ตอนที่ 173
บทที่ 174 ยั่วยุ
October 22, 2026
ขึ้นรถไปแล้ว ไป๋มู่ชิงก็หันหน้าไปมองหนานกงเฉินแล้วถามขึ้น “คุณไม่ไปหาหมอกับเธอเหรอ?”
“มีเสี่ยวหยวนดูแลเธอก็พอแล้ว” หนานกงเฉินสตาร์ทรถ และขับไปทิศทางประตูใหญ่ทางเข้าโรงพยาบาล
ไป๋มู่ชิงมองเขา เธอเดาได้ว่าในใจหนานกงเฉินตอนนี้ต้องเป็นห่วงจูจูอยู่แน่ๆ แค่ไม่อยากให้เธอเห็นความคิดในใจเขา คิดๆ แล้วก็จริง เขาเป็นห่วงคนคนหนึ่งขนาดนั้น จะตัดความสัมพันธ์กันได้อย่างไร?
เธอหายใจเข้าลึกๆ ในใจคิดว่าเรื่องนี้ช่างมันเถอะ ถ้าเป็นตัวเองเห็นหลินอันหนานบาดเจ็บกะทันหัน ในใจก็ต้องกังวลนิดหน่อยเหมือนกัน
หลังจากพาเสี่ยวอี้ไปส่งที่อพาร์ทเมนท์ หนานกงเฉินก็หันมามองไป๋มู่ชิงแล้วถามขึ้น “แล้ววางแผนจะไปไหนต่อ?”
ไป๋มู่ชิงคิด นานมากแล้วที่ไม่ได้ไปชอปปิ้งกับหนานกงเฉิน จึงแนะนำว่า “ไม่งั้นเราไปชอปปิ้งที่เซนทรัลเพลสดีไหม?”
เห็นหนานกงเฉินมองตัวเองเป็นเวลานาน ไป๋มู่ชิงก็ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง “ทำไม? มีอะไรแตกต่างเหรอ?”
หนานกงเฉินส่ายหน้า พูดขึ้นพร้อมหัวเราะทุ้มต่ำ “ฉันนึกว่าเธอจะให้ฉันพาเธอไปเจอเฉียวเฟิง”
ไป๋มู่ชิงกลอกตาอย่างเงียบๆ อย่าน่ารักแบบนี้ได้ไหม?
เธอยักไหล่ จงใจใช้น้ำเสียงยกโทษให้เขาแล้ว “ช่างเถอะ อย่าผิดพลาดเกินสามครั้งแล้วกัน ครั้งนี้ฉันจะยกโทษให้คุณ”
“เธอแน่ใจนะ?”
“อืม”
“ขอบคุณครับ” หนานกงเฉินโน้มตัวแล้วจูบเธอที่หน้าผาก
ไป๋มู่ชิงยกมือขึ้นเช็ดบริเวณที่เขาจูบ เหลือบมองเขาอย่างเยาะเย้ย “เมื่อกี้ฉันเห็นคุณสงสารเธอจนสีหน้าเปลี่ยนไป แล้วฉันจะไปเอาจริงเอาจังกับคุณได้ยังไง?”
หนานกงเฉินยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอ “อย่าหึง!”
“เผด็จการ!” ไป๋มู่ชิงตอบกลับเขาสองคำ
เพราะไม่ได้เป็นรถที่ราคาแพงมากอะไร ในร้านบริการสำหรับเครื่องยนต์ก็พูดถึงรถปัจจุบันทันที ไป๋มู่ชิงได้รถอย่างรวดเร็ว รถคันสีขาว ดูโดดเด่นน้อยกว่าคันสีแดงของครอบครัวซูซี่
แม้ว่าเธอไม่ต้องการรถจริงๆ แต่เมื่อรถขับมาตรงหน้าเธอ เธอก็ยังดีใจนิดหน่อย
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหนานกงเฉิน ถึงแม้จะลืมไปว่าเขาประชุมอยู่ ก็ยังเอ่ยปากพูดขึ้น “ที่รัก ฉันชอบรถมากเลย ขอบใจนะ”
“ชอบก็ดีแล้ว”
“งั้นคืนนี้ฉันไม่รอคุณเลิกงานแล้วนะ”
“เฮ้อ แบบนี้ดีจริงๆ เหรอ?”
