ตอนที่ 124
บทที่ 125 เกือบโป๊ะแตก
October 22, 2026
หนานกงเฉินโล่งใจเล็กน้อย พยักหน้า “งั้นผมไปก่อนนะ คุณย่าเองก็ดูแลตัวเองให้ดีด้วย”
หลังจากยืนขึ้นจากโซฟา หนานกงเฉินก้าวเท้าเดินขึ้นไปข้างบน เมื่อมาถึงห้องนอนไป๋ยิ่งอัน เขาก็ลังเลอยู่พักหนึ่งสุดท้ายก็ไม่ได้เข้าไป และกลับห้องนอนตัวเองไป
ภายในห้อง หัวใจที่ห้อยอยู่สูงหล่นลงสู่พื้นเพราะประตูปิด
เพิ่งได้ยินเสียงรถของหนานกงเฉิน เธอลุกจากเตียงแล้ววิ่งไปหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานยกม่านขึ้นแล้วมองออกไปด้านนอก เธอเห็นเขาเข้ามาในบ้านด้วยตาของตัวเอง จึงวิ่งกลับไปนอนบนเตียงดีๆ
เธอคิดว่าหนานกงเฉินจะเดินเข้ามาคุยเรื่องลูกกับเธอ หรือไม่ก็เข้ามาดูเธอ แต่เขาไม่ได้ทำ เขาเข้าไปในห้องนอนตัวเองทันที
เขาวางแผนจะไม่ให้อภัยเธอจริงๆ ใช่ไหม? เธอทำให้เรื่องมันวุ่นวายใช่ไหม?
ยืนอยู่หลังประตูลังเลอยู่นาน เธอเปิดประตูเดินไปที่ประตูทางเข้าห้องนอนหนานกงเฉิน ยกมือขึ้นเคาะหลังประตูแล้วผลักออกเดินเข้าไป
หนานกงเฉินกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า เห็นเธอเข้ามาก็มองสำรวจเธอที่ยังคงดูซีดเซียว ในใจเกิดความสงสารอยู่รางๆ มองเธอแล้วถามขึ้น “ทำไมไม่พักผ่อนสักหน่อย? ”
“ฉันนอนไม่หลับ” ไป๋ยิ่งอันจ้องเขาแล้วถามขึ้นทั้งนั้นตา “เรื่องลูกทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม? ”
“เรียบร้อยดี ไม่ต้องเป็นห่วง” หนานกงเฉินติดกระดุมเม็ดสุดท้ายแล้วเดินเข้าไปตรงหน้าเธอ ยกมือลูบผมเธอสักหน่อย “เรื่องลูกให้มันจบลงตรงนี้ เธออย่าเสียใจเกินไปนัก ดูแลสุขภาพตัวเองให้ดีด้วย”
ได้ยินคำพูดเขา ไป๋ยิ่งอันก็สะเทือนใจจนน้ำตาไหล
เขายังเป็นห่วงเธอ ถ้าอย่างนั้นหมายความว่าเขายกโทษให้เธอแล้วใช่ไหม?
