ตอนที่ 174
บทที่175 ความไม่สบายใจ
October 22, 2026
หลังจากกินเค้กกับเด็ก ๆ ไป๋มู่ชิงก็บอกลาทุกคนและออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ขณะที่ออกไปจูจูยิ้มและถามเธอว่าอยากทานอาหารกลางวันด้วยกันไหม แน่นอนว่าไป๋มู่ชิงปฏิเสธออีกตามเคย
จูจูไม่ได้พูดอะไรมาก เมื่อเดินไปถึงข้างรถจึงถามขึ้นว่า"มู่ชิง คุณขับรถมาที่นี่เหรอ ฉันขอติดรถไปลงระหว่างทางด้วยได้ไหมคะ"
ไป๋มู่ชิงมองเธอและถามอย่างเย้ยหยัน “รถของคุณไม่หรูกว่าของฉันหลายสิบเท่าเหรอทำไมไม่ขับออกมาล่ะ”
จูจูยิ้มเขิน "ฉันมาที่นี่เพื่อการกุศล การขับรถดีๆ แบบนั้นจะทำให้คนเข้าใจผิดได้"
"ก็จริง" ไป๋มู่ชิงพยักหน้าจากนั้นกล่าวว่า "แต่ขอโทษนะ ฉันจะกลับคฤหาสน์หลังเก่าไม่ได้ไปทางเดียวกับคุณ"
"ไม่ ฉันจะไม่กลับไปที่คฤหาสน์หลังเล็ก แค่ไปที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตไป่ฮุ่ยก็พอค่ะ" จูจูจ้องที่เธอด้วยสีหน้าปวดร้าว "มู่ชิง คุณยังคงรู้สึกเป็นศัตรูกับฉันอยู่ แต่ฉันอยากเป็นเพื่อนกับคุณจริงๆ "
"โอเค เลิกเสแสร้งเถอะ รีบขึ้นรถ" ไป๋มู่ชิงเดินอ้อมไปและขึ้นรถไป
จูจูก็เปิดประตูอีกด้านและเข้าไปในรถด้วยความรู้สึกขอบคุณ "ขอบคุณนะ สามารถประหยัดเงินค่าแท็กซี่ได้มากกว่าสิบหยวนเลยล่ะ"
ไป๋มู่ชิงเม้มริมฝีปากด้วยความไม่พอใจ ในใจคิดว่าผู้หญิงคนนี้ช่างเสแร้งเสียจริง หนานกงเฉินให้รถให้บ้าน เดาว่าบัตรวีไอพีก็คงรูดได้ไม่อั้น ยังจะมาเรียกร้องความสงสารที่นี่อีก?
แต่เธอไม่พูดอะไรและสตาร์ทรถและออกจากประตูบ้านเด็กกำพร้าไป
ขณะที่รถกำลังขับอยู่ จูจูมองไปที่ไป๋มู่ชิงและพูดว่า "จริงสิ มู่ชิง คุณชายเฉินเคยพูดถึงเรื่องตอนที่ฉันเคยช่วยชีวิตเขาตอนเด็กไหม"
ไป๋มู่ชิงหันหน้าไปมองเธอแล้วพยักหน้า "เคยพูดถึง"
"แล้วเขาพูดว่าอะไร ได้บอกกับคุณไหมว่าฉันช่วยเขาที่ไหน"
ไป๋มู่ชิงหยุดรถข้างทางแล้วจ้องไปที่เธอ "คุณหนูจู คุณคิดว่าคำถามแบบนี้ควรจะเอามาพูดกับฉันไหม คุณคิดว่าฉันจะสนใจหรือเปล่า คุณบอกว่ายอมแพ้เรื่องคุณชายเฉินไปแล้ว แล้วทำไมยังพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก อยากจะให้ฉันรู้สึกอึดอัดใจงั้นเหรอ? "
"ไม่ มู่ชิง คุณเข้าใจผิดแล้ว ที่จริงแล้วฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง" จูจูส่ายหัวด้วยสีหน้าลุกลี้ลุกลน "ฉันจำเรื่องบางอย่างไม่ได้แล้ว แต่ก็ไม่สะดวกที่จะถามคุณชายเฉิน ดังนั้น ... "
“ก็เลยอยากรู้จากปากฉันใช่ไหม”
"ใช่..."
“ถ้าคุณยอมแพ้เรื่องคุณชายแล้ว ทำไมถึงยังตามหาความทรงจำในอดีตอีกล่ะ?”
