ตอนที่ 128
บทที่ 129 โรคกำเริบในป่า
October 22, 2026
“ไม่ ฉันต้องไปถึงยอดเขาให้ได้” เธอเอนตัวไปข้างๆ หนานกงเฉิน ยิ้มเล็กน้อยอย่างละมุน “ถ้ามีคนแบกฉันขึ้นไปได้ก็คงจะดี”
หนานกงเฉินมองสำรวจเธอ “ถ้าฉันแบกเธอขึ้นไป เดาว่าฉันจะไม่มีแรงลงมา”
“ก็จริง” ไป๋ยิ่งอันยิ้มนิดๆ ให้เขา “ฉันล้อคุณเล่น ฉันจะให้คุณเหนื่อยได้ยังไง อีกอย่างสุขภาพคุณก็ไม่ค่อยดี”
ไป๋ยิ่งอันยังพูดไม่จบ ก็เห็นหลินอันหนานที่อยู่ด้านหน้าไม่ไกลได้แบกไป๋มู่ชิงเดินขึ้นเขาไปแล้ว
และผู่เหลียนเหยาที่เท้าเอว ตะโกนเสียงดังใส่เซิ่งเคอบนเขา “เฮ้! เซิ่งเคอ! นายลงมานะ ฉันก็อยากขี่หลังขึ้นเขาเหมือนพี่สะใภ้!”
เซิ่งเคอเรียนรู้ท่าทางเท้าเอวจากเธอ พูดขึ้นโดยไม่อาย “ฉันก็อยากโดนอุ้มขึ้นไปเหมือนกันนะ? อยากให้ฉันแบกเหรอ? ไล่จับฉันสิ? จับได้ฉันจะแบกเธอ!”
“ไอ้เซิ่งเคอ! อย่าให้ฉันจับได้นะ!” ผู่เหลียนเหยาตะโกนและไล่ตามขึ้นภูเขา
ไป๋ยิ่งอันหันตัวกลับมาคิดจะอ้อนให้หนานกงเฉินแบกเธอหน่อย หนานกงเฉินก็เดินผ่านเธอขึ้นเขาไปแล้ว ไม่เคยเห็นใครคนไหนแสดงความรักน้อยไปกว่าเขาอีกแล้ว ไป๋ยิ่งอันเบ้ปาก เดินตามไปอย่างไม่เต็มใจ
นอนอยู่บนตัวหลินอันหนาน ไป๋มู่ชิงก็พูดอย่างอายๆ เล็กน้อย “คุณวางฉันลงดีกว่า ฉันไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด”
“ไม่ ฉันชอบแบกเธอ” หลินอันหนานพูด “ตอนนี้ฉันอยากทำทุกวิถีทางแสดงออกว่ารักเธอ เธอให้ฉันแบกเถอะ”
“แต่แบบนี้นาจะเหนื่อยแย่นะ”
“เหนื่อยแย่ก็ยิ่งดี ” แบบนี้เราจะได้พักค้างคืนที่นี่ โรแมนติกมาก!
ไป๋มู่ชิงรู้ว่าช่วงนี้เขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปฏิบัติดีๆ กับตน เห็นอกเห็นใจยิ่งกว่าตอนที่คบเขาก่อนหน้านี้อีก แต่หลินอันหนานแบบนี้ทำให้รู้สึกไม่คุ้นเคยอย่างมาก
เพราะกลัวเธอเสียใจ กลัวเธอจากไป จึงทำดีกับเธออย่างกระตือรือร้นใช่ไหม?
