บทที่ 80 คุณมีสามีที่ดีแล้ว

ตั้งแต่ด้านบนจนถึงด้านล่างชิงช้าสวรรค์ เต็มไปด้วยเสียงปรบมือและโห่ร้องด้วยความดีใจ

บรรยากาศ อบอุ่น ซึ้งใจ

“ปะป๊า! ปะป๊า! ปะป๊า!......”เถียนเถียนดิ้นจนหลุดจากอ้อมกอดของซูโหย่วหรง

เธอนั่งอยู่ด้านในกระเช้า กำลังทุบประตูกระจก ร้องเรียกอย่างตื่นเต้นดีใจ

หยาดน้ำตาพร่างพราว แสงแห่งความตื่นเต้นส่องประกายระยิบระยับ

ซูโหย่วหรงก็น้ำตาไหลพรากเช่นกัน ดึงลูกสาวเอาไว้ มองสามีด้วยความซาบซึ้งใจ

เหลือเชื่อ คนไม่เอาไหน คนเลว คาดไม่ถึงว่าเขาจะขึ้นมา

ซ่งซานสี่ ที่ถูกกั้นแค่หน้าต่าง

ส่งจูบสองครั้ง ไปให้สองคนแม่ลูก สง่างามมาก อ่อนโยนมาก

เถียนเถียนดีใจมาก ปากเล็กทำปากจู๋ ส่งเสียงจุ๊บๆแบบไม่สัมผัสสองครั้ง

อยากจะ กระโจนเข้าไปในอ้อมอกของคุณพ่อ จูบที่ใบหน้าของเขาจัง!

ซูโหย่วหรง ใบหน้างามกลายเป็นสีแดงทันที

ความรู้สึกเขินอายที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย ความสบายใจปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

ซ่งซานสี่รีบนำเชือกนิรภัยม้วนใหญ่ ปลายด้านหนึ่งผูกไว้บนแขนรับน้ำหนักที่ด้านบนกระเช้า

ปลายอีกด้านหนึ่ง ผูกเข้ากับตะขอด้านหลังของเข็มขัดนิรภัย

หลังจากนั้นก็โยนลงไป เชือกทั้งเส้นส่งเสียงแผดก้องตกลงไปที่พื้นดิน ปล่อยเชือกออกทั้งหมด พับครึ่งเป็นตัวU

จากนั้นเขาถึงหยิบเข็มขัดนิรภัยออกมา ขยับเข้ามาใกล้ เคาะประตูหน้าต่าง

กล่าวกับคนด้านในอย่างจริงจัง: “เถียนเถียน ไม่ต้องกลัว พ่อมาแล้ว โหย่วหรง ระวังหน่อย เปิดประตู ให้ผมเข้าไปก่อน”

ซูโหย่วหรงพยักหน้า นำเถียนเถียนดึงเข้ามาที่ที่นั่งด้านใน บอกให้เธออย่าขยับตามอำเภอใจ

ซูโหย่วหรงเปิดประตูกระจก ซ่งซานสี่ก้าวเท้าเข้ามา หลังจากนั้นก็ล็อกประตู

การสั่นไหวของกระเช้าเพิ่มความรุนแรงขึ้น ซูโหย่วหรงหวาดกลัวจนใจสั่น

แต่ว่าเวลานั้น ซ่งซานสี่ได้ดึงมือของเธอเอาไว้ มุดเข้าไปด้านใน

“ปะป๊า!”

เถียนเถียนอ้าแขนเล็ก น้ำตาไหล แหงนหน้ามองร้องเรียกขึ้นมา

ซ่งซานสี่ย่อตัวลง กอดเถียนเถียน

ยัยหนูน้อย กำลังสั่นเทา กระโจนเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

จูบลงไปบนแก้มของซ่งซานสี่ ดังจุ๊บทีหนึ่ง

“ปะป๊าสุดยอดเลยค่ะ~~~~”

หลังจากนั้น เธอก็พยายามมุดแล้วมุดอีกเข้าไปในอ้อมอก

อ้อมกอดของพ่อ ถึงจะเป็นท่าเรือที่ปลอดภัยที่สุดของลูก

ซ่งซานสี่ พึงพอใจกับช่วงเวลาแบบนี้มาก

ร่างกายเล็กที่อ่อนแอ ประสบกับความทรมานที่น่าตื่นกลัวแบบนี้ ทำให้คนเอ็นดูมากจริงๆ

ใบหน้าเล็กรูปไข่ที่นุ่มนิ่ม แนบเข้ากับใบหน้าของเขา

น้ำตาแห่งความตื่นเต้นดีใจ ไหลไม่หยุด

เขาอุ้มเถียนเถียน ลุกขึ้นยืน

มองดูซูโหย่วหรงแวบหนึ่ง ยิ้มเล็กน้อยแล้วอ้าแขนออก “โหย่วหรง ยังมีที่อีกนะ!”

เถียนเถียน ได้ยินดังนั้น ยื่นมือเล็กออกไป “หม่าม๊า มากอดค่ะ ปะป๊าเปลี่ยนเป็นคนดีแล้วค่ะ หนูมีปะป๊าที่ดีแล้ว คุณแม่มีสามีที่แล้ว......”

ลูกสาวที่น่ารัก สามีที่กล้าหาญ ทำให้ซูโหย่วหรงซาบซึ้งใจ ใบหน้างามกลายเป็นสีแดงระเรื่อ หัวใจเต้นเร็ว

เธอ ยังคงเอนตัวเข้าไป ก้มหน้าพิงไปที่หัวไหล่ของซ่งซานสี่

ซ่งซานสี่ ถือโอกาสโอบไหล่หอมของเธอ ดึงเข้ามาใกล้อ้อมอก

“คุณนี่!”ซูโหย่วหรงโอบเอวเขาเอาไว้ หยิกทีหนึ่ง ตำหนิขึ้นมาด้วยความน่ารัก

“ไปให้พ้น ฉันตกใจจะแย่แล้วคุณ......หากเกิดเรื่องขึ้นมา จะทำอย่างไรคะ? คุณไม่กลัวตายหรือไงคะ?”

มือข้างหนึ่งลูกสาว มือข้างหนึ่งภรรยา ภายในใจของซ่งซานสี่เต็มไปด้วยความสบายใจ

“ไม่เป็นไร ซ่งซานสี่คนเดิมได้ตายไปแล้ว ซ่งซานสี่คนใหม่ ตายไม่ได้ เชื่อผม เรื่องทั้งหมดจะต้องดีกว่าเดิม ผู้หญิงของผมจะต้องเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก ลูกสาวของผมจะต้องเป็นเจ้าหญิงที่สวยที่มีความสุขที่สุด”

เถียนเถียนโอบลำคอของเขาเอาไว้ ใบหน้าเล็กด้านซ้ายแนบชิดกับพ่อ ด้านขวาแนบชิดกับแม่ มีความสุขมาก

หัวใจของซูโหย่วหรงเต้นเร็วขึ้น ได้กลิ่นไอร้อนหอมทั่วทั้งตัวของเขา เขินอายอย่างยากที่จะปิดกั้น แต่กลับเต็มไปด้วยความสุข

หยิกเอวของเขาไปทีหนึ่ง แล้วก็กระแทกไหล่ของเขาเบาๆทีหนึ่ง

“พูดดี แต่ทำไม่ได้ คำหวานของผู้ชาย เชื่อถือไม่ได้”

“โหย่วหรง ผมเป็นคนเรียบง่ายคนหนึ่ง โกหกคนไม่เป็น”

“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คุณติดค้างคำอธิบายฉันมากมาย......”