ตอนที่ 125
บทที่ 126 แผนการเดินทาง
October 22, 2026
เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ หนานกงเฉินอยู่ที่อพาร์ทเมนท์ตลอด
ถึงแม้ว่าจะออกเช้าและกลับดึก แต่เสี่ยวหยี่ก็มักจะเอาอาหารเช้าไปให้เขาเสมอภายใต้การดูแลของไป๋มู่ชิง ไปคุยเป็นเพื่อนเขา อาหารเช้าในทุกๆ วันเต็มไปด้วยสีสัน เกือบทุกอย่างเป็นของโปรดเขา
หลังจากทานอาหารเช้าฟรีเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ สุดท้ายหนานกงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “ที่เธอส่งอาหารเช้าให้ฉันทุกวัน พี่กับแม่เธอรู้ไหม? ”
“แม่ผมไม่รู้ แต่พี่ผมรู้” เสี่ยวหยี่ยิ้ม “แต่พี่บอกผมว่า อาเป็นเพื่อนคนเดียวของฉันที่นี่ เธอเลยไม่ดุผม”
ไม่รู้เพราะเหตุผลที่ว่าเสี่ยวหยี่เป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดเหมือนลูกเขาหรือเปล่า หนานกงเฉินจึงมีความรู้สึกพิเศษต่อเสี่ยวหยี่
เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กของเสี่ยวหยี่ “ขอบใจนะ”
เวลาหนึ่งสัปดาห์นี้ เขาไม่เคยเห็นไป๋มู่ชิงแม้แต่ครั้งเดียว เขาเข้าใจว่าคืนนั้นตัวเองไล่เธอออกไป ทำลายเกียรติของเธอ
คิดแล้วก็ใช่ ผู้หญิงใส่ชุดนอนมาหาตนถึงที่ เขาไล่เธอออกมาโดยไม่พูดอะไร ไม่ว่าคนหน้าหนาแค่ไหนก็คงเสียใจเหมือนกัน
“คุณอา วันนี้เป็นวันหยุดคุณต้องไปทำงานไหม? ”
“วันนี้ไม่ไปทำงาน แต่ฉันต้องออกไปข้างนอก”
“อ๋อ งั้นคืนนี้อาจจะกลับมาที่นี่ไหม? ” เสี่ยวหยี่ถามอย่างไม่ค่อยเต็มใจ
ทุกวันมาก่อกวนตอนเช้า กลายเป็นความสุขใหม่ของเขาไปแล้ว
หนานกงเฉินพยักหน้า “กลับ”
ภายในบ้านหลังเก่า ผู่เหลียนเหยาจงใจเดินไปที่ประตูห้องนอนไป๋ยิ่งอันที่ชั้นสอง บานประตูที่ไม่ได้ใส่กลอน เธอเห็นไป๋ยิ่งอันนั่งโทรศัพท์อย่างต่อเนื่องบนโซฟา
มุมปากเธอวาดโค้ง ยกมือขึ้นเคาะประตูไม่กี่ทีแล้วผลักประตูเดินเข้าไป
ไป๋ยิ่งอันเห็นเธอเข้ามา ในใจก็เกิดร่องรอยความเบื่อหน่าย แต่ใบหน้ายังคงยิ้มเล็กน้อยตามปกติ ยิ้มเล็กน้อยทักทายเธอ “อรุณสวัสดิ์”
“พี่สะใภ้ โทรหาพี่เหรอ? ” ผู่เหลียนเหยายิ้มเดินไปนั่งข้างๆ เธอ มองโทรศัพท์เธอ “พี่ไปทำงานข้างนอกยังไม่กลับมาเหรอ? ”
“ใช่”
“ไม่รับโทรศัพท์เหรอ? ”
“น่าจะไม่สะดวก” ไป๋ยิ่งอันกัดฟันในใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะผู่เหลียนเหยา หนานกงเฉินคงไม่หายตัวไปเป็นสัปดาห์แบบนี้หรอก? แม้แต่โทรศัพท์เธอก็ไม่รับสาย
ผู่เหลียนเหยาแกล้งคิดอย่างเป็นห่วงแล้วถามขึ้น “คุณคิดว่าพี่รู้สึกว่าพี่สะใภ้ดูแลลูกไม่ดีหรือเปล่า เลยโกรธและจงใจหลบหน้า? ”
ประโยคนี้ได้ยินก็รู้ว่าจงใจยั่วยุ เดิมทีไป๋ยิ่งอันก็เป็นลูกสาวที่เอาแต่ใจ ความอดทนต่ออารมณ์เธอมีจำกัด ถูกเธอยั่วยุแบบนี้ก็โกรธทันที “เธอพูดพอหรือยัง? พูดพอแล้วก็ออกไปเดี๋ยวนี้!”