“มู่ชิง ไม่รู้ทำไม ฉันมักรู้สึกว่าเธอจะทิ้งฉันไป” หลินอันหนานกล่าวเบาๆ
มู่ชิงโอบคอเขาแน่น แล้วพูดปลอบอย่างใจเย็น “คุณไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่ทำอย่างนี้แน่นอน”
“จริงเหรอ? ”
“แน่นอน” ไป๋มู่ชิงมองใบหน้าด้านข้างของเขา “คุณพูดตลอดไม่ใช่เหรอว่าเชื่อนิสัยฉัน? กลายเป็นไม่เชื่อตั้งแต่เมื่อไร? ”
หลินอันหนานคิด ยิ้มขมขื่นส่ายหน้า “ไม่รู้ อาจจะเป็นความกลัวก่อนแต่งงานที่เขากล่าวๆ กันมามั้ง”
ขณะที่กลุ่มคนเดินๆ หยุดๆ ไปถึงยอดเขา พระอาทิตย์กำลังจะตกดินตามคาด
ทุกคนนั่งเรียงแถวกันดูที่แท่นชม มองพระอาทิตย์ตะวันออกค่อยๆ จมท้องฟ้าทีละนิด
หลังจากพระอาทิตย์ตก จากนั้นท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืด คนบนภูเขาก็เริ่มทยอยลงเขา
ขณะที่ลงเขา ผู่เหลียนเหยาก็พูดขึ้นอย่างมีแรงบันดาลใจ “เรามาแข่งกันลงภูเขาดีไหม? มาดูกันว่าใครลงภูเขาก่อนกัน”
“เอาสิ ใครแพ้ต้องเลี้ยงอาหารมื้อเย็นคืนนี้” เซิ่งเคอยิ้มแล้วพูดคล้อยตาม
ไป๋มู่ชิงได้ยินว่าแข่ง ก็รีบพูดขึ้น “อย่าเลยดีกว่า? พวกคุณเป็นผู้ชายนี่”
“เอาแบบนี้แล้วกัน นับคะแนนผู้ชาย คะแนนผู้หญิงไม่นับ” ผู่เหลียนเหยาพูด
“ก็โอเคนะ” ไป๋ยิ่งอันพยักหน้า จากนั้นก็หันไปหาหนานกงเฉิน มองเขาด้วยรอยยิ้มแล้วพูดขึ้น “เฉิน คุณเป็นพี่ใหญ่ ต้องชนะนะ”
“ต้องทำให้ดีที่สุด” หนานกงเฉินพูดกับเธออย่างเป็นห่วง “ตอนลงเขาต้องระวังความปลอดภัยด้วยนะ”
“รู้ พวกเธอก็ระวังความปลอดภัยด้วยนะ” ไป๋ยิ่งอันพอใจมาก หนานกงเฉินเป็นห่วงเธอมาก ถึงจะไม่หนาวไม่ร้อน แต่สามารถพูดเป็นห่วงเธอในยามจำเป็น เธอก็พอใจมากแล้ว
ข้อเสนอของผู่เหลียนเหยาดีมาก เธอในตอนนี้ ตั้งหน้าตั้งตารอคอยความสำเร็จของแผนการในไม่ช้า
หลินอันหนานดึงไป๋มู่ชิงมาข้างๆ พูดกำชับขึ้นข้างหูเธอ “ตอนลงเขาพยายามอยู่ห่างๆ ผู่เหลียนเหยาหน่อยนะ อีกอย่าง ระวังความปลอดภัยด้วย”
ถ้าใช่เพราะงานนี้ เขาคงไม่ทิ้งให้ไป๋มู่ชิงอยู่กับไป๋ยิ่งอันแน่นอน
“ไม่ต้องเป็นห่วง คนที่ผู่เหลียนเหยาจัดการคือไป๋ยิ่งอันไม่ใช่ฉัน ฉันปลอดภัยมาก” ไป๋มู่ชิงพูด
หลินอันหนานคิด “ถึงไป๋ยิ่งอันจะไม่ใช่คนดี แต่เธอไม่กล้าทำร้ายเธอ เธอนั่งกระเช้าลอยฟ้าไปกับเธอก็ได้”
“รู้แล้ว พวกเขารอคุณอยู่ รีบไปเถอะ” ไป๋มู่ชิงใช้คางชี้ไปที่ทุกคนที่อยู่ไม่ไกล หลินอันหนานถึงได้เดินไปหาฝูงชน
ในพริบตาเดียว ผู้ชายสามคนก็หายไปแล้ว
