ตอนที่ 127
บทที่ 128 กระจกแตก
October 22, 2026
หันตัวไปพบหลินอันหนานกำลังยืนข้างประตูมองตัวเองอย่างไม่พอใจ จึงพูดขึ้น “แทนที่จะคืนยากลับไป ให้หนานกงเฉินเดาไปต่างๆ นานา สู้แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นดีกว่า คุณว่าไง? ”
หลินอันหนานกวาดตามองแก้วในมือเธอ พูดด้วยสีหน้าเย็นชา “มู่ชิง ฉันทนให้เธอมีเขาในหัวใจได้ แต่มันไม่ง่ายสำหรับการที่เธอเป็นห่วงเขาในทางปฏิบัติ ยานี้ฉันเอากลับมาจากต่างประเทศ ที่นี่ไม่มีขาย”
“หมายความว่าไง? ” ไป๋มู่ชิงประหลาดใจ
“เธอแอบให้ยาชงตัวนี้กับเขาใช่ไหม? พวกเธอเป็นห่วงกัน มีความคลุมเครือต่อกัน ไม่แคร์ความรู้สึกฉันเลย” หลินอันหนานจับแขนข้างหนึ่งของเธอไว้ “เธอทำแบบนี้ได้ยังไง? ไม่แปลกใจที่ไป๋ยิ่งอันตบเธอด้วยความโกรธ เชื่อไหม? ฉันในตอนนี้……อยากจะคอเธอให้ตายมากกว่าเธออีก!”
“ฉันไม่ได้แอบเอายาให้กับเขา” ไป๋มู่ชิงรีบผละออกจากฝ่ามือเขาแล้วพูดอธิบาย “เมื่อกี้ตอนที่ไป๋ยิ่งอันเข้ามา ฉันกำลังดื่มยานี้พอดี เลยเอาห่อนี้ให้เธอเอาไปให้หนานกงเฉิน จริงๆ ……”
“งั้นเหรอ? จะบอกว่าเธอไม่ได้แอบคบเขาลับหลังฉันใช่ไหม? ”
“เปล่าจริงๆ ”
หลินอันหนานจ้องมองเธอเขม็ง หนานกงเฉินกล้าส่งยามาที่นี่อย่างเปิดเผย เห็นได้ชัดว่าเป็นการท้าทายเขา ทันใดนั้นเขาก็กังวลขึ้นมา เขาทำอย่างนี้ทำไม? เพราะรังเกียจเขามากเหรอ? หรือสังเกตเห็นอะไร?
เขาตัวสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว อย่าเป็นแบบนี้จะดีที่สุด!
ดูเหมือนเขาไม่สามารถยืดเยื้อได้อีกแล้ว อย่าให้ผู่เหลียนเหยาก่อปัญหาอีก ควรคิดกลยุทธ์ดีๆ เพื่อรักษาความรู้สึกนี้ไว้
พึ่งพาแค่ไป๋ยิ่งอันผู้หญิงที่ดุร้ายและหุนหันพลันแล่นเพื่อปกปิด อาจเป็นเรื่องยากมากที่จะซ่อนตัวตลอดเวลา
เขาพยักหน้า “โอเค ฉันยังพูดคำเดิม ไม่เชื่อความรู้สึกของเธอแต่เชื่อนิสัยเธอ ฉันเชื่อว่าเธอจะไม่ผิดสัญญากับฉัน ไม่มีภาพลวงตากับหนานกงเฉิน”
เขายังคงเชื่อใจเธอ ไม่รู้ว่าทำไม
ไป๋มู่ชิงพูดกับเขาอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณ”
ตอนกลางคืนก็ยังทานอาหารเย็นภายในโรงแรมห้าดาวของรีสอร์ต หลังอาหารเย็นทุกคนก็มีกิจกรรมเป็นของตัวเอง เหล่าเด็กๆ เลือกที่จะกินลมชมวิวบนเรือเฟอร์รี่เข้าร่วมงานเลี้ยงคนรวย