“ฉันจะทำมัน คุณก็อย่าเสียใจแล้วนะโอเคไหม? ” ไป๋ยิ่งอันโน้มตัวเข้ามากอดเขา “เรายังหนุ่มยังสาว ต่อไปก็ยังมีโอกาสมีลูกได้ คราวหน้า ฉันจะต้องคลอดเด็กน้อยที่มีสุขภาพแข็งแรงอย่างแน่นอน”
“อืม ต้องเป็นอย่างนั้น” หนานกงเฉินยกมือขึ้นมาตบบ่าเธอ พูดเสียงอ่อนโยนข้างหูเธอ “เอาล่ะ เธอรีบไปพักผ่อนเถอะ ฉันอยากนอนสักหน่อย”
“โอเค” ไป๋ยิ่งอันปล่อยเขา พูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยนเหมือนกัน “งั้นคุณก็ไปพักผ่อนให้เต็มที่ ฉันไม่รบกวนคุณแล้ว”
หลังจากกลับถึงห้องตัวเอง ไป๋ยิ่งอันก็แอบโล่งอก หัวใจที่ร้อนรนในช่วงเช้าในที่สุดก็สงบลง
สองวันนี้ร้องไห้มากเกินไป ร้องไห้จนเธอมึนงงไปหมด กว่าเรื่องราวจะมาถึงจุดสิ้นสุด สุดท้ายเธอก็ได้นอนฝันดี
ไป๋ยิ่งอันที่นอนบนเตียงแทบจะหลับในทันที หลับอย่างสงบ แม้แต่หนานกงเฉินขับรถออกจากบ้านไปก็ไม่รู้สึกตัวเลย
หนานกงเฉินเดิมทีจะนอนหลับให้เต็มที่ แต่แค่นอนบนเตียงพอหลับตาก็มีแต่เรื่องราวสองวันนี้ และฉากที่ไป๋ยิ่งอันทำให้ลูกหมดลมหายใจ
ก่อนเรื่องนี้จะเกิดขึ้น เขารู้สึกได้ว่าไป๋ยิ่งอันเปลี่ยนไปหลังจากคลอดลูก แต่เปลี่ยนแปลงเป็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ จนกระทั่งพบว่าเธอทำให้ลูกชายแท้ๆ ของตัวเองหมดลมหายใจ เขาก็ตกใจอย่างสิ้นเชิง การเปลี่ยนแปลงของคนหนึ่งคน มันรวดเร็วและมากมายขนาดนี้เชียวหรือ?
ถึงจะเห็นแก่ลูก ผู้หญิงที่ใจดีและรักเด็กมากอย่างเธอก็ไม่น่าจะทำได้ลง ไป๋ยิ่งอันตรงหน้านี้ทำให้เขารู้สึกเป็นคนแปลกหน้า
จริงๆ แล้วเขาก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังไปไหน แค่ความรู้สึกที่อยู่ในบ้านมันหดหู่เกินไป การจากไปของลูก การเปลี่ยนไปของยิ่งอัน ความหดหู่เหล่านี้ทำให้เขารู้สึกแย่ โชคดีที่ออกมาแล้ว
ก่อนเลิกงานในตอนบ่าย นางพยาบาลคนหนึ่งส่งรายงานตรวจดีเอ็นเอฉบับหนึ่งให้ในมือผู่เหลียนเหยาแล้วพูดขึ้น “คุณหมอผู่ นี่คือรายงานผลดีเอ็นเอของเพื่อนคุณคนนั้น”
ผู่เหลียนเหยาที่อารมณ์ไม่ดีมาทั้งวันกวาดตามองรายงาน คำรามขึ้นมาอย่างหงุดหงิดทันที “ตอนนี้เอามาให้ฉันมันจะไปมีประโยชน์อะไร? ”
เด็กกลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว เธอจะใช้รายงานนี้ไปทำอะไร? แม้ว่าจะพบปัญหาแล้วจะทำอะไรได้? ใครจะเชื่อเธอ? คุณผู้หญิงและคุณชายใหญ่ไม่เพียงแต่ไม่เชื่อเท่านั้น แต่อาจจะคิดว่าเธอเป็นพวกขี้ฟ้อง ดูหมิ่นทายาทตระกูลหนานกง!
พยาบาลตัวน้อยสะดุ้งเพราะถูกเธอตะโกนใส่ ถึงแม้ในใจก็หงุดหงิดมาก ทั้งๆ ที่นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของผู่เหลียนเหยา แต่เนื่องจากเธอเป็นคู่หมั้นของเซิ่งเคอจึงจำเป็นต้องอธิบายอย่างระมัดระวัง “คุณหมอผู่ คุณเพิ่งส่งตัวอย่างไปเมื่อวาน ผลรายงานออกมาบ่ายวันนี้ มันก็เร็วมากแล้วนะคะ”
คนปกติต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวันนะโอเคไหม? ถ้าไม่ใช่ฐานะที่เธอคือผู่เหลียนเหยา ใครจะช่วยเธอได้เร็วขนาดนี้?