ผู้หญิงสามคนก็ลงจากภูเขาทีละคน ไป๋ยิ่งอันและไป๋มู่ชิงไม่ร่วมมือกัน ไม่มีการสื่อสารใดๆ อยู่แล้ว ผู่เหลียนเหยาในฐานะที่เป็นคนกลาง เดี๋ยวก็แกว่งตัวมาทางนี้ เดี๋ยวก็แกว่งตัวไปทางนั้น
เมื่อผ่านป่าหินผาไป ไป๋ยิ่งอันฉวยโอกาสตอนสองคนนั้นไม่สนใจ เดินอย่างรวดเร็วไปยังสถานีรถกระเช้า เพื่อนั่งรถกระเช้าลงเขา
ไป๋มู่ชิงกังวลว่าผู่เหลียนเหยาจะมีแผนการร้าย จงใจหลีกเลี่ยงเธอ เดินลงเขาเพียงลำพัง
ถึงแม้ภูเขาที่นี่จะสูงไปหน่อย แต่เธอไม่รู้สึกเหนื่อยเลยจริงๆ เธอกลับหมกมุ่นกับความรู้สึกเดินคนเดียวในป่า อยู่คนเดียว ได้ยินเสียงนกร้องไพเราะ ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ ความเงียบสงบแบบนี้ เธอไม่ได้รู้สึกมานานมากแล้ว
จนกระทั่งสีท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง อุณหภูมิเย็นลง เธอรู้สึกได้ว่าตัวเองควรนั่งรถกระเช้าไฟฟ้าลงเขา
“สาวน้อย เดี๋ยวฝนจะตกแล้ว รีบนั่งรถลงเขากันดีกว่า กระเช้าไฟฟ้าเที่ยวสุดท้ายหนึ่งทุ่ม” นักเก็บสินค้าผู้ใจดีคนหนึ่งขณะที่รีบลงจากเขาก็เอ่ยเตือนไปด้วย
ไป๋มู่ชิงอึ้ง มองไปรอบๆ เดิมทีบนเขานี้ก็มีนักท่องเที่ยวไม่เยอะอยู่แล้วตอนนี้ว่างเปล่า เงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง มันปกคลุมไปด้วยเมฆดำจริงๆ ถึงขั้นมีฟ้าร้องเล็กน้อย
ถึงจะลงมาได้ครึ่งเขาแล้ว แต่ถ้าฝนตก เธอไม่มีร่มติดตัว นอกจากนี้ถนนลื่นบนภูเขามันก็อันตรายมาก จึงรีบไปสถานีรถกระเช้าที่ใกล้ที่สุด
เส้นทางบนภูเขามีความซับซ้อนมาก เธอเดินไปด้วย หาสถานีรถกระเช้าไปด้วย
ผู่เหลียนเหยามองนาฬิกาบนข้อมือ รู้สึกว่าใกล้แล้ว ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรเบอร์หนานกงเฉิน
บนเขาไม่มีสัญญาณ เธอนับเวลา ตอนนี้หนานกงเฉินน่าจะมาถึงตีนเขาแล้ว โทรศัพท์น่าจะโทรติดสิ
อย่างที่คิดไว้ โทรศัพท์เขาโทรติด และไม่นานก็มีคนรับสาย
พอหนานกงเฉินรับสาย เธอพูดขึ้นด้วยเสียงกังวลทันที “พี่ แย่แล้ว พี่สะใภ้เธอไม่ได้นั่งรถกระเช้ามากับพวกฉัน ตอนนี้ฝนจะตกแล้ว เธอไม่ได้เอาร่มมาด้วย……”
“พี่สะใภ้คนไหน” หนานกงเฉินขัดเธอ
“พี่สะใภ้คนโต ทุกคนขึ้นภูเขาไปตามหาเธอหน่อย” ผู่เหลียนเหยาสะอึกก่อนพูดขึ้น
หนานกงเฉินพยักหน้า “เธอลงไปถนนเส้นไหน? ”
“น่าจะเป็นถนนที่เราเพิ่งขึ้นมานะ แต่ท้องฟ้ามืดแล้ว ฉันกลัวว่าเธอหาทางลงเขาไม่เจอ โทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณอีก ทำยังไงดีอ่ะ? ”
