ตอนที่ 175
บทที่176 เป้าหมายที่แท้จริง
October 22, 2026
ไป๋มู่ชิงบอกลาหนานกงเฉินในรถตามปกติและเริ่มจูบริมฝีปากของเขาแล้วยิ้ม “เจอกันตอนเที่ยงนะ”
"ตอนเที่ยงขึ้นมาเร็วๆ หน่อยนะ" หนานกงเฉินจูบกลับที่ริมฝีปากของเธอ
"แน่นอนค่ะ" ไป๋มู่ชิงพูดอย่างอารมณ์ดี
กลอุบายของหลินอันหนานดูเหมือนจะไม่ส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับ หนานกงเฉินเลยแม้แต่น้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน เธอหันกลับมาและมองไปที่หนานกงเฉิน อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา "ที่รัก จากนี้ไปฉันจะเชื่อคุณเหมือนที่คุณเชื่อฉัน"
"หืม? " หนานกงเฉินเลิกคิ้ว "เธอหมายถึง ... ฉันสามารถคบหากับคุณหนูจูได้ตามต้องการงั้นเหรอ? "
"ไม่ใช่แน่นอน" ไป๋มู่ชิงพูดไม่ออก "ฉันหมายความว่าต่อไปฉันจะไม่สงสัยในตัวคุณและคุณหนูจูง่ายๆ อีก"
“ทำไมอยู่ๆ ถึงคิดได้ล่ะ?”
“เพราะฉันอยากเป็นคนฉลาดเหมือนคุณ”
เธอจะไม่ถูกมือที่สามแยกออกไปง่ายๆ เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้อันดับแรกจะต้องฉุกคิด ต่อจะต้องคุมอารมณ์ นี่เป็นเหตุผลที่เธอตระหนักได้ในช่วงนี้!
หนานกงเฉินหัวเราะเบา ๆ ยกมือขึ้นและบีบเบาๆ ที่แก้มของเธอ "เมื่อเทียบกับฉันแล้วเธอยังอ่อนอยู่มาก"
"งั้นฉันต้องค่อยๆ เรียนรู้น่ะสิ" ไป๋มู่ชิงผลักประตูรถ "ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว ไปทำงานเก็บเงินก็ดีกว่า"
“ไปสิ ฉันจะให้โบนัสสิ้นเดือน”
"ขอบคุณนะคะ" ไป๋มู่ชิงยิ้มอย่างมีความสุข
ทันทีที่หนานกงเฉินกลับมาที่สำนักงาน เลขาเหยียนก็ตามมาและกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "คุณชายเฉิน มีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้คุณทราบค่ะ"
“มีเรื่องอะไร?” หนานกงเฉินถอดเสื้อโค้ตของเขาออกและแขวนไว้ที่ด้านหลังของเก้าอี้
“ผลงานการออกแบบฉบับสุดท้ายของเรากลายเป็นของคนอื่นไปแล้วค่ะ”
"หมายความว่ายังไง ดีไซน์เป็นของใคร"
“รุ่ยอันกรุ๊ป” เลขาเหยียนกล่าว
หนานกงเฉินขมวดคิ้ว "นั่นเป็นบริษัทที่น่ากลัวใช่ไหม? "
"ใช่ค่ะ บริษัทรุ่ยอันประกาศแบบร่างการออกแบบบนพื้นที่แสดงผลงานบนเว็บไซต์ของ บริษัทในวันนี้"
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่? "
"ไม่ทราบค่ะ ฉันเพิ่งขอให้ผู้จัดการหวงจากแผนกออกแบบทำการตรวจสอบอย่างละเอียด แต่ผู้จัดการหวงบอกว่านอกจากเขาและคุณแล้วไม่มีใครอ่านต้นฉบับเลย"
แม้ว่าการรั่วไหลของแบบร่างการออกแบบจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่หนานกงเฉินจะไม่ยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้นในบริษัทของเขา สายตาของเขาดูเคร่งขรึมมากขึ้น เขากล่าวว่า "ไปตรวจสอบทีมกฎหมาย ตัวแทนและทีมผู้บริหารของบริษัทรุ่ยอัน ฉันต้องการรายละเอียดนอกจากนี้ให้ค้นหาคนทำความลับรั่วไหลมาให้ได้! "
แม้ว่าบริษัทรุ่ยอันจะแข็งแกร่งและมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วในเมืองซี หนานกงเฉินเองก็เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน แต่ในฐานะหัวหน้าของบริษัทหนานกงกรุ๊ป เขาไม่เคยให้ความสนใจกับเรื่องนี้และไม่มีความสนใจแม้แต่น้อย