“ไม่สน คืนนี้ฉันจะขับรถกลับบ้านเอง”
“ระวังบนถนนด้วย”
“รู้แล้วหน่า” หลังจากไป๋มู่ชิงวางสายไปและให้เสี่ยวหลินแนะนำฟังก์ชันการทำงานภายในรถแล้ว ตัวเองก็ลองขับรถบนท้องถนน
ระหว่างเดินทาง เธอได้รับสายจากซูซี่ จากนั้นก็ตกลงไปงานเลี้ยงอาหารค่ำของพวกเขาโดยไม่คิดเลย
“ทำไมวันนี้ตอบตกลงเร็วขนาดนั้น? หนานกงเฉินไปสังสรรค์เหรอ?” ซูซี่ถามอย่างสงสัย
เมื่อก่อนชวนเธอออกไปข้างนอก เธอต้องปรึกษาหนานกงเฉินก่อนจะตอบตกลง
“เขากำลังประชุมอยู่” หลังจากไป๋มู่ชิงถามที่อยู่แล้ว ก็เปลี่ยนทิศทางรถขับไปยังสถานที่รวมพล
ตอนเธอไปถึง พวกซูซี่ก็เพิ่งจอดรถเสร็จพอดี
ไป๋มู่ชิงจงใจจอดรถไว้ข้างรถซูซี่ จากนั้นก็ดับเครื่องยนต์ ผลักประตูลงรถไป
ซูซี่กับเหยาเหม่ยเห็นเธอลงมาจากเบาะคนขับ ก็สังเกตเธอและรถคันใหม่ตรงหน้าอย่างประหลาดใจทันที เหยาเหม่ยเดินอ้อมไปรอบๆ รถขณะที่ถามไป๋มู่ชิงอย่างสงสัย “นี่รถใคร?”
“ของฉันเอง หนานกงเฉินให้ฉัน”
“โอ้!” ซูซี่เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนี้ ก็ร้องขึ้นมาทันที “คนที่หัวเราะเยาะที่ฉันขับ ‘รถของภรรยาผู้โดดเดี่ยว’ ในตอนแรก ทำไมวันนี้ขับรถแบบเดียวกันได้ล่ะ? แถมยังยิ้มดีใจอีก”
“นั่นสิ มู่ชิง เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” เหยาเหม่ยสังเกตไป๋มู่ชิง “หนานกงเฉินเขาเอเงินเก็บไว้ให้ยัยตัวแสบเหรอ? เลยซื้อรถกากๆ ให้เธอ?”
“แล้วดูที่เธอทำสิ ไม่คิดว่าจะยิ้มดีใจแบบนี้อีก” ซูซี่พูดต่อ
หลังจากโดนพวกเธอดูหมิ่นมากพอแล้ว สุดท้ายไป๋มู่ชิงก็พูดขึ้น ฝ่ามือลูบบนตัวรถ “รถแบบนี้ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ยกระดับจาก ‘รถของภรรยาผู้โดดเดี่ยว’ เป็นรถ ‘ความรัก’ ”
“ยัยนี่ไม่น่ารอดจริงๆ” เหยาเหม่ยส่ายหน้าถอนหายใจ
ไป๋มู่ชิงรีบพูด “พวกเธอฟังฉันพูดให้จบก่อนสิ……” เธอเดินไปข้างๆ ซูซี่ ลูบรถเธอแล้วพูดขึ้น “ในที่สุดฉันก็รู้ว่าทำไมเฉียวซือเหิงถึงซื้อรถราคาถูกแบบนี้ให้กับเธอ เขากังวลว่าเธอขับรถแพงแล้วจะเป็นการเชิญชวนอาชญากร เขาเป็นห่วงเธอนะ”
เมื่อเห็นซูซี่ไม่มีร่องรอยของความเชื่อเลย ไป๋มู่ชิงก็รีบพูด “พวกเธออย่าไม่เชื่อสิ นี่หนานกงเฉินเป็นคนบอกฉัน”
ซูซี่มองเธอ จากนั้นก็ยกมือขึ้นตบบ่าเธอ “รักกันก็มาก ทำไมยังหลอกกันได้?”