“ไม่ต้องกังวล ฉันจะขึ้นไปดู” หนานกงเฉินวางสายไป
ผู่เหลียนเหยาเก็บโทรศัพท์ แค่นหัวเราะแล้วกลับไปที่สถานีกระเช้ารถไฟฟ้า เพราะเป็นกระเช้าไฟฟ้าไม่กี่คันสุดท้าย คนนั่งน้อยมาก รอสักพักหนึ่ง เธอก็เห็นไป๋มู่ชิงลงมาจากรถกระเช้าคันสุดท้าย
เธอกัดปาก รีบเข้าไปหาแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ แย่แล้ว คุณชายใหญ่อยู่บนเขาตลอดเลยยังไม่ได้ลงมา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”
“เกิดอะไรขึ้น? ” ไป๋มู่ชิงตกใจทันที “คุณชายเฉินเขาไม่ได้ลงเขาไปกับอันหนานและคุณชายเซิ่งเหรอ? ”
“ไม่รู้อ่ะ พวกเขาสองคนขึ้นภูเขาไปตามหาแล้ว”
ไป๋มู่ชิงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรเบอร์หนานกงเฉิน โทรศัพท์แจ้งว่าไม่สามารถติดต่อได้ น่าจะไม่มีสัญญาณ
ผู่เหลียนเหยายังคงกังวลอยู่ข้างๆ “ทำยังไงดี พี่เป็นหวัดนิดๆ อยู่แล้วด้วย เดี๋ยวฝนจะตกอีก ถ้าตากฝนเป็นไข้ หาทางลงเขาไม่ได้คงแย่มาก เขาต้องป่วยแน่ๆ ”
ไป๋มู่ชิงเก็บโทรศัพท์ หันตัววิ่งไปบนทางขึ้นเขา
“พี่สะใภ้ พี่รอฉันก่อน ฉันจะไปกับพี่ด้วย!” ผู่เหลียนเหยาตะโกนตามหลังเธอไม่กี่ที เห็นเธอเดินไปไกลแล้วถึงหยุด รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปากเธออีกครั้ง
เหลือไป๋ยิ่งอันยังจัดการไม่ได้ ผู่เหลียนเหยาถอนหายใจเบาๆ เริ่มมองไปรอบๆ เพื่อหาร่างไป๋ยิ่งอัน เธอมองหาไป๋ยิ่งอั้นไปด้วยและโทรหาเซิ่งเคอไปด้วย
หลังจากโทรติดแล้ว ทางนั้นก็มีเสียงห่วงใยของเซิ่งเคอดังขึ้น “เกิดอะไรขึ้น? ที่รัก”
“นายอยู่ไหน? ทำไมไม่เห็นนาย? ” เธอมองไปรอบๆ แล้วถามขึ้น
เซิ่งเคอพึมพำอย่างประหลาดใจ “ฉันจะกลับถึงรีสอร์ตแล้ว!”
“หมายความว่าไง? ทำไมไม่รอกลับไปกับฉัน? ”
“ฉันคิดว่าเธอนั่งกระเช้าไฟฟ้าลงมาแล้วจะกลับรีสอร์ตเอง เธอรอแป๊บ ฉันจะกลับไปรับเธอ” เซิ่งเคอพูด
ผู่เหลียนเหยากำลังตอบโอเค หางตาก็เห็นไป๋ยิ่งอันไม่รู้โผล่มาจากไหน กำลังเดินไปที่จอดรถ เธอเปลี่ยนน้ำเสียงแล้วพูดขึ้น “ไม่ต้อง ฉันจะกลับไปกับพวกพี่สะใภ้”
“งั้นก็ได้ พวกเธอรีบๆ ลงมา เดี๋ยวฝนตกห่าใหญ่เดินทางบนถนนจะไม่สะดวก”
“อืม ฉันรู้แล้ว บาย” เธอจูบทางอากาศให้เซิ่งเคออย่างรักใคร่ วางสายแล้วเดินไปที่ลานจอดรถ