งานเลี้ยงบันเทิงสนุกสนานมาก มีโปรแกรมเพียบ ไป๋ยิ่งอันพัวพันดื่มเหล้าพูดคุยกับหนานกง จุดประสงค์หนึ่งในการมาเที่ยวครั้งนี้คือมอมเหล้าหนานกงเฉิน แล้วท้องกับเขา
คราวก่อนแผนการชะงักเพราะผู่เหลียนเหยา ครั้งนี้ เธอห้ามพลาดอีก
คนอื่นๆ ยังคงดื่มเหล้าที่บาร์เทนเดอร์ทำและชมการแสดงระหว่างสนทนาไปด้วย ไป๋มู่ชิงนั่งข้างๆ หลินอันหนาน ทั้งสองคนไม่รู้กำลังคุยอะไรกันอารมณ์ดีมาก
ขณะที่หลินอันหนานลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ที่นั่งข้างๆ ไป๋มู่ชิงก็ว่าง ไม่คิดว่าไป๋ยิ่งอันที่นั่งข้างๆ หลินอันหนานก็หายไปด้วย เธอเขยิบออกมาข้างๆ อย่างอึดอัด พยายามอยู่ห่างหนานกงเฉินให้มากที่สุด
หนานกงเฉินราวกับไม่รู้สึกการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของเธอ คุยเล่นกับเซิ่งเคออย่างต่อเนื่อง
ผู่เหลียนเหยานั่งอีกด้านหนึ่งของเซิ่งเคอ จู่ๆ เธอก็โบกมือมาทางไป๋มู่ชิงแล้วพูดขึ้น “พี่สะใภ้ อยากมานั่งตรงนี้หน่อยไหม ทางนี้เห็นชัด”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวอันหนานกลับมานั่งตรงนี้” ไป๋มู่ชิงยืนกรานไม่หลงกลเธอ
“แต่พี่ดูสิ ผู้ชายพวกนั้นเหมือนจะพยายามทำอะไรพี่” ผู่เหลียนเหยากดเสียงต่ำพูดขึ้น
ไป๋มู่ชิงหันหน้าไป พบว่ามีชายวัยกลางคนไม่กี่คนมาอยู่ข้างๆ เธอตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ พวกผู้ชายสวมเสื้อผ้าแบรนด์ดังดูก็รู้แล้วว่าคนรวย แต่การแสดงออกนั้น……ไม่มีราคาเลยจริงๆ
“คนสวย มาคนเดียวเหรอ? ” หนึ่งในผู้ชายนั้นยิ้มมองสำรวจไป๋มู่ชิง ไม่รอให้เธอตอบกลับก็พูดต่อ “เดี๋ยวโชว์นี้จบ มาเต้นด้วยกันดีไหม? ”
“ขอบคุณ แต่ฉันเต้นไม่เป็น” ไป๋มู่ชิงย้ายร่างกลับมาทางนี้อย่างรังเกียจนิดหน่อย ทางนี้มีหนานกงเฉินอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ
“สาวสวยแต่งตัวอิสระขนาดนั้น จะเต้นไม่เป็นได้ยังไง? โกหกใช่ไหม? ” ชายวัยกลางคนอีกคนดูเหมือนจะดื่มมากไป พูดค่อนข้างผูกปม
ไป๋มู่ชิงดึงกางเกงขาสั้นของตัวเองลงไป รู้สึกอายนิดหน่อย
“ว่าไง? มาเถอะ เต้นรอบเดียวก็พอ” ชายวัยกลางคนยื่นมือมาหาเธอ จนมาถึงหน้าอกเปิดเผยของเธอ