"ฉัน ... " ใบหน้าของจูจูจมดิ่งลงและเธอก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้"ที่จริงฉันทำแบบนี้ก็เพื่อที่จะยุติอดีตที่ผ่านมา มู่ชิง คุณบอกฉันได้ไหม"
"ขอโทษด้วย ฉันไม่ค่อยแน่ใจ เพราะตอนที่คุณชายเฉินบอกฉัน ฉันไม่มีอารมณ์ที่จะฟัง" ไป๋มู่ชิงพูดประโยคนี้กับเธอและสตาร์ทรถใหม่อีกครั้ง
เมื่อจูจูเห็นว่าเธอไม่เต็มใจที่จะพูด จึงทำได้เพียงตอบรับ ‘อ้อ’ เบา ๆ “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”
ดูเหมือนว่าตัวเองใจร้อนเกินไป ยังเร็วไปที่จะถาม จูจูคิดในใจอย่างช่วยไม่ได้
หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตไป่ฮุ่ย มู่ชิงจอดรถไว้ข้างทางและจ้องไปที่เธอ "ถึงซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว"
จูจูหันศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่างใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง "ขอบคุณนะคะ ฉันจะเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนคุณวันหลัง"
"เงินหนึ่งมื้ออาหารนั่งแท็กซี่ได้ตั้งหลายรอบนะ" ไป๋มู่ชิงยิ้มอย่างเย้ยหยัน
จูจูเกาหัวอย่างเขินอาย"อันที่จริงฉันแค่อยากจะเลี้ยงอาหารคุณ แต่ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ค่อยรู้สึกซาบซึ้งเท่าไหร่ ดังนั้นลืมมันไปเถอะค่ะ"
หลังจากพูดจบเธอก็ผลักประตูรถและขอบคุณอีกครั้งก่อนจะปิดประตูรถแล้วเดินไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต
เมื่อเธอจากไป ในใจของไป๋มู่ชิงก็เริ่มลุกขึ้นเป็นไปอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะขึ้นรถเธอให้ได้ ขึ้นมาแล้วนอกจากคำพวกไร้สาระไม่กี่ประโยคนั่น ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไรแล้วก็ลงรถไปเฉยๆ แบบนี้น่ะเหรอ?
มันไม่ง่ายเหมือนการขับรถเพื่อประหยัดเงินมากกว่าสิบเหรียญใช่ไหม?
ดูไม่ออกจริงๆ!
ไป๋มู่ชิงจอดรถในโรงรถของคฤหาสน์หลังเก่าทันใดนั้นข้อความแจ้งดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาและกดไปที่กล่องข้อความข้อความนั้นมีเพียงคำสั้น ๆ สองคำ ได้รับแล้ว
ข้อความปริศนา ไป๋มู่ชิงไม่คาดคิดมาก่อน แต่หลังจากที่เธอเห็นหมายเลขโทรศัพท์ กลับอดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปดู เธอดูแล้วดูอีก มีเพียงข้อความสั้นๆ สามคำเท่านั้น
เธอไม่รู้ว่าข้อความนี้จากหลินอันหนานจะเป็นการส่งผิดหรืออะไรกันแน่ แต่เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงปัญหา เธอจึงไม่สนใจเขา จากนั้นจึงลบข้อความทิ้งไป
หนานกงเฉินออกไปข้างนอก ช่วงบ่ายไป๋มูชิงจึงนอนเล่นอ่านหนังสืออยู่ที่บ้านเพียงคนเดียว
จนกระทั่งเย็นหนานงกงเฉินกลับมา ในขณะที่รอหนานกงเฉินอาบน้ำ ไป๋มู่ชิงตรวจดูกล่องข้อความบนโทรศัพท์มือถือของเธออย่างเบื่อ ๆ ในนั้นมีอีเมลงานหลายฉบับ มีอีเมลส่วนตัวและผู้ส่งคือหลินอันหนาน
เนื้อหาในอีเมลคือเว็บไซต์และประโยค นี่คือบริษัทใหม่ของฉัน
บริษัทใหม่ของหลินอันหนานงั้นเหรอ? เขาจดทะเบียนบริษัทใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่? เธอเปิด URL ด้านบนด้วยความงงงวยและหน้าเว็บไซติบริษัทจึงถูกเปิดออกทันที
บริษัทตกแต่งรุ่ยอัน? ไป๋มู่ชิงมองโลโก้บนนั้นด้วยความประหลาดใจ ในฐานะเพื่อนร่วมงานเธอรู้เรื่องบริษัทใหม่นี้อย่างแน่นอน แต่เธอไม่คาดคิดว่าเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังบริษัทคือหลินอันหนาน!
แม้ว่าบริษัทนี้จะเป็นบริษัทใหม่ แต่ดูก้รู้ว่าเป็นบริษัทที่มีเบื้องหลังผู้สนับสนุน เป็นบริษัทที่มีเบื้องหลัง เพื่อนร่วมงานมักพูดถึงบริษัทนี้อยู่บ่อยๆ เรียกได้ว่าคลื่นลูกใหม่แห่งวงการ
หลินอันหนานจดทะเบียนบริษัทใหม่และจดทะเบียนที่เมืองซี เขาจะกลับมาเร็ว ๆ นี้หรือเปล่า? แม้ว่าเธอจะรู้สึกสงสารเขาที่ต้องถูกบีบบังคับให้ไปต่างประเทศ แต่เธอก็รู้สึกไม่สบายใจเมื่อคิดว่าเขาจะกลับมาที่เมืองซี และอาจทำให้เธอเดือดร้อนอีกครั้ง
หลินอันหนานตามหาเธอบ่อยมากเมื่อเร็ว ๆ นี้เป็นเพราะเขากำลังจะกลับมาเร็ว ๆ นี้หรือเปล่า?
ไป๋มู่ชิงกังวลมากขึ้นเมื่อเธอคิดถึงเรื่องนี้ และเริ่มเหม่อลอย
จนกระทั่งหนานกงเฉินออกมาจากห้องน้ำและเห็นเธอนั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียง ในมือถือโทรศัพท์ เขาจึงจงใจชะลอความเร็วและเดินเข้าไปหาเธอ จากนั้นตะครุบตัวเธอแล้วพูดว่า "ดูอะไรอยู่น่ะ"
ไป๋มู่ชิงตกใจจนทำโทรศัพท์ในมือของเธอตกลงบนผ้าห่ม
หนานกงเฉินเห็นโลโก้บริษัทบนหน้าจอแวบเดียวเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วใช้นิ้วโป้งปัดหน้าจอสองสามครั้งแล้วถามว่า "เป็นอะไร สนใจบริษัทนี้เหรอ"
ไป๋มู่ชิงเฝ้าดูเขาหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกไปและเธอก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเธอส่ายหัวอย่างรีบร้อน "ไม่ใช่ บริษัทใหม่น่ะ ดูเหมือนว่าจะไม่เลว ได้ยินจากเพื่อนร่วมงานพูดกัน"
"ไม่เลวเลยจริงๆ " หนานกงเฉินยังคงกวาดหน้าจอด้วยนิ้วหัวแม่มือของเขา "ดูก็รู้ว่าเป็นเจ้าชายแบกถุงเงินถุงทองมาเปิดบริษัทเล่นๆ "
"เหอะๆ อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้" ไป๋มู่ชิงมองไปที่สีหน้าของหนานกงเฉิน โชคดีที่เขาไม่รู้ว่าบริษัท นี้เป็นของหลินอันหนาน มิฉะนั้นเขาจะเข้าใจผิดเธออีกแน่นอน
เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์แล้วพูดว่า "เอาล่ะ รีบนอนกันเถอะ"
หนานกงเฉินพยักหน้ากอดเธอและนอนลงบนเตียง
ไป๋มู่ชิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าสิ่งที่เธอกังวลจะเกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้ เมื่อเธอเห็นร่างของหลินอันหนานปรากฏต่อหน้าเธอ เธอก็ประหลาดใจมากจนแทบพูดไม่ออก
เขากลับจีนมาแล้วจริงๆ เขากลับมาแล้ว!
จะเป็นไปได้อย่างไร? ผู้อาวุโสคนทั้งสองของตระกูลหลินตกลงกับหนานกงเฉิน อย่างชัดเจนว่าเขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้กลับไปยังมาอีกตลอดชีวิตไม่ใช่เหรอ? เป็นไปได้ยังไง ... แค่ครึ่งปีก็กลับมาแล้ว?