จุดประสงค์ของผู่เหลียนเหยาคือกระตุ้นเธอ เห็นเธอบ้าคลั่ง ลุกขึ้นจากโซฟาทันที ยืนขึ้นหน้าถอดสีตรงหน้าเธอ “พี่สะใภ้……คุณเป็นอะไร……? ”
ไป๋ยิ่งอันกัดฟันมองเธอ เธอยังคงแสดงอยู่ ยังคงแสดงอยู่จริงๆ !
ได้ เธอต้องการแสดง งั้นเธอก็จะแสดงเธอเป็นเธอ
ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาไหลลงมาทันที “ขอโทษ ฉัน……ฉันแค่ไม่ชอบให้คนอื่นพูดถึงลูก ฉันเสียใจ”
เธอค่อนข้างเข้าใจแรงจูงใจของผู่เหลียนเหยา ทำให้เธอโกรธ ทำให้เธอวุ่นวายเอง เรื่องทดสอบดีเอ็นเอคราวก่อนอาจจะทำให้เธอเป็นบ้าก็ได้มั้ง คิดๆ แล้วน่าจะพอใจมากทีเดียว
คิดถึงตรงนี้ ความโกรธไป๋ยิ่งอันก็ลดลง ลุกขึ้นจับฝ่ามือเธอ “ขอโทษ เหลียนเหยา ฉันไม่ได้ตั้งใจก้าวร้าวใส่คุณ”
ผู่เหลียนเหยาจับฝ่ามือเธอไว้ “ไม่เป็นไร ฉันไม่ดีเอง ฉันไม่ควรพูดถึงลูก จริงๆ ฉันแค่อยากให้คุณกับพี่มีความสุข เข้ากันได้ดีมากขึ้น สื่อสารกันอย่างเต็มที่ ยังไงแล้วเขาต้องทำใจไม่ได้ชั่วคราวที่เสียลูกไป”
ในตอนนี้ โทรศัพท์ไป๋ยิ่งอันก็ดังขึ้น เธอกวาดตามองเบอร์บนจอ มุมปากเผยความดีใจที่ได้รับชัยชนะ รับโทรศัพท์ต่อหน้าผู่เหลียนเหยา “เฉิน”
“ขอโทษ เมื่อกี้ไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ มีอะไรเหรอ? ” หนานกงเฉินถามอย่างอ่อนโยน
“ไม่มีอะไร แค่อยากถามว่าคุณจะกลับเมื่อไร”
“ฉันกำลังเดินทางกลับ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
“อ๋อ แล้วกินข้าวเช้าหรือยัง? อยากรอคุณกลับมาแล้วกินด้วยกันไหม? ” รอยยิ้มบนใบหน้าไป๋ยิ่งอันสดใสขึ้น
“ไม่ต้อง ฉันกินมาแล้ว”
“งั้นคุณขับรถเถอะ ฉันไม่รบกวนคุณแล้ว” ไป๋ยิ่งอันวางสายไป หันหน้ามายิ้มนิดๆ ให้กับผู่เหลียนเหยา “เฉินบอกว่ากำลังเดินทางกลับ”
“งั้นก็ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันก็วางใจ” ผู่เหลียนเหยาพูดจบก็ดึงมือเธอมา “เกือบลืมเลย คุณย่าให้ฉันมาเรียกให้คุณลงไปกินข้าวเช้า ไปกันเถอะ ให้คุณย่ารอมันไม่ดี”
“อืม ไปกันเถอะ” ไป๋ยิ่งอันพยักหน้าอย่างอารมณ์ดีมาก
ทั้งคู่ลงมาข้างล่างด้วยกัน เพิ่งเข้าไปในห้องอาหาร ผู่เหลียนเหยาก็ยิ้มพูดขึ้น “คุณย่า พี่ไม่ได้หายไป เดี๋ยวก็กลับมา”