เมื่อโดนเรื่องเช่นนี้กระทบต่อจิตใจและอารมณ์ตั้งแต่เช้าตรู่ เขาสูดหายใจเข้าเบาๆ เงยหน้าขึ้นจึงพบว่าเลขาเหยียนยังอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน "ยังมีปัญหาอะไรอีก? "
"คืออย่างนี้ค่ะ ... "เลขาเหยียนอ้าปากและพูดอย่างลังเล "ฉันได้ตรวจสอบสถานการณ์ของบริษัทรุ่ยอันแล้ว แต่ว่า ... "
"แต่อะไร? " หนานกงเฉินไม่สามารถซ่อนความไม่พอใจในน้ำเสียงของเขาได้เลย ในความคิดของเขา เลขาเหยียนไม่เคยพูดจากระอึกกระอักเช่นนี้มาก่อน
เลขาเหยียนสูดลมหายใจและกล่าวว่า "คุณชายน้อยเฉิน อย่าโกรธนะคะถ้าฉันจะบอกว่าบุคคลตามกฎหมายของบริษัทรุ่ยอัน คือ หลินอันหนาน"
หนานกงเฉินรู้สึกหนาวและถามโดยสัญชาตญาณ "หลินอันหนาน? "
"ค่ะ" เลขาเหยียนพยักหน้า
หลังจากไป๋มู่ชิงเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเตรียมจะทำงาน เสี่ยวเถียนก็พูดกับเธอว่า "มู่ชิง ผู้จัดการหวงกำลังตามหาคุณ"
ไป๋มู่ชิงพยักหน้าและตอบว่า "ฉันเข้าใจแล้ว จะไปทันทีค่ะ"
เสี่ยวเถียนมองไปที่เธอและเตือนอย่างลังเล "วันนี้เลขาเหยียนมาที่นี่ ดูเหมือนว่าจะโกรธมากและใบหน้าของผู้จัดการหวงก็ดูไม่ดีดังนั้นคุณ ... ระวังนะ ระวังอย่าโดนฟ้าผ่าล่ะ
เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนี้ไป๋มู่ชิงก็หันหน้ามาและจ้องไปที่เธอ: "เกิดอะไรขึ้นกับผู้จัดการหวง"
เสี่ยวเถียนส่ายหัวแล้วหัวเราะ "แต่คุณเป็นเจ้านายของบริษัท แม้ว่าจะมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นในที่ทำงานผู้จัดการหวงก็ไม่กล้าปฏิบัติต่อคุณแบบนั้น ดังนั้นไม่ต้องกังวลหรอก"
หลังจากพูดจบ เสี่ยวเถียนก็ตบไหล่ของเธอ "รีบไปสิ"
เมื่อเธอได้ยินดังนั้นไป๋มู่ชิงก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย เธอรีบลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องทำงาน ของผู้จัดการหวงทันที
สีหน้าของผู้จัดการหวงดูไม่ดีเท่าไหร่ ไป๋มู่ชิงยกมือขึ้นเคาะประตูกระจกก่อนจะผลักประตูแล้วเดินเข้าไปยืนตรงหน้าเขา เธอถามอย่างระมัดระวัง "ผู้จัดการหวง คุณเรียกหาฉันมีอะไรหรือเปล่าคะ? "
ผู้จัดการหวงได้สติกลับมา จ้องหน้าเธอสักพักดูเหมือนว่าเกรงใจที่จะพูดออกมา หลังจากที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งเขาก็พูดว่า: "มู่ชิง... คือแบบนี้นะ ครั้งก่อนที่ฉันให้คุณเอาต้นฉบับไปให้คุณชายเฉิน ... เอ่อ ... มีบุคคลที่สองนอกจากคุณหรือไม่? "
เขาถามอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าจะทำให้ภรรยาของท่านประธานโกรธ หากทำให้เธอขุ่นเคือง งานของเขาก็จะไม่มั่นคง แต่หากไม่มีการสอบสวนความจริงก็จะไม่รับประกันงานของเขาเช่นกัน
เขาละเลยหน้าที่ ไม่ได้สงต้นฉบับให้กับคุณายเฉินด้วยตัวเอง แต่ต้นฉบับก็รั่วไหลออกไปหลังจากทราบเรื่องนี้เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ แต่หลังจากคิดแล้วเขาก็ไม่ได้ให้บุคคลที่สองรู้เลยยกเว้นไป๋มู่ชิง
"ไม่ค่ะ ฉันส่งมันไปที่คุณชายเฉินโดยตรง" ไป๋มู่ชิงพูด
"จริงๆ เหรอ? "
"แน่นอน มันเป็นเรื่องจริงค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ? "