ผู่เหลียนเหยารู้สึกว่าตัวเองลืมตัวเสียกิริยา ก็รีบพูดกับเธอ “ขอโทษค่ะ วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี ไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณโกรธ”
เธอหายใจเข้าลึกๆ หยิบรายงานผลดีเอ็นเอบนโต๊ะขึ้นมาแล้วเปิดไปที่หน้าสุดท้าย
ถึงจะสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างไป๋ยิ่งอันและเด็กคนนี้มาตั้งนานแล้ว เมื่อเธอเห็นผลตรวจดีเอ็นเอแสดงให้เห็นว่าไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ในใจก็ยังตกใจนิดหน่อย
เด็กไม่ใช่ลูกของไป๋ยิ่งอัน แล้วทำไมเธอต้องพาเด็กคนนี้กลับไป? ก่อนหน้านี้เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน? หรือตายไปแล้วเลยหาเด็กมาแทนที่? เพื่อต้องการอธิบายกับตระกูลหนานกงเหรอ?
ผู้หญิงผู้กล้าหาญ ไม่คิดว่าจะกล้าลงมือกับสายเลือดตระกูลหนานกงจริงๆ ใช้ชีวิตอย่างใจร้อนจริงๆ
เธอส่ายหน้า ใส่ผลตรวจดีเอ็นเอลงในกระเป๋าแล้วเดินไปที่ทางเข้าประตูห้องทำงาน
หลังจากซูซี่ไปแล้ว ไป๋มู่ชิงก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มคิดเพ้อเจ้อเกี่ยวกับเรื่องนี้ มักรู้สึกว่าเด็กคนนั้นของตระกูลหนานกงที่เสียชีวิตไปเหมือนเป็นลูกของเธอ ไม่ใช่ทารกที่ถูกทอดทิ้งชะตาขาดจากปากซูซี่
อาจจะกลัวว่าลูกของตัวเองเกิดอุบัติเหตุ ไม่ว่าซูซี่จะรับประกันอย่างไรว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกเธอมันก็ไม่ได้ทำให้เธอวางใจได้อย่างแท้จริง
ตั้งแต่บ่ายก็เห็นเธอนั่งระเบียงไม่ทานไม่ดื่มไม่พูดไม่จา แม้แต่อาหารเย็นก็ไม่ทาน จูฮุ่ยทำได้แค่เดินไปจ้องเธอแล้วพูดขึ้น “มู่ชิง ลูกเป็นอะไร? บอกให้พูดกับแม่ก็ไม่ยอม แม่ช่วยลูกวิเคราะห์ได้นะ”
“แม่ ฉันไม่เป็นอะไร” ไป๋มู่ชิงส่ายหน้าพูดขึ้น
“ไม่เป็นอะไรแล้วทำไมนั่งเหม่อไม่กินไม่ดื่มทั้งวัน? ทะเลาะกับอันหนานใช่หรือเปล่า? ”
“ฉันไม่กินไม่ดื่มที่ไหนล่ะ แล้วฉันไม่ได้ทะเลาะกับอันหนานด้วย”
“ถ้าลูกเหนื่อยก็รีบกลับห้องไปนอน นอนแล้วก็ไม่มีอะไรต้องกังวลใจ” จูฮุ่ยมองสำรวจเธอแล้วพูดขึ้น “หรือให้แม่โทรหาอันหนานให้มาอยู่เป็นเพื่อนลูกไหม ออกไปเดินเป็นเพื่อนลูกสักหน่อย”
“ไม่ ไม่ต้อง” ไป๋มู่ชิงห้ามเธอ “พรุ่งนี้อันหนานต้องไปทำงาน แม่อย่าไปรับกวนเขาเลย”