“หมายความว่าไง?”
“หมายความว่า หนานกงเฉินโกหกเธอ ก็ดูท่าทางไร้เดียงสาของเธอสิ” เหยาเหม่ยส่ายหน้าแล้วควงแขนซูซี่ “ไป เราเข้าไปกันเถอะ”
ไป๋มู่ชิงเดินตามไปโดยไม่พูดอะไร “เฮ้ พวกเธออย่าเป็นแบบนี้สิ ถึงหนานกงเฉินเขามีหลายอย่างที่ไม่ดีพอ แต่เขาก็มีข้อดีหนึ่งอย่าง นั่นก็คือเขาไม่เคยโกหกนะ เขา……”
“รถ ระวังหน่อย!” ซูซี่ดึงไป๋มู่ชิงด้านหลังไปยังข้างๆ หลีกเลี่ยงเฟอร์รารี่สีแดงอย่างหวุดหวิด
เฟอร์รารี่สีแดงหยุดตรงหน้าทั้งสาม จากนั้นประตูรถก็เปิดออก จูจูเดินกะเผลกลงมาจากรถ เมื่อเธอเห็นทั้งสามคน ใบหน้าก็มีความประหลาดใจ จากนั้นก็ทักทายอย่างสุภาพ “บังเอิญจัง พวกคุณก็มากินข้าวที่นี่เหรอ? ”
ซูซี่กับเหยาเหม่ยมองไป๋มู่ชิง แล้วมองไปที่จูจูกับรถเฟอร์รารี่เธออีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเย้ยขึ้นมา
ไป๋มู่ชิงมองจูจู จากนั้นสายตาก็มองไปที่ขาเธอแล้วยิ้มเยาะเย้ย “ขาหายเร็วดีนะคะ ไม่คิดว่าจะขับรถได้แล้ว”
“ดีขึ้นมาแล้ว แล้วขาที่เจ็บก็เป็นขาซ้าย ไม่ได้มีผลกระทบในการขับรถ” จูจูพูดอย่างสุภาพและอ่อนโยนเช่นเคย จากนั้นก็สังเกตทั้งสามคนแล้วถามขึ้น “พวกคุณมากินข้าวเหรอ?”
“ใช่ เธอล่ะ? มาอวดเหรอ?” ซูซี่เหลือบมองเฟอร์รารี่ที่อยู่ข้างๆ เธออย่างเย้ยหยัน “นี่มันรถคลาสสิกของพวกเมียน้อย มันเหมาะกับเธอจริงๆ นะ”
จูจูไม่ได้โกรธ พูดกับไป๋มู่ชิงว่า “มู่ชิง พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว รถคันนี้คุณชายเฉินชดเชยให้ฉันในปีนั้นที่ฉันช่วยชีวิตเขาไว้ ไม่ใช่แบบที่เธอคิดนะ”
“ฉันไม่ได้คิดมากนะ” ไป๋มู่ชิงหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องนี้เฉินเคยบอกฉันแล้ว ฉันก็เห็นด้วย”
“จริงเหรอ? งั้นก็ดี” จูจูถอนหายใจ “จริงๆ คุณชายเฉินพยายามทำใจให้สบาย ยังไงตอนนี้เขาก็เลือกเธอ”
“ใช่ คนรวยชอบไล่เมียน้อยแบบนี้” เหยาเหม่ยพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
จูจูยิ้มอย่างอายๆ “เมื่อก่อนฉันไม่ดูความสามารถตัวเอง คิดว่าตัวเองแย่งคุณชายเฉินมาจากมู่ชิงได้ ทำให้พวกคุณหัวเราะเยาะเลย”