“งั้นเหรอ? ”
“ใช่ค่ะ เมื่อกี้โทรหาพี่สะใภ้” ผู่เหลียนเหยาดึงเก้าอี้ข้างๆ เซิ่งเคอแล้วนั่งลง
คุณผู้หญิงถอนหายใจอย่างปวดใจ “สำหรับเรื่องแบบนี้ ในใจเขาต้องอึดอัดสุดๆ แน่ ถ้าเขาอยากหายไปก็ให้เขาหายไปเถอะ ให้เขาผ่อนคลายจิตใจสักหน่อยก็ดี”
“คุณย่า ออกไปข้างนอกคนเดียวไม่ได้เรียกว่าผ่อนคลายจิตใจนะ นั่นเรียกว่าปิดกั้นตัวเอง” ผู่เหลียนเหยาพูดกับเซิ่งเคอที่กำลังพลิกดูหนังสือพิมพ์อย่างสบายๆ อยู่ข้างๆ “เซิ่งเคอ คุณว่าไง? ”
“อืม ใช่” เซิ่งเคอไม่ได้ยินเลยว่าเธอพูดว่าอะไร แค่ตอบกลับลวกๆ
“เซิ่งเคอ นี่คุณมีท่าทีอะไร” ผู่เหลียนเหยาหยิบหนังสือพิมพ์ในมือออกโดยไม่โมโห
เซิ่งเคอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เงยหน้ามองทุกคนแล้วถามอย่างว่างเปล่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“คุณย่ากำลังเป็นห่วงลูกพี่ลูกน้องฉันอยู่ ปกติคุณมักใช้เวลาอยู่กับเขามาก ช่วยออกความคิดเห็นหน่อยได้ไหมว่าทำยังไงให้พี่เดินออกมาจากปมสูญเสียลูกได้? ”
“อืม……ให้เขาไปเที่ยวกับพี่สะใภ้? ผ่อนคลายจิตใจ? ” ถึงแม้เซิ่งเคอจะคิดอย่างจริงจังมากแต่สุดท้ายก็คิดวิธีพิเศษไม่ออก
คุณผู้หญิงกวาดตามองไป๋ยิ่งอัน พูดขึ้นอย่างคัดค้าน “เขากับยิ่งอันเหรอ? ช่างมันดีกว่า เดาว่ายิ่งผ่อนคลายจิตใจแล้วจะยิ่งหดหู่”
ผู่เหลียนเหยามองไป๋ยิ่งอัน ยิ้มบางๆ แล้วพูดขึ้น “คุณย่า เสียลูกไปพี่ก็เสียใจมากแล้ว ถ้าความสัมพันธ์กับพี่สะใภ้ไม่ดีขึ้นหน่อยล่ะก็ อารมณ์จะยิ่งหดหู่และอึดอัดขึ้น พี่สะใภ้ก็ว่างั้นใช่ไหม”
ถึงแม้ไป๋ยิ่งอันไม่รู้ว่าผู่เหลียนเหยากำลังวางแผนร้ายอะไร แต่พอคิดว่าจะได้ออกไปเที่ยวกับหนานกงเฉินก็เต็มไปด้วยความโหยหาทันที รีบพยักหน้าคล้อยตามทันที
เธอคิดว่าผู่เหลียนเหยาจงใจพูดดีๆ เพื่อตนเพราะอยากได้รับความเชื่อใจจากตน ไม่คิดว่าประโยคถัดไปของผู่เหลียนเหยาจะลบล้างความคาดการณ์ของเธอทั้งหมดทันที
“ถ้าคุณย่ากังวลว่าพวกเขาสองคนจะเหงาและน่าเบื่อเกินไป ไม่งั้นไปทั้งครอบครัวเลยเป็นไง? ทั้งครอบครัวออกไปเที่ยวสนุกด้วยกัน แบบนี้พี่ที่ซึมเศร้าก็ไม่มีเวลาให้ซึมเศร้าแล้ว”