ไป๋ยิ่งอันนั่งเบาะคนขับเพิ่งจะสตาร์ทรถ ก็เห็นผู่เหลียนเหยากำลังวิ่งมาทางตน จึงชะโงกศีรษะยิ้มให้เธอเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “เหลียนเหยา เธอก็ยังไม่ไปเหรอ? ฉันคิดว่าเหลือฉันคนเดียวซะอีก”
ผู่เหลียนเหยาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงรีบร้อน “แย่แล้ว พี่สะใภ้ พี่หายตัวไปแล้ว……”
“เกิดอะไรขึ้น? ” ไป๋ยิ่งอันทำหน้าเครียด ผลักประตูรถแล้วก้าวลงมา
“ไม่รู้อ่า ทุกคนลงมาหมดแล้ว เหลือแค่เขายังไม่ลงมา” ผู่เหลียนเหยากระทืบเท้า ‘อย่างร้อนใจ’ “ทำยังไงดี? เดี๋ยวฝนจะตกแล้วด้วย พี่เขาไม่ได้เอาร่มติดตัวไป ถ้าพี่เขาเปียกฝนเป็นหวัด ต้องป่วยแน่ๆ ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา บางทีเขาอาจจะติดอยู่ในภูเขา? ”
“จะเป็นแบบนี้ได้ยังไง? ” ไป๋ยิ่งอันน้ำตาไหลตามเช่นกัน “แล้วพวกเซิ่งเคอล่ะ? พวกเขาทำไมไม่ตามคุณชายใหญ่ลงมา”
“พวกเขาลงมากันตั้งนานแล้ว ตอนนี้กลับขึ้นภูเขาไปตามหาเขาอีกครั้ง”
“ไม่ได้แล้ว คุณชายใหญ่เขาต้องเจออันตราย ฉันต้องไปตามเขากลับมา……” ไป๋ยิ่งอันเช็ดน้ำตาในดวงตา หันตัวและวิ่งเข้าไปในป่า
เห็นร่างเธอค่อยๆ หายไปที่ทางเข้า ผู่เหลียนเหยามุมปากก็วาดโค้ง เผยรอยยิ้มพึงพอใจ ในที่สุดทุกอย่างก็สำเร็จ!
ในใจคิด คืนนี้ขอโทษที่ต้องให้พวกเธอค้างที่นี่หนึ่งคืนนะ พรุ่งนี้จะมีชีวิตใหม่รอให้พวกเธอเผชิญ
เธอหันตัวกลับมา นั่งภายในรถแทนที่ไป๋ยิ่งอัน จากนั้นก็ปิดประตูรถ
ไป๋ยิ่งอันซ่อนตัวอยู่ที่ทางขึ้นเขา เห็นผู่เหลียนเหยาขึ้นรถไปแล้ว หัวรถค่อยๆ เลี้ยวไปทางลงเขา มุมปากวาดโค้งเช่นกัน เผยยิ้มเล็กน้อยที่ประสบความสำเร็จ
ผู่เหลียนเหยาวางแผนจะขับรถไป เพราะเธอเดาว่าไป๋ยิ่งอันคงไม่มีโอกาสขับรถคันนี้อีกแล้ว จนกระทั่งรถเลี้ยวจากลานจอดรถสู่ถนนลงเขา เธอตกใจมากเพราะรถมีบางอย่างผิดปกติ
รถไม่สามารถเบรกได้ สีหน้าเธอตื่นตระหนกทันที เธอกรีดร้องอย่างสยองเมื่อความเร็วรถเพิ่มขึ้น
จนถึงตอนนี้ เธอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองโดนหลอก โดนไป๋ยิ่งอันหลอก!
“นังชั้นต่ำบัดซบ แกคิดว่าฉันจะหลงกลแกเหรอ? คิดว่าไป๋ยิ่งอันอย่างฉันจะโง่ให้แกหลอกจริงๆ หรือไง? ” ไป๋ยิ่งอันหัวเราะเยาะไปในทิศทางที่รถหายไป
ผู่เหลียนเหยา เธอประเมินความรู้สึกที่เธอมีตอนหนานกงเฉินสูงเกินไป ประเมินความกล้าหาญเธอมากเกินไป แม้ว่าหนานกงเฉินจะหายตัวไปจริงๆ ท้องฟ้ามืดมีฟ้าคะนอง มองทางก็ไม่ชัด เธอจะกล้าขึ้นเขาเพื่อตามหาเขาที่ไหนกัน?