แต่ก่อนที่ฝ่ามือเขาจะสัมผัสหน้าอกไป๋มู่ชิง ฝ่ามือนั้นก็สั่นจากความเจ็บปวด เพราะเป็นงานสาธารณะ เป็นปาร์ตี้ของคนรวย ผู้ชายคนนั้นไม่กล้าพูดมากเกินไป แค่มองผู้ชายด้านหลังไป๋มู่ชิงด้วยความหวาดกลัว
“นายอยากชวนเธอเต้นจริงเหรอ? ” มือหนานกงเฉินผ่านข้างตัวไป๋มู่ชิงมา แทบจะควบคุมไป๋มู่ชิงไว้ในอ้อมแขนตัวเอง แต่ฝ่ามือเขาบีบข้อมือผู้ชายคนนั้นไว้
ผู้ชายเมื่อเห็นสีหน้าหนานกงเฉิน ก็มองไป๋มู่ชิงอีกครั้ง รีบส่ายหน้า “ไม่ เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่น คิดว่าคุณผู้หญิงท่านนี้มาคนเดียว ก็เลย……”
“ก็เลยอยากเต้นกับเธอ? ”
“ไม่ ไม่ใช่นะ ขอโทษครับ……ฉันผิดไปแล้ว” ผู้ชายคนนั้นพบว่าด้านหลังหนานกงเฉินยังมีเซิ่งเคอที่ยกกำปั้นขึ้นมาหาตน ก็ตกใจยิ่งกลัว ก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง
ไป๋มู่ชิงถูกหนานกงเฉินล้อมรอบตัว ถึงขั้นสัมผัสลมหายใจรุนแรงบนร่างกายเขา เธอรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย ถ้าให้ไป๋ยิ่งอันและหลินอันหนานเห็นเข้าเดาว่าต้องหงุดหงิดอีกแน่
นี่คือแผนของผู่เหลียนเหยาหรือเปล่า? คุณหนูผู่คนนี้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจริงๆ เล่นได้ไม่เบื่อเลย
แต่เธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร? ให้หนานกงเฉินเข้าใกล้เธอ พบว่าเธอคือภรรยาที่แท้จริงของเขาเหรอ? ถ้าใช่ล่ะก็อันตรายเกินไปแล้ว แสดงว่าผู่เหลียนเหยาต้องรู้ความลับของเธอและไป๋ยิ่งอัน
“ช่างเถอะ ปล่อยเขาไป” ไป๋มู่ชิงพูดอย่างตื่นตระหนกนิดหน่อย “ยังไง คนพวกนี้ไม่ช้าไม่เร็วก็จะถูกจัดการ”
หนานกงเฉินปล่อยมือ สองคนนั้นก็รีบวิ่งหนีทันที
ไป๋มู่ชิงเอนตัวไปด้านข้าง พยายามรักษาระยะห่างกับหนานกงเฉินให้มากที่สุด ข้างหูมีเสียงผู่เหลียนเหยาดังก้อง “ผู้ชายพวกนี้มันเฮงซวยจริงๆ เห็นสาวสวยก็อยากจะลวนลาม หน้าไม่อายเกินไปแล้ว”
“จริง ไม่ใช่ว่าจะทำกับใครก็ได้นะ เห็นหน้ากลมๆ เขาแล้วก็ขยะแขยง ไม่พูดแล้ว ขอไปอ้วกในห้องน้ำก่อน” ไป๋มู่ชิงยืนขึ้นจากเก้าอี้อย่างนุ่มนวล ออกไปจากห้องโถงใหญ่งานปาร์ตี้
เธอยั่วโมโหไม่ขึ้น ซ่อนมันได้ตลอดเวลาไหม?