ผู่เหลียนเหยาใช้ศอกกระแทกแขนเซิ่งเคอเป็นนิสัย “ข้อเสนอนี้ล่ะเป็นไง? ”
“ไม่แย่นะ ไม่เคยออกไปเที่ยวด้วยกันทั้งครอบครัวมาก่อนเลย” เซิ่งเคอพยักหน้า จากนั้นก็กวาดตามองสำรวจคุณผู้หญิง “แต่คุณย่าอายุมากแล้ว ไม่เหมาะกับการเดินทางใช่ไหม? ”
“ครั้งนี้เราเน้นพักผ่อนหย่อนใจ หารีสอร์ตที่มีสภาพแวดล้อมดีๆ และใกล้ๆ หน่อย แบบนี้เหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัย เรียกลุงกับป้ามาด้วยสิ เป็นไง? ” ผู่เหลียนเหยาหันไปทางคุณผู้หญิง “คุณย่า คิดว่าไงคะ? ”
คุณผู้หญิงคิดแล้วพยักหน้า “ข้อเสนอนี้ไม่เลว ลองคิดสักหน่อยก็ได้”
“ไม่แย่นะ งั้นคุณย่าก็เลือกที่เลย”
“สถานที่พวกเธอเลือกกันเองเถอะ ให้เซิ่งซินศึกษาค้นคว้าสักหน่อย” คุณผู้หญิงมองเซิ่งซินที่เงียบอยู่ตลอด
เซิ่งซินคิดแล้วยิ้มบางๆ “งั้นรีสอร์ตเมืองหลิ่วดีไหม ดอกบัวที่นั่นมีชื่อเสียงมาก ตอนนี้เป็นเทศกาลชมดอกบัวพอดี”
“เอาสิ ฉันก็ได้ยินมาว่าที่นั่นไม่เลว ขยายตัวเมื่อปีที่แล้ว” ผู่เหลียนเหยายิ้มแล้วพูดขึ้น “เซิ่งซินเดี๋ยวคุณโทรหาคุณลุงคุณป้า พวกเขาต้องดีใจอยากไปแน่”
“แม่ฉันกับคุณย่าชอบดอกบัวเหมือนกัน” เซิ่งซินพยักหน้าพูดขึ้น
ผู่เหลียนเหยาจึงถามไป๋ยิ่งอันอีกครั้ง “พี่สะใภ้ พี่คิดยังไงกับที่นี่? ”
ไป๋ยิ่งอันที่เงียบเพราะจมอยู่ในความคิดเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ก็ได้สติกลับมานิดหน่อย ส่ายหน้าพูดขึ้น “ฉันไม่ไป พวกคุณไปกับคุณชายใหญ่เถอะ”
“คุณไม่ไปได้ยังไง? ” ผู่เหลียนเหยากระซิบทุ้มต่ำ “คุณกับพี่เป็นตัวหลักเลยนะ เราเป็นตัวเสริม เพื่อให้ความสัมพันธ์พวกคุณดีขึ้น”
“ไม่ ฉันว่าคุณย่าพูดถูก ถ้าฉันไปด้วยคุณชายใหญ่อาจจะหดหู่กว่าเดิม” ไป๋ยิ่งอันแสร้งพูดด้วยใบหน้าขมขื่น
เธอถือว่าเข้าใจแล้ว ผู่เหลียนเหยาไม่ได้ช่วยให้เธอได้อยู่เพียงลำพังกับหนานกงเฉินเพื่อเอาใจเธอเลย แต่ยังคิดแผนไม่ดีอื่นๆ อีก ถึงแม้เธอจะเดาจุดประสงค์ที่เธอทำแบบนี้ไม่ออก แต่ถ้าสู้ไม่ได้ก็วิ่งหนีก่อนสิ? แค่เธอไม่ไปด้วย เธอก็อย่าคิดจะวางแผนกับตนอีก
ผู้หญิงคนนี้ กำลังขุดหาวิธีให้ตนออกมา!