“ไม่เป็นไร พวกเราชอบดูเรื่องตลก” เหยาเหม่ยโบกมืออย่างใจกว้าง
สีหน้าแห่งความอับอายฉายบนใบหน้าจูจู จากนั้นก็ถามขึ้นอีก “พวกคุณจะกินอะไรกัน? ฉันเลี้ยงพวกคุณแล้วกัน ถือเป็นการขอโทษมู่ชิง”
“ไม่ต้อง คราวก่อนเธอขอโทษไปแล้ว” ไป๋มู่ชิงรีบพูดขึ้น
พวกเธอมาที่นี่เพื่อทานหม้อไฟ แผนร้ายของผู้หญิงคนนี้……ถ้ายกก้นหม้อแล้วเทใส่หัวตนจะทำอย่างไร? เธอกระโดดลงไปในแม่น้ำหวงเหอล้างอย่างไรก็ล้างไม่เกลี้ยง
“ถ้าอยากขอโทษจริงๆ ก็เอาพฤติกรรมในอนาคตของตัวเองพิสูจน์ก็พอแล้ว” ซูซี่พูด
“จริงๆ ฉันก็อยากเป็นเพื่อนกับพวกคุณเหมือนกัน” จูจูยิ้มอย่างอายๆ “ฉันอิจฉามู่ชิงมากที่มีพี่สาวน้องสาวเหมือนเหล็กแบบพวกคุณ เพราะตั้งแต่เล็กๆ ฉันไม่เคยมีเพื่อนแบบนี้มาก่อน”
“โอ๊ยตาย……เธอโหดร้ายกับพวกเรามาจริงๆ พวกเราจะไปมีคุณสมบัติเป็นเพื่อนมาตรฐานสูงของเธอได้ยังไง” เหยาเหม่ยลูบท้องตัวเอง แล้วพูดกับซูซี่และไป๋มู่ชิงว่า “ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว อย่าเสียเวลาไปกับยัยตัวแสบได้ไหม?”
“ใช่ ไปกันเถอะๆ ……” ซูซี่ก็พูดเช่นกัน
ไป๋มู่ชิงมองจูจูหนึ่งครั้ง อยากจะเดินเข้าไปถามเธอหนึ่งประโยคว่า: เธอมีจุดประสงค์อะไรก็แสดงออกมาเลย อย่าทำน่ากลัวที่นี่
ถูกต้อง สำหรับเธอ พฤติกรรมของจูจูมันผิดปกติ ถึงขั้นไร้ความปรานี
สันดานยากที่จะเปลี่ยน เธอไม่เคยเชื่อว่าคนคนหนึ่งจะสามารถเปลี่ยนบุคลิกได้ภายในชั่วข้ามคืน เป็นไปไม่ได้ที่จะพลิก!
เดินเข้าไปในร้านอาหารแล้ว เหยาเหม่ยก็ถามขึ้นอย่างค่อนข้างประหม่า “ทำไมฉันรู้สึกทุกครั้งที่เจอเธอมันจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น? มู่ชิง เธออยากหลีกเลี่ยงสักหน่อยไหม?”
ไป๋มู่ชิงคิดแล้วส่ายหน้า “ไม่ ตอนนี้เธออยากเข้าใกล้ฉัน คงไม่มีแผนการร้ายอะไรหรอก”
“อยากเข้าใกล้เธอ? ทำไม? มีผลกระทบอะไร?” ซูซี่ยักไหล่อย่างไม่เข้าใจ “คงไม่ใช่หล่อนเข้าใกล้เธออย่างไร้เดียงสา แล้วเธอจะให้คุณชายเฉินกับหล่อนไปหรอกนะ?”