แน่นอนว่าเธอหันหนีไป แต่หลินอันหนานกลับตามไปคว้าข้อมือเธอเอาไว้พลางพูดว่า "มู่ชิง อย่าเพิ่งไป ฟังฉันพูดก่อน"
"ฉันไม่อยากฟัง" ไป๋มู่ชิงส่ายหัวและเริ่มดิ้นรน
น้ำเสียงของหลินอันหนานร้องขอ "มู่ชิง ฉันกลับมาเพื่อจัดงานวันเกินให้กับแม่ เมื่อจัดเสร็จจะรีบไป ดังนั้นได้โปรดอย่าเป็นแบบนี้ไหม นั่งคุยเป็นเพื่อนฉันสักพักก่อน"
"คุณก็รู้ว่าฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ" ไป๋มู่ชิงรู้สึกกังวลเล็กน้อยพร้อมกับร้องขออีกครั้ง "ถ้าเฉินเห็นฉันกับคุณ เขาจะไม่พอใจอีกนะ"
น้ำเสียงของหลินอันหนานดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด"หรือว่าในใจคุณมีเพียงแค่เขาคนเดียวอย่างนั้นเหรอ ฉันเคยช่วยชีวิตคุณ แต่คุณกลับไม่ให้โอกาสฉันแม้แต่จะเลี้ยงกาแฟสักแก้ว ไป๋มู่ชิง คุณต้องใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ คุณควรรู้ว่ายิ่งคุณไม่มีความรู้สึกฉันก็ยิ่งไม่เต็มใจ”
"ฉัน ... " ไป๋มู่ชิงพูดไม่ออก
หลินอันหนานยังคงตั้งคำถามต่อไป "ทำไมคุณถึงหลีกเลี่ยงฉันเหมือนงูหรือแมงป่องแบบนี้ คุณต้องบังคับให้ฉันลากคุณไปที่ร้านกาแฟต่อหน้าทุกคนหรือไม่?
ไป๋มู่ชิงไม่สามารถตอบได้ แต่หลินอันหนานคว้าข้อมือของเธอแล้วหันไปรอบ ๆ และชี้ไปที่ร้านขายเครื่องประดับที่อยู่ไม่ไกล "จำสิ่งที่คุณบอกฉันเมื่อเรามาที่นี่เพื่อเลือกแหวนแต่งงานจำได้ไหมจำคืนวันแต่งงานของเราได้ไหม คุณลืมไปหมดแล้วเหรอ? "
"ใช่ ฉันลืมไปหมดแล้ว ฉันลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว" ไป๋มู่ชิงส่ายหัว "เพราะฉะนั้นได้โปรดปล่อยฉันได้ไหม พวกเราควรขาดกันแต่โดยดี"
หลินอันหนานจ้องมองเธอพลางถอนหายใจอย่างท้อแท้และพยักหน้า "โอเค คุณต้องการขาดกับฉันใช่ไหม เข้ามากับฉันแล้วฉันจะยอมขาดกับคุณ"
หลังจากพูดเสร็จเขาก็หันหลังเดินไปในร้านกาแฟข้างๆ
ไป๋มู่ชิงลังเลที่จะไปกับเขา แน่นอนว่าเธอไม่อยากเข้าไป แต่เธอต้องการจะยุติความสัมพันธ์ที่ยุ่งเกี่ยวกับหลินอันหนานทั้งหมดจริงๆ
หลังจากดิ้นรนอยู่นาน ในที่สุดเธอก็เดินตามเข้าไปในร้านกาแฟ
ร้านกาแฟในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่เปิดอยู่ แม้ว่าทั้งสองจะเลือกสถานที่มุมหนึ่ง แต่ไป๋มู่ชิงก็ยังรู้สึกอึดอัดและไม่ปลอดภัย
เธอจิบจากแก้วน้ำบนโต๊ะคลายความกังวลและพูดว่า "คุณมีอะไรจะบอกก็รีบพูดเถอะ ฉันมีเรื่องที่ต้องรีบกลับไปทำ"
หลินอันหนานมองไปที่เธออย่างงุนงงและหัวเราะกับตัวเอง "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณนั่งกับฉันราวกับว่าคุณกำลังมีชู้? "
"อันหนาน ฉันขอร้องล่ะ อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม" ไป๋มู่ชิงเหลือบมองไปรอบ ๆ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอมักจะรู้สึกเหมือนมีสายตาจ้องมองเธออยู่รอบ ๆ ตัวเธ อความรู้สึกนี้เริ่มต้นตั้งแต่ตอนที่เธอได้พบกับหลินอันหนาน
“อย่าเป็นแบบไหน”
"อย่าติดต่อฉันอีก ฉันบอกคุณหลายครั้งแล้วว่าฉันกับหนานกงเฉินแต่งงานกันแล้ว และเราไม่มีแผนที่จะหย่าร้างกัน"
"มู่ชิง คุณไม่ใช่คนที่หนานกงเฉินกำลังมองหา คุณไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม" หลินอันหนานส่ายหัว "คุณและเขาไม่มีทางได้ลงเอยกัน ครั้งที่แล้วคือไป๋ยิ่งอัน ครั้งนี้เป็นคนที่ถูกกำหนดไว้ คือคุณหญิง คุณคิดว่าหนานกงเฉินยังสามารถควบคุมเกมทั้งหมดเหมือนครั้งที่แล้วได้อีกเหรอ?