“ถ้าคุณไม่ไปล่ะก็ งั้นแผนการเดินทางครั้งนี้ของเราก็ไม่มีความหมายแล้ว ใช่ไหมคุณย่า? ” ผู่เหลียนเหยาถามคุณผู้หญิงข้างๆ
คุณผู้หญิงมองไป๋ยิ่งอัน ก่อนพูดขึ้นหนึ่งประโยคด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ทั้งๆ ที่อยากไปแต่ก็ยังทำตัวไม่มีเหตุผลอยู่ที่นี่อีก”
ไป๋ยิ่งอันพูดไม่ออกในพริบตาเดียว
ในตอนนี้เสี่ยวลวี่เดินเข้ามาจากประตูห้องอาหาร พูดกับคุณผู้หญิงอย่างเคารพ “คุณผู้หญิง คุณหญิงหลินมาแล้ว”
ได้ยินว่าคุณหญิงหลินมา สีหน้าคุณผู้หญิงก็มืดมนลงโดยสัญชาตญาณ น้ำเสียงเย็นชาเป็นปกติ “ไม่ได้สั่งให้เธอห้ามมาเหรอ? ”
“ไม่รู้ครับ เธอบอกว่ากลับมาเยี่ยมคุณผู้หญิง ถือโอกาสบอกอะไรบางอย่างกับคุณ” เสี่ยวลวี่พูด
คุณผู้หญิงสีหน้าสงบนิ่งไม่พูดอะไร เซิ่งซินมองคุณผู้หญิง รีบยิ้มเล็กน้อยแล้วเอ่ยปลอบ “คุณย่า คุณน้าน่าจะมาบอกคุณเรื่องงานแต่งของพี่อันหนาน คุณน้าให้ความเคารพคุณมาตลอด คุณอย่าไปโกรธเธอเลย”
“เซิ่งซินอ่า คุณไม่รู้จักคุณย่าเหรอ? จริงๆ คุณย่าเป็นคนปากร้ายใจดี ไม่งั้นสั่งคนให้ไล่คุณน้าออกไปตั้งนานแล้ว” ผู่เหลียนเหยาดื่มนมด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็พูดขึ้นอีก “ฉันคิดว่าคุณน้าก็กตัญญูกับคุณย่าเหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่มาเอาใจคุณย่าบ่อยๆ หรอก”
คุณผู้หญิงเหลือบมองทั้งสองคน พูดขึ้นอย่างไม่อดทน “พอแล้ว ไปเรียกเธอเข้ามาสิ”
“ครับ คุณผู้หญิง” เสี่ยวลวี่หันตัวเดินออกไป
คุณผู้หญิงทานอาหารเช้าไม่กี่คำ ก็วางชามตะเกียบแล้วยืนขึ้นจากเก้าอี้ ผู่เหลียนเหยารีบวางแก้วยืนขึ้นจากเก้าอี้ตาม พยุงคุณผู้หญิงด้วยความเอาใจใส่เดินไปที่ประตูทางเข้าห้องอาหาร
ขณะที่ทุกคนเดินออกไปด้วยกัน คุณหญิงหลินเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี ผู่เหลียนเหยาปล่อยแขนคุณผู้หญิงแล้วทักทายอย่างยินดี เปลี่ยนไปควงแขนคุณหญิงหลินแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มนิดๆ “คุณน้า เมื่อกี้เรากำลังคุยกันเรื่องออกไปเที่ยวกับครอบครัว ไหนๆ คุณก็มาแล้ว ว่ายังไง? อยากไปกับพวกเราไหม? ”
“เที่ยวเหรอ? เอาสิ” คุณหญิงหลินตอบตกลงแทบไม่คิดเลย ถือโอกาสถามขึ้น “ไปไหนอ่า? ”
“ไปชมนิทรรศการดอกบัวที่รีสอร์ตเมืองหลิ่ว”
“อืม สถานที่ไม่เลว อันหนานชอบไปถ่ายรูปที่สระบัวอะไรพวกนี้มากที่สุดเลย” คุณหญิงหลินชมไม่ขาดปาก