ถึงเธอไม่รู้จุดประสงค์ที่ผู่เหลียนเหยาหลอกให้เธอขึ้นเขา แต่เห็นได้ชัดมาก ว่านี่คือแผนร้าย โชคดีที่……ผู้หญิงคนนี้โดนเธอหลอกเสียก่อน
กล่าวอีกนัยหนึ่ง สงครามในวันนี้ ไป๋ยิ่งอันคนอย่างเธอชนะ!
เธอแทบจะรอไม่ไหวโทรหาสวีหย่าหรง สวีหย่าหรงในโทรศัพท์กังวลพอๆ กับเธอถามขึ้น “เรื่องดำเนินเป็นยังไงบ้าง? ”
“ราบรื่นมาก” ไป๋ยิ่งอันยิ้ม
“งั้นก็ดี ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง? ”
“ไม่รู้ เดาว่าตายแล้วมั้ง” ไป๋ยิ่งอันยิ้มอย่างภูมิใจแล้วพูดขึ้น “แม่ แม่เลือกสถานที่ได้ดีจริงๆ ถนนภูเขาที่นี่เหมาะส่งเธอไปบนถนนมาก”
“ชู่……” สวีหย่าหรงรีบห้ามเธอ “เบาหน่อย ไม่ต้องพูดแล้ว ลูกดูแลตัวเองให้ดี เราจะคุยกันภายหลัง”
ไป๋ยิ่งอันไม่สามารถซ่อนความดีใจของตัวเองได้ ยังคงพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “แม่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่มีใครมาป่วนฉันได้อีกแล้ว ในที่สุดฉันก็สงบสักที”
“อืม แม่รู้แล้ว ในที่สุดเราก็ผ่านมันมาได้” สวีหย่าหรงในโทรศัพท์ก็ตื่นเต้นเช่นกัน “เราหวาดผวากันมานานแล้ว ตอนนี้นอนหลับสบายสักที”
ตอนนี้ฝนตกลงมาจากท้องฟ้า ไป๋ยิ่งอันลูบศีรษะ “แม่ ฉันไม่คุยกับแม่แล้วนะ ฉันต้องรีบกลับไปที่รีสอร์ต ดึกกว่านี้จะไม่มีรถ”
“โอเค รีบกลับไปเถอะ ระวังตัวด้วยนะ”
“รู้แล้ว ฉันจะระวัง”
ไป๋ยิ่งอันวางสายไป หายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปทางประตูใหญ่
ฝนยิ่งตกยิ่งหนัก เธอรีบเดินไปที่รถแท็กซี่คันหนึ่งที่กำลังรอผู้โดยสาร เปิดประตูรถเข้าไปนั่งแล้วพูดกับลุงคนขับรถ “รบกวนไปที่รีสอร์ตค่ะ”
คุณลุงยักไหล่พร้อมใบหน้าหมดหนทาง “คุณหนู ฉันจะบอกข่าวน่าหดหู่ใจ มีอุบัติเหตุรถยนต์บนโค้กหักศอกข้างหน้าหนึ่งกิโลเมตร เรายังออกไปไม่ได้สักพัก”
ไป๋ยิ่งอันดีใจ หันหน้าไปหาเขา แต่ใบหน้ากลับประหลาดใจ “คุณรู้ได้ยังไง? ”
“เพื่อร่วมงานที่เพิ่งลงไปจากที่นี่บอกมา ก็รถติดอยู่ตรงนั้น”
“หะ? อุบัติเหตุร้ายแรงไหมคะ? มีคนตายหรือเปล่า? ”
“ไม่รู้ ได้ยินว่าร้ายแรงมาก รถคว่ำทั้งคันแล้วเกิดไฟลุกไหม้ด้วย”
“โอ้……ร้ายแรงขนาดนี้เชียว คนขับน่าจะตาย” ไป๋ยิ่งอันพึมพำ ทำหน้าเห็นอกเห็นใจ
“เฮ้อ ต้องเห็นว่าฝนตกแน่ๆ กังวลว่าดินถล่มเลยรีบลงภูเขาสุดชีวิต” คนขับรถส่ายหน้า “ถ้ารู้ตั้งนานแล้วฉันก็ไม่มาหรอก ไม่รู้ว่าจะได้ออกไปเมื่อไร”