ไป่มู่ชิงฟังมาเยอะและเบื่อที่จะได้ยินเรื่องนี้
เธอพูดอย่างหมดหนทาง "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต แต่ตอนนี้ฉันและ หนานกงเฉินจะไม่แยกจากกัน เราจะพยายามทำให้ดีที่สุด ดังนั้นโปรดอย่ามาพูดเรื่องเหล่านี้กับฉันอีได้ไหม"
หลินอันหนานเริ่มโกรธ"ทำไมคุณไม่ฟังเลยล่ะ จะต้องเผชิญหน้ากับความตายก่อนหรือไงถึงจะคิดได้? "
"หลินอันหนาน! " ไป๋มู่ชิงลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ของเธอ "คุณบอกว่าคุณจะตัดขาดกับฉัน ฉันก็ยอมเข้ามากับคุณ แต่ทัศนคติของคุณยังคงเป็นเช่นนี้และก็ยังน่ารำคาญมาก ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแบบนี้ล่ะก็ฉันขอตัวก่อน……”
หลังจากพูดจบ ไป๋มู่ชิงก็หันหลังเดินไปที่ทางออกของร้านกาแฟ
ในที่สุดเธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเดินออกจากร้านกาแฟและเห็นว่าหลินอันหนานไม่ได้ตามเธอมา
อย่างไรก็ตามก่อนที่เธอจะเดินออกจากประตูห้างสรรพสินค้า โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น เธอคิดว่าหลินอันหนานโทรมา จึงเร่งฝีเท้าพยายามออกจากห้างสรรพสินค้าให้เร็วที่สุด
ในเวลาเดียวกันหลินอันหนานที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ใช้นิ้วหัวแม่มือกวาดหน้าจอเพื่อดูรูปถ่าย ขณะที่กดโทรหาไป๋มูชิง
มีรูปถ่ายทั้งหมดสามรูป หนึ่งคือรูปไป๋มู่ชิงและหลินอันหนานมองหน้ากันที่ทางเข้าร้านกาแฟอีกรูปคือสองคนนั่งอยู่ที่มุมร้านกาแฟ ส่วนอีกรูปหนึ่งคือรูปที่หลินอันหนานดึงข้อมือของไป๋มู่ชิง
ไม่ว่าจะเป็นรูปใดก็ตาม ตอนนี้เขาโกรธจนดวงตาแดงก่ำเป็นสีแดง ความโกรธของเขาพุ่งสูงขึ้น แต่ไป๋มู่ชิงไม่สามารถรับโทรศัพท์ของเขาได้ในเวลานี้
เขาโกรธมากจนทุบโทรศัพท์และทำให้เลขาเหยียนที่อยู่ด้านข้างประหลาดใจ
“คุณชายเฉิน ... คุณโอเคไหมคะ?” เลขาเหยียนจ้องมองเขาอย่างระมัดระวัง
แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่มีคนอื่นนอกจากไป๋มู่ชิงที่สามารถยั่วยุหนานกงเฉินได้
"คุณกำลังโทรหานายหญิงน้อยใช่ไหมคะ ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานเธอกำลังนั่งรถอยู่อาจจะไม่สะดวกรับโทรศัพท์ คุณรอสักพักก่อนค่อยโทร ... " ก่อนที่เธอจะพูดจบหนานกงเฉินก็หายไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม
หลังจากขึ้นรถหนานกงเฉินก็ขับตรงไปยังไชน่าเซ็นทรัลเพลส
มื้อกลางวันวันนี้ ไป๋มู่ชิงบ่นว่าเสื้อเชิ้ตของเขาไม่สวย ยังบอกอีกว่าเลิกงานแล้วจะไปที่ไชน่าเซ็นทรัลเพลสเพื่อซื้อเสื้อให้เขา เขาไม่รู้ว่าเธอกำลังดื่มกาแฟอยู่ที่ไชน่าเซ็นทรัลเพลสหรือไม่ แต่เขาก็ยังรีบไปที่นั่นโดยตรง
อย่างไรก็ตามเขามองไปรอบ ๆ ในร้านกาแฟ แต่ไม่พบแม้เงาของไป๋มู่ชิง
ไป๋มู่ชิงกลับบ้านหลังจากออกมาจากไชน่าเซ็นทรัลเพลส หลังจากกลับถึงบ้านเธอก็โยนกระเป๋าของเธอลงบนโซฟาและเอาชุดนอนเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเธอยังคงได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังผ่านประตู เธอที่รู้สึกรำคาญจึงเอาศีรษะไว้ใต้ฝักบัวปล่อยให้น้ำไหลผ่านไป