ได้ไปเที่ยวด้วยกันกับคนของตระกูลหนานกง ช่างเป็นโอกาสที่ดีมาก เธอไม่ทิ้งมันไปอย่างแน่นอน เธอหันไปหาคุณผู้หญิง เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “แม่ เราไปด้วยได้ไหม? ”
คุณผู้หญิงไม่ได้ตอบ คุณหญิงหลินจึงพูดขึ้นอีก “อันหนานกับคุณหนูรองตระกูลไป๋จะแต่งงานกันแล้ว ให้พวกเขาได้ไปผ่อนคลายจิตใจด้วยกันหน่อย นอกจากนี้ยังเป็นการดีในการขจัดความกลัวก่อนแต่งงาน”
เธอพูดมาถึงจุดนี้แล้ว คุณผู้หญิงก็ทนไม่ได้ที่จะปฏิเสธอยู่แล้ว จึงพูดขึ้นอย่างเมินเฉย “พวกเธออยากไปก็ไปด้วยกัน ยังไงรีสอร์ตก็ไม่ใช่ของตระกูลหนานกง”
คุณหญิงหลินยิ้มดีใจ “ขอบคุณค่ะแม่ ฉันกลับไปบอกอันหนานก่อน เขาต้องอยากไปแน่ๆ ”
“จริงสิ แม่ อันหนานกับมู่ชิงเตรียมจัดงานแต่งวันที่หก เดือนสิงหาคม เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือน ถึงตอนนั้นคุณ……”
ไม่รอให้เธอพูดจบ คุณผู้หญิงก็รีบขัดเธอ “วัยฉันไม่เข้าร่วมงานรื่นเริงแล้ว ให้ยิ่งอันไปเป็นตัวแทนตระกูลหนานกงก็แล้วกัน”
ไป๋ยิ่งอันรีบพูด “คุณย่า คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ถึงแม้มู่ชิงจะไม่สนิทกับฉัน แต่เธอก็เป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉัน ถึงตอนนั้นฉันจะไปงานให้ตรงเวลาค่ะ” พูดจบเธอก็หันไปทางคุณหญิงหลิน ยิ้มนิดๆ ให้เธอ “คุณน้า ถึงตอนนั้นฉันจะไปร่วมงานค่ะ”
“โอเค งั้นฉันก็วางใจแล้ว” คุณหญิงหลินถึงแม้จะผิดหวังนิดหน่อย แต่มันก็ค่อนข้างดีเกินคาด
บางทีคุณผู้หญิงไปเที่ยวแล้วอาจจะอารมณ์ดีขึ้น แล้วยินดีเข้าร่วมงานโดยธรรมชาติ
หลินอันหนานเพิ่งได้รับสายจากไป๋ยิ่งอัน กล่าวว่าตระกูลหนานกงเตรียมไปเที่ยวกันทั้งครอบครัว และได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา เขาวางสายพลางเดินไปที่ประตูทางเข้าแล้วเปิดประตูห้อง
คุณหญิงหลินเดินเข้ามา ยิ้มและพูดอย่างดี “อันหนาน แม่จะบอกข่าวดีลูก วันนี้คุณย่าลูกมีท่าทีกับแม่ดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด และยอมให้พวกเราทั้งครอบครัวไปเที่ยวกับตระกูลหนานกงด้วย”
หลินอันหนานเห็นหน้าแม่มีความสุข ก็พยักหน้าพูดขึ้น “มีท่าทีที่ดีกับแม่ก็ดีแล้ว แต่สำหรับการเดินทาง แม่กับพ่อไปก็พอแล้ว พี่ใหญ่อยู่ต่างประเทศไปไม่ได้ ผมกับมู่ชิงยุ่งอยู่กับงานแต่งก็ไปไม่ได้”
“ไม่ได้ พวกลูกสองคนต้องไป? ” คุณหญิงหลินพอได้ยินว่าเขาไม่ไป ใบหน้าก็มืดมนทันที กว่าเธอจะขอโอกาสได้ ในฐานะสมาชิกคนสำคัญของตระกูลหลิน หลินอันหนานจะไม่ไปได้อย่างไร?