พูดตามตรง เธอกังวลแทนผู่เหลียนเหยามาก แม่ลูกตระกูลไป๋ไม่ได้ยั่วโมโหง่ายๆ ไป๋ยิ่งอันเห็นเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ ปกติแล้วจะป้องกันไม่โจมตีไม่เหมือนในตอนนี้ ในใจกำลังคิดหาอุบายโจมตีเธอ
แต่ตอนนี้เธอขอแค่ป้องกันตัวเอง ไม่อยากมีเรื่อง เธอไม่สนใจการต่อสู้ระหว่างทั้งคู่
มุมหนึ่งของห้องพักเรือสำราญ หลังจากไป๋ยิ่งอันบอกแผนวันพรุ่งนี้กับหลินอันหนานแล้ว หลินอันหนานก็เริ่มเงียบอยู่นานมาก
เห็นเขาไม่ตอบตัวเองกลับอยู่นาน ไป๋ยิ่งอันก็เร่งเร้าอย่างใจร้อน “ว่ายังไง? แสดงความคิดเห็นหน่อย”
หลินอันหนานเงยหน้ามองเธอแล้วพูดขึ้น “ฉันแค่ต้องหลอกให้เซิ่งเคอลงจากภูเขาหลังจากพระอาทิตย์ตกใช่ไหม? ”
“ถูกต้อง ง่ายแบบนี้แหละ” ไป๋ยิ่งอันชำเลืองมองเขา “คุณไม่เต็มใจช่วยเรื่องง่ายๆ แบบนี้เหรอ? หลินอันหนาน อย่าลืมว่าตอนนี้เราลงเรือลำเดียวกัน รอดก็รอดด้วยกัน ตายก็ตายด้วยกัน”
“เธอจะทำอะไรกับผู่เหลียนเหยา? ” หลินอันหนานมองเธอ “ในเมื่อรู้แล้วว่าเธอชอบก่อปัญหา เธอยังกล้าโจมตีเธอในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้อีกเหรอ? ”
“ทำไมจะไม่กล้า? ตอนนี้เธอต้องคิดว่าฉันกำลังตื่นตระหนกแน่ๆ รู้แค่วิธีป้องกันสุ่มสี่สุ่มห้า เธอคิดว่าฉันอาจจะสู้ไม่ได้” ไป๋ยิ่งอันแค่นหัวเราะ “ในสายตาเธอ ฉันกับไป๋มู่ชิงเป็นเด็กอมมือเหมือนกัน ฉันอยากให้เธอลิ้มลองจุดจบที่มายั่วโมโหไป๋ยิ่งอันอย่างฉัน ฉันอยากให้เธอตายโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายยังไง”
“เอาล่ะ อย่าพูดเรื่องโกหกไร้ประโยชน์พวกนี้ เธอรีบบอกฉันว่าเธอคิดจะทำยังไงกันแน่? ” หลินอันหนานขัดเธออย่างใจร้อน แต่ไม่นานเขาก็เปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว “ไม่ เธออย่าเพิ่งบอกอะไรฉันทั้งนั้น ถือซะว่าฉันไม่รู้เรื่องสมคบคิดทั้งหมดของเธอเลย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นอย่างนับฉันนะ”
“ฉันบอกแล้วไง นายแค่พาเซิ่งเคอลงมาก็พอ เรื่องอื่นนายไม่ต้องสนใจ”
“แล้วมู่ชิงล่ะ? ฉันแค่เป็นห่วงว่าในแผนของเธอนี้มู่ชิงรับบทเป็นอะไร” หลินอันหนานถาม เขาแค่เป็นห่วงไป๋มู่ชิง คนอื่นไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา
“นายไม่ต้องเป็นห่วง เธอไม่ต้องแสดงบทบาทอะไรทั้งนั้น ถึงตอนนั้นนายพาเซิ่งเคอลงมาจากภูเขาก่อน ไป๋มู่ชิงจะลงไปกับฉัน” ไป๋ยิ่งอันมองหน้าหลินอันหนานที่ไม่ไว้วางใจ พูดขึ้น “คุณชายหลิน ถ้าฉันอยากให้ไป๋มู่ชิงตาย นายจะปล่อยฉันไปไหม? ”
“ไม่”
“ก็นั่นแหละ ฉันมีจุดอ่อนอยู่ในมือนาย ทำยังไงกับฉันก็ได้นี่? ฉันแค่รู้สึกว่าถ้านายพาไป๋มู่ชิงไปด้วย มันจะจัดการไม่ง่าย”
“ฉันเตือนเธอไว้เลยนะ ถ้าเธอเป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว ตำแหน่งนายหญิงน้อยหนานกงของเธอก็อย่าคิดว่าจะเป็นต่อไปได้อีก” หลินอันหนานพูดเตือนเธอด้วยเสียงเย็นชา
“ไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องนี้ฉันเข้าใจแล้ว” ไป๋ยิ่งอันกวาดตามองทางห้องโถงใหญ่ของงานปาร์ตี้ แล้วพูดขึ้นอย่างเยาะเย้ย “รีบกลับไปเถอะ เดี๋ยวผู้หญิงคนนั้นก็คิดกลอุบายทำร้ายหนานกงเฉินกับไป๋มู่ชิงอีกหรอก”
พอไป๋ยิ่งอันพูดแบบนี้ หลินอันหนานก็ตกใจที่ตัวเองออกมานานมากแล้ว จึงก้าวเท้าเดินไปในห้องโถงใหญ่ปาร์ตี้
เดินมาถึงประตูทางเข้าห้องโถงใหญ่งานปาร์ตี้ หลินอันหนานก็เห็นไป๋มู่ชิงกำลังยืนขอบดาดฟ้าชมวิวอยู่ เขาจึงเดินเข้าไป กอดเธอไว้ในอ้อมแขนจากด้านหลัง “เกิดอะไรขึ้น? กำลังมองอะไร? ”
แค่นึกถึงแผนของไป๋ยิ่งอันในวันพรุ่งนี้ ในใจเขาก็อ่อนแอ ยิ่งสงสารไป๋มู่ชิงยิ่งขึ้น
ไป๋มู่ชิงอึ้งไป แล้วหันหน้ามามองเขา ส่ายหน้า “ไม่มีอะไร อยู่ข้างในแล้วเบื่อนิดหน่อย อยากออกมาสูดอากาศ”
“ตอนนี้สูดอากาศหรือยัง? ”
“สูดแล้ว”
“งั้นไปกันเถอะ เรากลับไปดื่มเหล้ากันต่อ”
“ยังไปอีกเหรอ? ” ไป๋มู่ชิงไม่สนใจดื่มเหล้าจริงๆ ถึงแม้บาร์เทนเดอร์ที่นี่จะทำเหล้าออกมาได้ไม่เลว
“เราไปกันก่อนไม่ได้หรอก” หลินอันหนานโอบเธอกลับมานั่งที่ มองไปรอบๆ แล้วทุกคนก็ยิ้มบางๆ พูดขึ้น “มีแบบใหม่มาเหรอ? ”
“มี ตอนพวกเธอออกไปมีสองอย่าง” เซิ่งเคอชี้ไปที่เหล้าสองขวด ขวดหนึ่งสีชมพู ขวดหนึ่งสีขาว ยิ้มแล้วพูดขึ้น “ลองสิ รสชาติไม่ถือว่าแรง”
“งั้นเหรอ? ” หลินอันหนานหยิบแก้วหนึ่งในนั้นขึ้นมา มองไปที่รายชื่อ “การยั่วยวนของหมาป่า ชื่อดุมาก มา ลองสักหน่อย” เขาส่งแก้วเหล้าไปที่ริมฝีปากไป๋มู่ชิง
ไป๋มู่ชิงอ้าปากจิบ พยักหน้า “ไม่เลวนะ”
“งั้นก็ดื่มให้หมดสิ อย่าเสียของ” หลินอันหนานยกอีกแก้วขึ้นมา ชนกับเธอ เงยหน้าดื่มขึ้นรวดเดียวหมด