“ฉันก็สงสัยเรื่องนี้เหมือนกัน” ไป๋มู่ชิงหายใจอย่างหมดหนทาง “หวังว่าเธอแค่อยากเป็นเพื่อนกับพวกเราอย่างบริสุทธิ์ใจ”
“ฝันไปเถอะ!”
ฝันจริงๆ นั่นแหละ ไป๋มู่ชิงคิดอย่างยิ้มเยาะตัวเอง อย่าว่าแต่พวกซูซี่ไม่เชื่อเลย แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่เชื่อ
ถึงจะเดาว่าจูจูคงไม่ทำกลอุบายเก่าๆ โง่เหมือนเดิม แต่อาหารมื้อนี้ไป๋มู่ชิงก็ทานอย่างค่อนข้างกังวล โชคดีที่ทานอาหารเสร็จขึ้นรถไปแล้ว ก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีก
หรือแค่พบกันโดยบังเอิญเฉยๆ? เธอแอบคิดในใจ
ขณะที่กลับไปถึงคฤหาสน์หลังเก่า หนานกงเฉินก็กลับมาแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่บนเตียง
ไม่ค่อยเห็นเขามีท่าทางสบายๆ แบบนี้ หลังจากไป๋มู่ชิงแปลกใจเล็กน้อย ก็เดินไปหาเขาแล้วถามขึ้น “ทำไม? วันนี้งานไม่ยุ่งเหรอ?”
“ทำเสร็จแล้ว” หนานกงเฉินหันหน้าไปมองเธอแล้วถามขึ้น “รถใช้ดีไหม?”
“ก็ไม่เลวนะ” ไป๋มู่ชิงปีนขึ้นเตียง จ้องมองเขา “รู้ไหมวันนี้ฉันบังเอิญไปเจอใครมา?”
“ใครอ่ะ?”
“คุณหนูเฟอร์รารี่”
หนานกงเฉินหันหน้าไปมองเธอ “จากนั้นล่ะ?”
“ไม่มีอะไรหลังจากนั้น ต่างคนต่างจอดรถ ต่างคนต่างเดินไปตามทางตัวเอง” ไป๋มู่ชิงถอยลงมาจากเตียง หันตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ
เธอหยิบโทรศัพท์เข้าไปในห้องน้ำ หลังจากหลินอันหนานเริ่มโทรหาเธอ เธอก็เริ่มเอาโทรศัพท์ติดตัว เพราะกังวลว่าหนานกงเฉินจะรู้
ถึงเธอจะบริสุทธิ์ใจกับหลินอันหนา แต่คนขี้หึงอย่างหนานกงเฉินคงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ถ้ารู้ว่าเธอติดต่อกับหลินอันหนานคงโกรธจนบีบคอเธอเป็นลมแน่ๆ
ถึงแม้รายละเอียดจะเล็กน้อย แต่หนานกงเฉินก็สังเกตได้ เขาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังเธอเข้าห้องน้ำไป โดยไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น
ไป๋มู่ชิงอาบน้ำไปครึ่งทาง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นจริงๆ และเป็นหลินอันหนานที่โทรมา เธอรีบวางสายแล้ววางไว้บนชั้นวาง จากนั้นโทรศัพท์ก็โทรขึ้นมาอีกครั้ง เธอจึงทำได้แค่ปิดเครื่องไป
มองไปที่โทรศัพท์ตัวเองที่ปิดเครื่องบนชั้นวาง ไป๋มู่ชิงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจัดการหลินอันหนานอย่างไรดี เธอเคยคิดจะเปลี่ยนเบอร์มือถือ แต่เปลี่ยนไปแล้วมีประโยชน์อะไร หลินอันหนานไม่นานก็ต้องรู้แน่ๆ
เธอมองตัวเองในกระจกแล้วถามขึ้น “หลินอันหนานเขาคิดจะทำอะไรกันแน่?”