“แม่……”
“เรื่องงานแต่งลูกสองคนไม่ต้องกังวล อย่ามาหาข้ออ้างกับแม่”
“แต่เรื่องสั่งชุดเลือกแหวนเพชรและมีอีกหลายๆ เรื่องที่เราต้องทำ”
“เรื่องพวกนั้นพวกเธอทำเสร็จแล้ว อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้” จู่ๆ คุณหญิงหลินก็ทำเสียงแข็ง “อันหนาน แม่ไม่ก้าวก่ายเรื่องใหญ่โตอย่างงานแต่งงานของพวกเธอด้วยซ้ำ ตอนนี้แค่อยากให้พวกเธอไปเที่ยวกับคุณผู้หญิง เอาใจคุณผู้หญิง แค่เรื่องเล็กๆ แค่นี้พวกเธอก็ทำไม่ได้เหรอ? ”
“แม่……” หลินอันหนานถอนหายใจอย่างหมดหนทาง พูดขึ้น “ผมแค่ไม่เข้าใจ สภาพเราในตอนนี้ทำไมต้องไปเอาใจคนตระกูลหนานกงเหมือนคนขี้ประจบด้วยล่ะ เป็นคนมีกระดูกสันหลังหน่อยได้ไหม? ”
คิดว่าต้องไปเที่ยวกับหนานกงเฉินและไป๋ยิ่งอัน หลินอันหนานก็รู้สึกเสียวหนังศีรษะ
ยังไม่พูดถึงโอกาสที่หนานกงเฉินจะสงสัยไป๋มู่ชิงเพิ่มขึ้น เขากับหนานกงเฉินเดิมทีเป็นศัตรูหัวใจกันเจอหน้ากันก็อิจฉา คุณแม่ดันอยากให้เขาไปเที่ยวกับตระกูลหนานกง อยากให้เขาเอาใจคุณผู้หญิงเหมือนคนขี้ประจบอีก?
ไม่ว่าจะเพราะเหตุใด เขาก็ไม่สามารถตอบตกลง!
คุณหญิงหลินโกรธแล้ว “บอกลูกตั้งกี่ครั้งแล้ว คุณผู้หญิงเป็นคุณย่าแท้ๆ ของลูก เป็นผู้หลักผู้ใหญ่”
“แต่เธอไม่เคยมองผมเป็นหลานชาย”
“ลูกเลยต้องเข้าใกล้เธอยังไงล่ะ ลูกดูเซิ่งเคอเซิ่งซินสนิทกับเธอเหมือนหลานชายหลานสาวแท้ๆ ตอนนี้มีโอกาสดีๆ อยู่ตรงหน้า ลูกดันไม่รู้จักคว้าไว้” คุณหญิงหลินหายใจเข้าเบาๆ น้ำเสียงสงบลงเล็กน้อย “ลูกก็ไม่ต่างอะไรกับเซิ่งเคอ เป็นหลานชายของตระกูลหนานกง แต่ถ้าเราไม่ทำให้คุณผู้หญิงมีความสุข ต่อไปบริษัทหนานกงกรุ๊ปก็คงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเราแล้วจริงๆ ”
หลินอันหนานฟังแม่พูดเรื่องพวกนี้จนเบื่อแล้ว เขาตอบกลับอย่างหงุดหงิด “แม่ ผมจะบอกแม่อีกครั้ง บริษัทหนานกงกรุ๊ปไม่ตกอยู่ในมือเซิ่งเคอหรอก และไม่ตกอยู่ในมือเราด้วย หนานกงเฉินร่างกายแข็งแรง ขนาดแย่งผู้หญิงยังฉะฉานเลย”