เมื่อครู่นี้ไป๋มู่ชิงดื่มไปนิดหน่อยแล้ว ตอนนี้ดื่มอีก ถึงแม้จะบอกว่าเหล้านี้ไม่ได้แรงมาก แต่ได้ยินมาว่ามันค่อนข้างแข็งแกร่ง เธอดื่มอย่างระมัดระวังมาก
หลินอันหนานจงใจมอมเหล้าเธอ จึงหยิบมาอีกแก้วแล้วโน้มน้าวให้เธอดื่ม
ไป๋ยิ่งอันก็มองสำรวจแผนมอมเหล้าของหนานกงเฉินเช่นกัน เห็นหลินอันหนานกำลังโน้มน้าวให้ไป๋มู่ชิงดื่มเหล้า จึงหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาตามความปรารถนาของเขา ยิ้มแล้วพูดขึ้น “พวกเธอดื่มกันแค่สองคนไม่ค่อยดีมั้ง? ทุกคนควรดื่มด้วยกันสิ”
ขณะที่เธอพูดก็ส่งเหล้าสีชมพูหนึ่งแก้วให้หนานกงเฉิน พูดขึ้น “คุณชายใหญ่ คุณควรเป็นผู้นำทุกคน”
หนานกงเฉินกวาดตามองหลินอันหนานและไป๋มู่ชิง ยิ้มแล้วพูดขึ้น “ช่างเถอะ ดื่มเมาแล้วพรุ่งนี้เที่ยวไม่ได้นะ”
ผู่เหลียนเหยาก็พูดคล้อยตาม “ใช่ๆ พรุ่งนี้ปีนภูเขาเจ็ดดาวต้องใช้แรงทางร่างกายมากหน่อย เรารีบกลับไปพักผ่อนกันเร็วๆ หน่อยดีกว่า”
“เช้าขนาดนี้กลับไปเธอนอนหลับเหรอ? ” เซิ่งเคอมองเธอ ผู่เหลียนเหยาพูดไม่ออก จ้องเขม็งใส่เขา
“ใช่ ตอนนี้เพิ่งสองทุ่มกว่า กลับไปก็ยังค่อนข้างเช้า” ไป๋ยิ่งอันพูด “เดี๋ยวสามทุ่มจะมีการแสดงนะ”
ด้วยความพยายามของไป๋ยิ่งอันและหลินอันหนาน สุดท้ายทุกคนก็อยู่ต่อ จนกระทั่งใกล้สี่ทุ่มถึงจะออกมา และในตอนนี้ ไป๋มู่ชิงก็เริ่มเมานิดหน่อยแล้ว
อย่างไรแล้วหนานกงเฉินก็เป็นนักธุรกิจที่มีประสบการณ์ยาวนาน อยากทำให้เขาเมามันไม่ง่ายขนาดนั้น แต่ไป๋ยิ่งอันกลับล้มลงเสียเอง
เซิ่งเคอเมาหนักยิ่งกว่าใคร พนักงานในปาร์ตี้ต้องพยุงเขากลับไป
“ระวังหน่อย” หลินอันหนานพยุงไป๋มู่ชิงที่ฝีเท้าไม่มั่นคง
“เมาไปหน่อยจริงๆ ” ไป๋มู่ชิงทรงตัว และยิ้มอย่างอายๆ
“ฉันแบกเธอกลับไปดีกว่า” หลินอันหนานเดินไปตรงหน้าเธอแล้วย่อตัวลง ไป๋มู่ชิงไม่ได้ปฏิเสธ ยิ้มแล้วกล่าวขอบคุณก่อนจะนอนบนหลังเขา
ไป๋ยิ่งอันเบื่อหนานกงเฉิน เห็นแผ่นหลังสองคนเดินออกไป เงยหน้ามองหนานกงเฉินอย่างออดอ้อน “คุณชายใหญ่ ฉันก็อยากขี่หลังกลับ”
หนานกงเฉินละสายตากลับมาจากประตูทางออกพร้อมเธอ แล้วพยักหน้าให้กับเธอ “โอเค”
“ขอบคุณค่ะคุณชายใหญ่” ไป๋ยิ่งอันยิ้มอย่างมีความสุข และปีนขึ้นไปบนหลังหนานกงเฉิน
หลังจากกลับถึงโรงแรมแล้ว ร่างกายเซ็กซี่ถูกบนร่างกายเขา ริมฝีปากแดงสดปัดริมฝีปากเขา พึมพำเบาๆ “คุณชายใหญ่ คุณอย่าไปเลยนะ อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม? ”