ใช่ เขาคิดจะทำอะไร? เธอคิดไม่ออกจริงๆ
ตอนแรกเพื่อให้ได้รับสิทธิในมรดก ไม่เสียดายเลยที่จะขายเธอกับไป๋ยิ่งอัน ตอนนี้ไม่เพียงแต่ไม่สนสิทธิในมรดกบริษัทหลินซื่อ ถึงขั้นยอมเป็นศัตรูกับหนานกงเฉินเพื่อเธอโดยไม่กลัวตายเลย
หรือนี่คือความบ้าคลั่งในตำนาน? ของที่หาไม่ได้ก็ยิ่งอยากได้?
ยืนอยู่หน้ากระจกนานมาก ไป๋มู่ชิงส่ายหน้า เปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินออกมา
ได้ยินเสียงเปิดประตู หนานกงเฉินก็มองเธอโดยไม่ได้ตั้งใจแล้วถามขึ้น “ใครโทรมา?”
ไป๋มู่ชิงไม่คิดว่าเขาจะได้ยิน และไม่คิดว่าเขาจะถามขึ้นมา เธอตกตะลึงแล้วยิ้มตอบ “ไม่มีอ่ะ โทรผิด”
“โทรผิดเหรอ? เอาโทรศัพท์มาดูหน่อย”
“ดูอะไร?”
“ดูว่าใครมันตาไม่ดีแล้วโทรผิด” หนานกงเฉินยื่นมือมาหาเธอ
ไป๋มู่ชิงกำโทรศัพท์ในมือแน่น เห็นสีหน้าบนหน้าเขาไม่เหมือนล้อเล่น ทำได้แค่ยื่นโทรศัพท์ไปให้ จากนั้นก็ยืนข้างเตียงรอเขาเปิดเครื่องขณะที่คิดไปด้วยว่าจะอธิบายเรื่องนี้กับเขาอย่างไร
ไม่นานหนานกงเฉินก็เปิดเครื่องแล้ว จากนั้นก็กดปุ่มสายที่ไม่ได้รับ เมื่อเขาเห็นเบอร์ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ก็เบนสายตาขึ้นมองเธอ
ไป๋มู่ชิงรีบพูด “เฉิน คุณฟังฉันพูดนะ หลินอันหนานโทรหาฉันทั้งวัน แต่ฉันไม่เคยคุยกับเขาดีๆ เลย ฉันไม่กล้าบอกคุณเพราะฉันกังวลว่าคุณจะน้อยใจ ทำให้คุณไม่พอใจ”
“ไม่เคยคุยดีๆ? แปลว่าเคยคุยใช่ไหม?”
“ก็ไม่ขนาดนั้น บางครั้งเขาเปลี่ยนเบอร์ฉันก็ไม่รู้ ก็ไม่ได้ระวังรับสายไป” ไป๋มู่ชิงปีนขึ้นเตียง เริ่มโอบคอเขาแล้วยั่วยวนขึ้นมา “คุณอย่าโกรธได้ไหม ฉันก็ไม่อยากเหมือนกัน และฉันก็ห้ามเขาไว้อย่างชัดเจนแล้วด้วย”
“ดูเหมือนเขายังมีความรู้สึกลึกซึ้งกับเธอมาก” หนานกงเฉินยกมือขึ้นเชยคางเธอ “แต่ไม่รู้ว่าเธอมีความรู้สึกให้เขามากแค่ไหน?”
“ไม่มีตั้งนานแล้ว”
“จริงเหรอ?”
“ฉันไม่ได้มีความรู้สึกยาวนานแบบคุณ” ไป๋มู่ชิงทำเสียงฮึดฮัดอย่างจงใจ ปัดฝ่ามือเขาออกจากใบหน้าตัวเอง
“อย่าเอาฉันมาเปลี่ยนเรื่องนะ” หนานกงเฉินไม่พอใจ
“ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว”
“ฉันแสดงออกได้ดีมากขนาดนี้ ไม่คิดว่าเธอยังไม่พอใจอีก?” หนานกงเฉินพลิกตัวกดเธอไว้ใต้ร่าง มองลงไปที่เธอใกล้ๆ “เธอต้องการอะไรกันแน่?”