บทที่ 76 ปะป๊าเก่งที่สุดเลย

“ปะป๊าของหนู......อ๊ะอือ!”

เถียนเถียนตกอยู่ในความตกตะลึง มือเล็กทั้งคู่ปิดปากเอาไว้

ยัยหนูน้อยที่มีไหวพริบ ตระหนักได้ว่าตนเองเรียกไม่ถูกต้อง

แต่ว่าเบื้องหน้า ผลไม้เคลือบน้ำตาลที่หอมกรุ่นสวยงาม ช่างน่าดึงดูดใจ

ทอดสายตามองหม่าม๊า

ใบหน้าของหม่าม๊าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

คุณป้า คุณลุงเขย เหมือนกับว่าต่างก็ตะลึงงันไปแล้วเช่นกัน

สาวเสิร์ฟคนสวยยิ้มเล็กน้อยแล้วกว่า: “ใช่แล้วค่ะ คุณพ่อของหนูเป็นคนทำ วันนี้ตอนกลางวัน อาหารทั้งหมด เป็นเขาลงมือทำด้วยตนเองทั้งหมด ดูเหมือนว่า น่าจะเหมาะกับรสปากของพวกคุณใช่ไหมคะ?”

“ว้าว......”เถียนเถียนตกอยู่ในความตื่นเต้นอีกครั้ง

ซูโหย่วหรงสองคนพี่น้องและตู้ไห่ผิง ไม่กล้าที่จะเชื่อหูของตนเองโดยสิ้นเชิง

อาหารมื้อใหญ่ที่แสนอร่อยแบบนั้น คาดไม่ถึงว่าจะมาจากฝีมือของซ่งซานสี่

นี่มัน จะน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

เขาทำอาหารฝรั่งเป็นด้วย?

สาวเสิร์ฟคนสวยกล่าว: “คุณซ่ง เป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบคนหนึ่ง แล้วก็เป็นคุณพ่อที่ดีมากๆท่านหนึ่ง ฝีมือการทำอาหารของเขา ได้ทำให้พ่อครัวและเถ้าแก่ต่างก็เคารพเลื่อมใส ต่อไป เขามาที่นี่ อาหารเครื่องดื่มและเหล้าต่างๆ ฟรีทั้งหมดค่ะ”

ประโยคนี้ ไม่ด้อยไปกว่าระเบิดขนาดใหญ่

ผู้ใหญ่สามคน ยัยหนูน้อยหนึ่งคน ตะลึงงันไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

ซ่งซานสี่ ได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้ได้!!!

“ถ้าหากยังต้องการอะไรอีกละก็ เชิญพูดมาได้ตามสบาย วันนี้ พวกคุณยังคงดวงดีเหมือนเช่นเคย ได้ทานฟรี ใช่แล้ว คุณซ่งพูดว่าเขามีธุระต้องไปโรงพยาบาล ตอนบ่ายสามโมง สวนสนุกตงหู เขาจะไปที่นั่นค่ะ”

พูดจบ สาวเสิร์ฟคนสวยโค้งตัวเล็กน้อย ถอยออกไปอย่างมีมารยาท

ภายในห้องส่วนตัวที่หรูหรา เงียบสงบไปครู่หนึ่ง

ผลไม้เคลือบน้ำตาลที่ร้อนๆ กลิ่นหอมตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ยังคงทำให้คนลุ่มหลงได้ถึงขนาดนั้น

เพียงครู่เดียว เถียนเถียนก็น้ำลายไหลย้อยแล้ว

“หม่าม๊า เถียนเถียน......ทานได้ไหมคะ?”

เธอ มองซูโหย่วหรงด้วยความระมัดระวัง คล้ายกับวิงวอน

หอมมากจริงๆ!

ภายในใจมีเสียงเสียงหนึ่ง: ปะป๊าเก่งที่สุดเลย!

ซูโหย่วหรงมองดูสีหน้าท่าทางของลูกสาว อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยกลุ้มใจ

“ทานแค่นิดหน่อยพอนะ ทานไม่หมดพวกเราสามารถเอากลับบ้านได้”

“ว้าว ขอบคุณค่ะหม่าม๊า......”

เถียนเถียนตื่นเต้นดีใจ หยิบผลไม้เคลือบน้ำตาลขึ้นมา กร๊อบกร๊อบ มีความสุขมาก

พลางกิน พลางพูด

“ว้าว อร่อยจังเลย......!”

“นี่คือผลไม้เคลือบน้ำตาล ที่อร่อยสุดที่ ตั้งแต่เถียนเถียน เคยทานมาเลยค่ะ......”

“ปะ......เขา เขาสุดยอด......”

“......”

ผู้ใหญ่สามคน มองหน้ากันไปมา

แต่ละคนมีความกลัดกลุ้มอยู่ในก้นบึ้งหัวใจ

ตู้ไห่ผิงสูดหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง เรียกง่ายๆว่าไม่รู้จะพูดอะไร

ไอ้ลูกหมาที่ไม่เอาไหน เขาทำได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ?

ซูโหย่วชิงมองน้องสาวแวบหนึ่ง ขยิบตาทีหนึ่ง

ด้วยเหตุนี้ สองคนพี่น้องใช้ข้ออ้างเข้าห้องน้ำ เพื่อออกมาด้านนอก

“โหย่วหรง เธอดู เขายังใส่ใจครอบครัวนี้อยู่ ในนี้ อาจจะมีความเข้าใจผิดบางอย่าง! อยากจะ......”

ไม่รอให้พี่สาวพูดจบ ซูโหย่วหรงกล่าวขึ้น: “ในเมื่อเขาใส่ใจ ทำไมถึงไม่กินข้าวพร้อมกันกับพวกเรา ทำไมถึงจากไปโดยไม่ร่ำลา? ถ้าหากเข้าใจผิด ทำไมเขาไม่อธิบาย? เขาไปแล้ว หมายความว่ามีความละอายในใจอยู่ดีไหม?”

ซูโหย่วชิงถูกโต้เถียง ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

แต่เมื่อเธอลองคิดดู “เธอดู เถียนเถียนเกือบจะเรียกเขาว่าพ่ออยู่แล้ว เถียนเถียน วันนี้ตอนกลางวัน มีความสุขมาก เมื่อครู่ ยิ่งมีความสุข เธอไม่อยากให้เธอ มีความสุขต่อไปใช่ไหมล่ะ? ถ้าหากพวกเธอหย่ากันจริงๆ ความสุขของเถียนเถียน ก็คงจะได้แค่ชั่วครู่ชั่วคราวแล้วเท่านั้น”

เมื่อคิดถึงลูกสาว หัวใจของซูโหย่วหรง ก็อ่อนลงเล็กน้อย