บทที่ 75 ผู้ชายที่สุดยอดที่สุด

ชุยหย่งเหนียนอายุสามสิบหกปี

เคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ฝรั่งเศส เชี่ยวชาญด้านอาหารยุโรป

ทักษะด้านการทำอาหารนั้นเป็นเลิศ

นี่คือทุนเดิมที่ทำให้เขาหยิ่งยโสและโอหัง

ถัดไปด้านข้าง ศิษย์หลายคนของเขาต่างก็จ้องมองซ่งซานสี่ด้วยใบหน้าเยาะเย้ยและถากถาง

แม้แต่ศิษย์ที่ร่ำเรียนมาเนิ่นนานก็ยังกล่าวกับซ่งซานสี่ “อย่าคิดว่าขับรถมายบัคแล้วจะสามารถทำอะไรตามใจชอบในสถานที่แห่งนี้ได้นะ ยูโรปาเองก็มีกฎของที่นี่เช่นกัน เกรงว่านายคงจะไม่รู้จักอาจารย์ชุยของพวกเรา...”

ชุยหย่งเหนียนชำเลืองมองลูกศิษย์ของเขา ขัดจังหวะบทสนทนาของเขา “พูดให้น้อยหน่อย ไปเตรียมน้ำผลไม้!”

ซ่งซานสี่กลับยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ “ตราบใดที่ใช้หัวใจทำ ไม่มีอาหารเมนูไหนที่ไม่อร่อยหรอกครับ ชุยหย่งเหนียนโปรดวางใจ ผมไม่ทำลายชื่อเสียงร้านของคุณแน่นอน”

ชุยหย่งเหนียนยิ้มเยือกเย็น “ถ้าหากคุณทำออกมาแล้วแย่กว่าศิษย์โดยทั่วไปของผม คุณจะต้องจ่ายเงินมากขึ้นอีกสามเท่า”

“ได้ครับ 20,000หยวน ผมวางเดิมพัน”

ชุยหย่งเหนียนพยักหน้า ชี้ไปทางลูกศิษย์คนหนึ่ง “เสี่ยวเฉ่า นายมานี่หน่อย พอดีว่าห้องส่วนตัวหมายเลข7เขาก็สั่งอาหารฝรั่งเศสชั้นเลิศเช่นกัน พวกนายมาแข่งขันกันสักหน่อย”

ทันใดนั้น ลูกศิษย์วัยยี่สิบต้นๆก็เดินเข้ามา

เขาส่งยิ้มอย่างเย็นชาให้แก่ซ่งซานสี่ “นาย แพ้แน่”

ซ่งซานสี่กล่าว “หากฉันชนะล่ะ?”

ชุยหย่งเหนียน “อาหารมื้อนี้ ฟรี!”

“ตกลง”

ซ่งซานสี่แสดงท่าทีมือเป็นคำพูดว่าOKอย่างสง่างาม

จากนั้น เคาน์เตอร์อาหารยุโรปก็ไม่จำเป็นจะต้องมีลูกมือเชฟ มีเพียงแค่ซ่งซานสี่และเสี่ยวเฉ่าที่ลงมือทำด้วยตนเอง

ชุยหย่งเหนียน ถือแก้วไวน์ปี82ไว้ภายในมือ ยืนอยู่ด้านข้าง เพียงมองดูและเป็นผู้ตัดสิน

การแข่งขันนี้ทำให้ภายในครัวเริ่มคลุ้มคลั่ง

คิ้วของชุยหย่งเหนียนขมวดแน่นขึ้นเล็กน้อย

โดยไม่รู้ตัวใบหน้าของเขาก็มืดดำ

จากนั้นเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

เสี่ยวเฉ่านั้นยุ่งวุ่นวายจนเหงื่อตก และเหงื่อก็ยิ่งผุดออกมามากยิ่งขึ้น

ท่าทีของอาจารย์พิสูจน์ให้เห็นว่า : เขา เสี่ยวเฉ่า พ่ายแพ้!

ซ่งซานสี่สงบนิ่งและเยือกเย็น มีท่าทีมั่นใจและสง่างาม

หั่น ผัด ทอด ย่าง จัดจาน...

ตั้งแต่อาหารเรียกน้ำย่อย น้ำผลไม้ กระทั่งเนื้อวัว ฟัวกราส์ คาเวียร์ ไปจนถึงอาหารหวานจานเล็กเป็นอาหารจานสุดท้ายของมื้ออาหาร

เขาทำได้โดยไม่บกพร่องเลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่ว่าจะเป็นทักษะการใช้มีด ทักษะการทำอาหาร ราวกับว่าห่างออกไปจากเสี่ยวเฉ่าประมาณถนนสิบสาย

ส่วนผสมและเครื่องปรุงที่เหมือนกัน การจัดวางและเทคนิคที่ต่างกัน ความแรงของไฟที่แตกต่างกัน

อาหารฝรั่งเศสชั้นเลิศ เผยรสชาติที่แท้จริงและแสดงจุดยืนที่แท้จริงได้

ภายในห้องครัว อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารที่สามารถทำให้มึนเมาได้

ผู้คนภายในครัวประมาณสิบคนต่างก็น้ำลายสอ

พนักงานสาวสวยที่มารับอาหาร เธอนั้นรู้สึกราวกับว่ากำลังจะคลั่ง

นี่ คืออาหารชั้นเลิศ

นี่ คือผู้ชายที่สุดยอดที่สุด

มีเพียงคำพูดเดียว ทุกคนในกลุ่มผู้ชมต่างก็รู้สึกว่าทักษะการทำอาหารยุโรปนั้นเหนือชั้นกว่าเชฟชั้นแนวหน้าอย่างชุยหย่งเหนียน

บริเวณหน้าผากของชุยหย่งเหนียนก็มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเช่นกัน

อึดอัด อยากตบหน้าตนเอง

อารมณ์ของการลิ้มรสไวน์แดงนั้นสลายและหายไปนานแล้ว

ท้ายที่สุดขนมหวานจานสุดท้ายก็เสร็จสิ้น

เสี่ยวเฉ่าเช็ดเหงื่อ จ้องมองอาจารย์

อาจารย์กล่าวคำพูดอย่างเย็นชา “นาย พรุ่งนี้ไม่ต้องมาแล้ว”

เสี่ยวเฉ่าแทบจะร้องไห้ออกมา...

ซ่งซานสี่ยิ้ม “อาจารย์ชุยเหตุใดกัน? เสี่ยวเฉ่ายังไม่ได้ทำผิดอะไรเลย เพียงแค่คู้ต่อสู้เขาก็คือผม เขายังเด็กมาก ยังมีอนาคตที่สดใส หวังว่าอาจารย์ชุยจะให้โอกาสเขา”