บทที่ 79 ไอ้ลูกหมาเก่งกาจจริงๆ

ผู้คนที่ตรงนั้นแตกตื่นหมดแล้ว

เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยของสวนสนุก บรรดานักท่องเที่ยว ต่างก็ถูกซ่งซานสี่ทำให้เสียสติไปแล้ว

“พระเจ้า ปีนชิงช้าสวรรค์? นี่ตกลงมาตายได้เลยนะ!”

“ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง? อย่าทำตัวเป็นวีรบุรุษเลย”

“ช่างเถอะ รอซ่อมเถอะ บอกว่าไม่กี่ชั่วโมงก็เสร็จแล้ว......”

“มีคนโทรศัพท์หา119แจ้งหน่วยดับเพลิงแล้ว ยังไงก็รอทหารประจำการมาเถอะ......”

“......”

ซ่งซานสี่เดินเข้าไปใกล้ตรงหน้าชายหนุ่มที่ใช้เครื่องขยายตะโกนพูดคนนั้น กล่าวเสียงเบา: “ทางที่ดีคุณทำตามความต้องการทั้งหมดของผมจะดีกว่า ไม่อย่างนั้น ผมนำความจริงทั้งหมดพูดออกมา จะทำให้เกิดความตื่นกลัวขึ้น”

น้ำเสียงนี้ อ่อนโยน

แต่ว่า เต็มไปด้วยแรงกดดัน

หรือจะพูดว่า แรงบีบบังคับ

เนื่องจาก ผู้คนที่ถูกขังอยู่ด้านบน อาจจะต้องอยู่ด้านบนกว่า30ชั่วโมงจริงๆ หรืออาจจะยาวนานกว่านั้น

ไม่มีอาหารกิน ไม่มีน้ำดื่ม

หน้าหนาวที่หนาวเหน็บ ข้ามคืน อาจจะถูกความหนาวจนตัวแข็งอย่างน่าเวทนา

เจ้าหน้าที่ดับเพลิงมา รถกระเช้าก็อาจจะช่วยคนได้เพียงบางส่วนเท่านั้น

กระเช้าที่อยู่ด้านบนสุดบางส่วน ช่วยไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

รถกระเช้าช่วยคน เดิมทีก็มีความอันตรายเช่นกัน ไม่มีใครกล้าทดลองง่ายๆ

ใต้ชิงช้าสวรรค์ ไม่มีช่องทางเดินรถ

รถกระเช้าจะเข้าไปได้หรือไม่ได้ ยังคงเป็นเรื่องที่ยังไม่อาจรู้ได้

คนที่ใช้เครื่องขยายเสียง ยังคงตื่นตระหนก

เขาเป็นรองผู้จัดการคนหนึ่งของสวนสนุก

กัดฟัน ทำได้แค่เพียงพยักหน้า : “คุณ ต้องการสิ่งของอะไรบ้างครับ?”

“เชือกช่วยชีวิตนิรภัยความแข็งแรงสูงหนึ่งม้วน อย่าน้อยต้องยาวหกสิบเมตร ถุงมือผ้าฝ้ายหนึ่งคู่ เข็มขัดนิรภัย สองเส้นก็พอแล้ว”

“แต่ว่า......ภรรยากับลูกของคุณ รวมคุณด้วย ไม่ใช่สามเส้นหรือครับ?”

“คุณไม่ต้องสนใจ รีบไปจัดเตรียม”

ซ่งซานสี่พูดไป มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ

ไม่นานนัก เขาหยิบเป้อุ้มเด็กออกมาจากด้านในรถ

นั่นคือก่อนหน้าโน่น จัดเตรียมเอาไว้ สำหรับขี่มอเตอร์ไซค์พาเถียนเถียนกลับบ้าน

ตอนนี้ ประจวบเหมาะ ยังคงสามารถได้ใช้งาน

ตอนที่กลับมา พวกเขาจัดเตรียมสิ่งของเรียบร้อยแล้ว

ซ่งซานสี่หยิบเครื่องขยายเสียงมา พูดกับรองผู้จัดการคนนั้น: “ผมขึ้นไปก่อน รับประกันได้ว่าผู้หญิงกับลูกผมปลอดภัยอย่างแท้จริง อีกเดี๋ยว เจ้าหน้าที่ดับเพลิงจะมาแล้ว เมื่อหมดหนทาง ผมค่อยกลับมาช่วยอีกครั้ง”

“หานี่คือ......คุณจะปีนขึ้นไปแล้วค่อยแบกลงมาทีละคนๆงั้นหรือ?”

ซ่งซานสี่ยิ้มเรียบๆ ส่ายหน้า ไม่ได้อธิบาย

เขาเปิดเครื่องขยายเสียงเสียงดังสุด แหงนหน้ากล่าวเรียก: “เถียนเถียน กับแม่ไม่ต้องกลัว พ่อจะขึ้นไปเดี๋ยวนี้ นำพวกเธอแบกลงมา! เถียนเถียนกับแม่ไม่ต้องกลัว......”

ตะโกนซ้ำกันสามรอบ

ทั้งด้านบนชิงช้าสวรรค์ ก็ตกตะลึงไปอีกครั้งหนึ่ง

ศีรษะจำนวนมากมายกำลังมองผ่านแผ่นกระจกใสด้านใน มองลงมาทางด้านล่าง

แน่นอนว่า มองไม่ค่อยชัดเจนมากนัก

แต่ว่าเสียงของซ่งซานสี่ กลับได้ยินชัดเจนมาก

“หม่าม๊า เป็นปะป๊า! เป็นปะป๊ามาแล้ว! ปะป๊ามาช่วยพวกเราแล้วค่ะ”

เถียนเถียน ที่อยู่ในอ้อมอกของซูโหย่วหรง ตื่นเต้นดีใจขึ้นมา

ทั้งกระโดดทั้งโลดเต้น น้ำตาไหลพรากๆ

ซูโหย่วหรงตะลึงงันไปแล้ว

พระเจ้า เขาเสียสติไปแล้วงั้นหรือ?

จะช่วยยังไงกันละ?

แต่ว่า นี่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ทำให้คนซาบซึ้งใจ!

ซูโหย่วชิงและตู้ไห่ผิง ตะลึงงันไปไม่กล้าที่เชื่อหูของตนเอง

ซ่งซานสี่!

เขามาแล้ว!

“ไอ้ลูกหมานี้ เขาจะขึ้นมายังไง? ปีนหรือ?”

ซูโหย่วชิงยิ้มเจื่อนๆ แล้วก็พูดอย่างซาบซึ้งใจ: "นอกจากปีนแล้ว ยังบินขึ้นมาได้งั้นหรือ? ดูเหมือนว่า เขาจะตัดใจทอดทิ้งครอบครัวนี้ไม่ลงอย่างใจจริง"

“เขา! เขา......”

ตู้ไห่ผิงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแล้ว

ด้านล่าง ซ่งซานสี่เริ่มปฏิบัติการแล้ว

คนทั้งสนามสองสามร้อยคนมารวมตัวกัน ทั้งหมดกำลังสนใจเขา

“ชายหนุ่มคนนี้ เสียสติเกินไปแล้ว”

“กล้าหาญมากเกินไปแล้ว!”

“นี่ถึงคือสามีที่ดี พ่อที่ดีนะ......”

“สุดยอดมากเลยจริงๆ......”

“......”