“ยิ่งอัน เธอเมาแล้ว” หนานกงเฉินหลีกเลี่ยงริมฝีปากเธอนิดหน่อย มือข้างหนึ่งลูบไหล่เธอ “เด็กดี นอนลงไปพักผ่อนให้เต็มที่นะ ไม่นานก็หายเมาแล้ว”
“ไม่……ฉันไม่ต้องการ” ไป๋ยิ่งอันที่ครึ่งเมาครึ่งตื่นไม่สนใจเรื่องการแสดงแล้ว ความปรารถนาต่อหนานกงเฉินภายในร่างกายยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ และเธอไม่ใช่คนที่ซ่อนแฝงความรู้สึกมาตลอด นิ้วลูบหน้าอกของหนานกงเฉินเบาๆ เลื้อยเข้ามาในช่องว่างเสื้อของเขาเหมือนงู หยอกเขาเบาๆ ริมฝีปากบอบบางจูบคางเขาในเวลาเดียวกัน
จูบเธอช่างชำนาญและเร่าร้อน ไม่ว่าอย่างไรไป๋มู่ชิงแสดงมันไม่ออกแล้ว
หนานกงเฉินที่โดนเธอยั่วยุจนปากและลิ้นค่อนข้างแห้งก็อึ้งไปสักพัก จากนั้นก็ดึงเธอออกจากร่างตน กดลงบนเตียงและนอนลงไป ยิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนพูดขึ้น “เธอหลับไปก่อน ฉันจะไปอาบน้ำสักหน่อย”
ไป๋ยิ่งอันมองเขาอย่างอึ้งๆ จากนั้นก็ยิ้มบอบบางให้กับเขา “ฉันอยากอาบกับคุณ”
“เมาเหล้าห้ามอาบน้ำทันที มันจะช็อกง่าย” หนานกงเฉินดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเธอ ลูบหลังมือเธอ “นอนเถอะ ฉันจะไปอาบน้ำ”
หนานกงเฉินเดินเข้าไปในห้องน้ำ หลังจากเติมน้ำในอ่างอาบน้ำ ก็ถอดเสื้อผ้าและแช่ตัวที่เหนื่อยล้า ความรู้สึกสบายแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขาหลับตา เพลิดเพลินไปกับความรู้สึกสบายๆ นี้
เมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำ ไป๋ยิ่งอันก็หลับคาหมอนไปแล้ว
เขาเดินไปหน้าเตียง จ้องมองเธอที่หลับปุ๋ยอยู่นานมาก……
หลังจากหลินอันหนานแบกไป๋มู่ชิงกลับห้อง ก็วางเธอลงบนเตียงเหมือนกัน
ไป๋มู่ชิงดิ้นรนจะนั่งบนเตียง เดินโซเซไปที่ห้องน้ำแล้วพูดขึ้น “ฉันอยากอาบน้ำ”
“มู่ชิง เธออย่าเพิ่งรีบร้อน ฉันจะช่วยเธอใส่น้ำอาบ……” ขณะที่หลินอันหนานรีบเดินไป ไป๋มู่ชิงก็ปิดประตูห้องน้ำแล้ว
เขาทำได้เพียงยืนที่ประตูห้องน้ำแล้วเตือนด้วยความกังวล “มู่ชิงเธอเมาแล้ว ระวังล้ม”
“ฉันรู้” ไป๋มู่ชิงตอบเสียงดัง
วันนี้เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ห้องเดียวกับหลินอันหนาน ในใจไป๋มู่ชิงประหม่าโดยธรรมชาติ ความประหม่านี้ไม่สามารถกลบความเมาได้