลยนะครับ……”

“เหอะ ๆ ……”

จากนั้นทั้งสองก็ขับรถของตัวเองเข้าไปในเซาท์ฮิลส์กอล์ฟคลับ

ที่นี่จัดเป็นสถานที่นานาชาติขั้นหนึ่ง

ในทุก ๆ ปี จะมีการแข่งขันระดับนานาชาติที่ได้มาตรฐานอย่างมากถูกจัดขึ้นที่นี่ไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง

เงินรางวัลก็ค่อนข้างสูงเช่นกัน

เมื่อจอดรถ ลงจากรถ ก็มีคนมาต้อนรับเลย

หลี่เจิ้งกังเป็นลูกค้าหน้าเก่าแล้ว ได้รับการต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

คนเขาไม่รู้จักซ่งซานสี่ แต่รู้จักรถที่เขาขับ ดังนั้นเขาจึงได้รับการต้อนรับอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

ซ่งซานสี่กวาดตาลองดูรอบหนึ่ง บีเอ็ม 750 ของเฉียนหยงหงจอดอยู่ตรงนั้น

รถออดี้เอแปดในอดีตของหวงชางหยงก็จอดอยู่เช่นกัน

แล้วก็รถเบนท์ลีย์มูลค่าแปดล้านกว่าหยวนที่ซื้อมาได้หนึ่งปีของเพื่อนพนันเจ้าเก่าหวางฮุย ก็จอดอยู่ตรงนั้นเช่นกัน

ซ่งซานสี่แอบหัวเราะอย่างเยือกเย็นในใจ

เฉียนหยงหง ไอ้ลูกหมาอย่างมึงนี่ดำเนินเรื่องเก่งจริง ๆ

รวมกูคนหนึ่ง สี่ผีพนันมาครบแล้ว

วันนี้ระดับสูงทั้งสามคนอยากเล่นงานกู ยังมองว่ากูเป็นคนโง่อยู่เหรอวะ?

ทั้งสองคนกำลังเดินอยู่ข้างนอก เตรียมพร้อมที่จะขึ้นรถกอล์ฟของคลับไปฝั่งแท่นฝึกก่อน

และมีรถเบนซ์คลาสเอส 300 คันหนึ่งกับคลาสอี 300 ขับมาจากข้างหน้าและข้างหลัง

จอดลงตรงบริเวณที่ใกล้กับประตูทางเข้า

มีชายวัยกลางคนพุงใหญ่คนหนึ่งเดินลงมาจากรถเบนซ์คลาสเอส

หน้าขาว หัวโล้น ยิ้มตาหยี

ซึ่งคนดังกล่าวก็คือท่านประธานฝงกวงในร้านเบนซ์4Sนั่นเอง

ส่วนคนที่เดินลงมาจากคลาสอี 300 นั้นคือฮู๋ห่ายเม่ย

รถคันนี้คือรถที่เธอจดจำนอง ซึ่งเป็นรุ่นที่ต่ำที่สุด

เมื่อฮู๋ห่ายเม่ยเห็นหน้าซ่งซานสี่ เธอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในทันที

ไอ้เศษสวะนี่ มาเล่นกีฬาที่สูงส่งและสง่าแบบนี้เป็นด้วยเหรอ?

ซ่งซานสี่มองฮู๋ห่ายเม่ยรอบหนึ่ง ใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความเรียบนิ่ง ทำเป็นไม่รู้จัก

เจ้าพ่อสี่ไม่มีวันชายตาลงไปมองผู้หญิงแบบนี้

เหมือนมองไม่เห็น เขาและหลี่เจิ้งกังเดินขึ้นรถกอล์ฟ

เสื้อผ้าหน้าผมของหลี่เจิ้งกังดูไม่หรูหรา นับได้ว่าเรียบ ๆ ง่าย ๆ

ฮู๋ห่ายเม่ยทำเสียงหึอย่างเย็นทีหนึ่ง โบกมือเพื่อเป็นการบอกให้รถกอล์ฟจอดลง

ฝงกวงก็ไม่รู้จักซ่ง หลี่ทั้งสองคนเช่นกัน จึงเดินตรงมา ซึ่งดูแข็งกร้าวมากอย่างเห็นได้ชัด

ไอ้หมอนั่นถือหุ้นครึ่งหนึ่งของร้านเบนซ์4S ซึ่งฐานะทางสังคมถือว่าไม่เลวเลย