ตอนนี้เธอไม่อยากเจอหลินอันหนาน สภาพจิตใจแบบนี้มีแต่จะทำให้หลินอันหนานไม่มีความสุข และเธอกับหลินอันหนานก็ไม่มีความรู้สึกในการจับเข่าคุยกันตั้งนานแล้ว
เธอถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ พูดกับจูฮุ่ยว่า “แม่ ฉันอยากนั่งสักพัก แม่ไปนอนก่อนเถอะ”
“งั้นแม่ไม่ยุ่งแล้ว” จูฮุ่ยส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง แล้วเดินเข้าห้องไป
จูฮุ่ยกลับมาถึงห้องนอน เห็นเสี่ยวหยี่นอนบนเตียงอ่านการ์ตูน ก็โน้มตัวลงไปตบก้นเขาหนึ่งทีก่อนพูดขึ้น “เสี่ยวหยี่ พี่สาวลูกอารมณ์ไม่ดี ลูกไปแหย่เธอหน่อย”
“พี่ผมบอกว่า ทุกเดือนผู้หญิงจะมีการเปลี่ยนแปลงของจิตใจไม่กี่วัน อย่าให้ผมไปยุ่งกับเธอเลย” เสี่ยวหยี่พูดขึ้นโดยไม่หันหน้าขึ้น เขารู้สึกตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วว่าไป๋มู่ชิงแปลกๆ และแหย่เธอไปก่อนแล้วด้วย แต่ถูกไป๋มู่ชิงระเบิดออกมา
จูฮุ่ยหยิบหนังสือไม่กี่เล่มบนชั้นวางเล็กโยนให้เขา “วันนี้เธอยังไม่ได้สอนลูกอ่านหนังสือร้องเพลงเลย รีบไปให้เธอสอนเร็ว”
“อ่อ” เสี่ยวหยี่หยิบหนังสือบนโต๊ะแล้วเดินไปที่ระเบียง จากนั้นก็นั่งข้างๆ ไป๋มู่ชิง เขย่าแขนเธอแล้วพูดขึ้น “พี่ พี่ยังไม่ได้สอนฉันอ่านหนังสือเลย และยังไม่ได้เล่าเรื่องให้ฉันฟัง”
ไป๋มู่ชิงหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้น “วันนี้ดึกแล้ว พรุ่งนี้พี่สอนเธอโอเคไหม? ”
“เด็กดี ไปนอนให้เร็วหน่อย”
“แต่ผมนอนไม่หลับถ้าไม่ได้ฟังเรื่องของพี่”
“เธออยากฟังอะไร? ”
“พี่แค่เลือกๆ มันมา” เสี่ยวหยี่ส่งหนังสือนิทานในมือให้เธอ
ไป๋มู่ชิงรับหนังสือนิทานมาพลิกดู สุดท้ายก็หยุดที่หน้าซินเดอเรลล่า แล้วพูดขึ้น “งั้นพี่เล่าเรื่องซินเดอเรลล่าให้เธอฟังดีไหม? ”
“แม่บอกว่า เด็กผู้หญิงชอบฟังซินเดอเรลล่ากับสโนว์ไวท์” เสี่ยวหยี่พูด
“แต่เรื่องอื่นมันห่วยนี่”
เสี่ยวหยี่คิด แล้วพยักหน้า “งั้นก็ได้ เล่าซินเดอเรลล่าก็ได้” อย่างไรแล้วแค่พี่สาวมีความสุขก็พอ
นิทานเรื่องซินเดอเรลล่าไป๋มู่ชิงไม่ต้องใช้หนังสือเล่า เธอยื่นมือไปโอบไหล่เสี่ยวหยี่ให้เขาพิงตัวเธอ เล่าเรื่องไปด้วย มองดวงดาวด้านนอกไปด้วย
เป็นเวลาดึกดื่น โลกด้านนอกยังคงเจริญรุ่งเรือง ราวกับอาณาจักรเล็กๆ อันงดงามในเทพนิยาย
“พี่ ทำไมซินเดอเรลล่าไม่ไปหาตามหาเจ้าชายด้วยตัวเอง? ” เสี่ยวหยี่ถามอย่างสงสัย
“เพราะเธอถูกแม่เลี้ยงขังไว้น่ะสิ”
“แม่เลี้ยงคนนั้นเลวมาก แม่เลี้ยงทุกคนเลวแบบนี้หมดเลยหรือเปล่า? ”
“ไม่ใช่แน่นอน บนโลกยังมีคนดีอีกเยอะ”
“พี่ พี่สาวคนนั้นตัดนิ้วเท้าไม่เจ็บเหรอ? ”
“เจ็บสิ”
“แล้วทำไมเธอยังตัด? ”
“เพราะเธอต้องการใส่รองเท้าแก้ว ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเจ้าชายแทนซินเดอเรลล่าไง”
“ทำไมเธอเลวแบบนี้!” เสี่ยวหยี่กัดฟันพูด
“แต่คนเลวปกติจะไม่ได้มีจุดจบที่ดี เธอไม่เพียงแต่ไม่ได้สวมรองเท้าแก้วแต่ยังต้องตัดนิ้วเท้าออก ก็ถือว่าเป็นราคาที่ต้องจ่าย ดังนั้นพวกเราห้ามเป็นคนเลวแบบเธอ ต้องเป็นคนดีรู้ไหม? ” ไป๋มู่ชิงลูบกระหม่อมเสี่ยวหยี่
เสี่ยวหยี่พยักหน้า “รู้แล้ว ต่อไปผมจะเติบโตเป็นคนดีอย่างซินเดอเรลล่า”
“เก่งมาก!” ไป๋มู่ชิงชมอย่างพอใจ
อีกด้านหนึ่งของผนัง หนานกงเฉินที่เมานิดหน่อยดื่มเบียร์กระป๋องในมือพร้อมฟังบทสนทนาของสองพี่น้องไปด้วย มุมปากยกขึ้นมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
นิทานเรื่องซินเดอเรลล่าและเจ้าชาย ก็แค่เรื่องหลอกเด็กเท่านั้น
เขานึกถึงซินเดอเรลล่าคนนั้นที่หายไปจากชีวิตเขาโดยไม่รู้ตัว ครั้งหนึ่งเขาคิดว่าเธอใจดีและงดงามเหมือนซินเดอเรลล่า ผลสุดท้ายก็แค่ความฝัน
เสียงเสี่ยวหยี่ดังมาจากกำแพงอีกครั้ง “พี่ พี่ร้องเพลงให้ผมฟังหน่อย”
“เธออยากฟังอะไร? ” ไป๋มู่ชิงถาม
“เพลงที่ทำให้คนมีความสุขก็พอแล้ว”
“งั้น……เราร้องเพลง《วันหยุดที่สุขสันต์》ดีไหม? ”
“ดีครับ”
“แต่ตอนนี้ดึกมากแล้ว เราร้องกันเบาหน่อยนะ” ไป๋มู่ชิงพูดจบก็เริ่มปรบมือและร้องเพลงเบาๆ
สองพี่น้องร้องเพลงสลับกัน และวิธีการนี้ของเสี่ยวหยี่ได้ผลมากๆ อารมณ์ไป๋มู่ชิงค่อยๆ ดีขึ้นมาแล้ว
สองพี่น้องร้องเพลงกันอย่างมีความสุข หนานกงเฉินที่ประตูถัดไปฟังแล้วก็……ไม่แน่ใจว่ามีความสุข แต่อย่างน้อยหมอกควันที่ปลายหัวใจก็ค่อยๆ ถูกเสียงเพลงของสองพี่น้องปัดเป่าออกไป
ร้องเพลงได้สักพัก เสี่ยวหยี่หันหน้ามามองไป๋มู่ชิงแล้วพูดขึ้น “พี่ อารมณ์พี่ดีขึ้นหรือยัง? ”
“ดีขึ้นมากแล้ว ขอบใจนะเสี่ยวหยี่” ไป๋มู่ชิงลูบกระหม่อมเสี่ยวหยี่ “ไปเถอะ กลับห้องไปนอน”