ผู้จัดการหวงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และกล่าวว่า "ต้นฉบับรั่วไหลออกไปและตอนนี้เลขาเหยียนกำลังดำเนินการตามโทษ"
เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋มู่ชิง ถึงแม้ผู้จัดการหวงจะรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยังกังวล แม้ว่าต้นฉบับจะไม่รั่วไหลจากมือของเขา แต่เขาก็ไม่ได้ส่งมอบให้คุณชายเฉินเป็นการส่วนตัว เขาก็ยังละเลยหน้าที่ ถ้าหากท่านประธานโกรธเขาแทบจะไม่สามารถหลบหนีจากความผิดได้
"ต้นฉบับรั่วไหล นี่เป็นไปได้อย่างไรคะ" ไป๋มู่ชิงถามด้วยความประหลาดใจ
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
"มันรั่วมาจากคุณชายเฉินหรือเปล่าคะ？"ไป๋มู่ชิงจำได้อย่างชัดเจนหลังจากที่เธออ่านต้นฉบับและส่งคืนให้หนานกงเฉินแล้วเขาก็เก็บมันทันทีและห้องทำงานของเขาไม่สามารถเข้าถึงได้โดยคนธรรมดา
ผู้จัดการหวงยังคงส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น "ในเมื่อคุณยืนยันว่าไม่มีบุคคลที่สอง อย่างนั้นก็คงน่าจะรั่วไหลจากทางฝั่งเรา"
ไป๋มู่ชิงพยักหน้า "งั้นฉันตอนเที่ยงฉันจะขึ้นไปดูอีกครั้งค่ะ"
"ดี อย่าลืมพูดถึงฉันดีๆล่ะ" ผู้จัดการหวงทำท่าทางขอร้องใส่เธอ
ไป๋มู่ชิงพยักหน้า "ไม่ต้องกังวลค่ะ" หลังจากพูดแล้วเธอก็ยิ้มอย่างสบายใจให้กับ ผู้จัดการหวง จากนั้นก็หันจากไป
เมื่อเธอเลิกงานตอนเที่ยงไป๋มู่ชิงก็ขึ้นลิฟต์ตรงไปที่ชั้นบนสุดและไปยังห้องทำงานของหนานกงเฉิน
เลขาเหยียนเพิ่งเดินออกจากห้องทำงานของหนานกงเฉิน ไป๋มู่ชิงยิ้มและทักทายเธอ เลขาเหยียนหยุดจ้องมองเธอและทำท่าจะพูด
ไป๋มู่ชิงเห็นว่าเธอดูเหมือนจะมีอะไรจะพูดเธอจึงถามว่า "มีอะไรหรือเปล่า มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ? "
เลขาเหยียนต้องการเตือนเธอให้ระวัง แต่สุดท้ายเขาก็ส่ายหัว "ไม่เป็นอะไร คุณเข้าไปได้"
"โอเคค่ะ ฉันจะเข้าไป" ไป๋มู่ชิงเดินผ่านเธอและชะโงกศีรษะเข้าไปให้ห้องของหนานกงเฉินเพียงครึ่งเดียวก็สัมผัสกับดวงตาที่เย็นชาของหนานกงเฉิน
เธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนผลักประตูและเดินเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง "มีอะไรเหรอ คุณดูโกรธมากนะ ต้นฉบับเหล่านั้นสำคัญไหม"
หนานกงเฉินจ้องไปที่เธอและส่ายหัว "หนานกงกรุ๊ปมีนักออกแบบฝีมือดีหลายคน ต่อให้หายไปสักร้อยฉบับก็ไม่มีผลกระทบอะไรหรอก "
"แล้วทำไมคุณถึงโกรธขนาดนี้" ไป๋มู่ชิงกลอกตาอย่างเงียบ ๆ "ทำผู้จัดการหวงของเราตกใจจนปากซีดไปหมดแล้ว"
เธอก้าวไปข้างหน้าและใช้นิ้วชี้ไปที่อกของเขา "คุณไม่เป็นไรก็อย่าทำหน้าแบบนั้น มันน่ากลัวเข้าใจไหม? "
หนานกงเฉินดูเธออยู่นานและยื่นสำเนาโบชัวร์ของบริษัทจากโต๊ะทำงานด้วยมือแล้วยื่นให้เธอ "ฉันอยากรู้ว่าเธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าบริษัทนี้เป็นของหลินอันหนาน"
ไป๋มู่ชิงขยับตัวจ้องมองไปที่คำว่า 'รุ่ยอัน' ในโบชัวร์และหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาทันที ทำไมหนานกงเฉินจึงถามเรื่องนี้? เขาไม่โกรธเพราะต้นฉบับที่หายไป แต่เป็นเพราะหลินอันหนานงั้นเหรอ?
"ฉัน ... " ไป๋มู่ชิงครุ่นคิดสักพักและพูดว่า "ฉันเพิ่งรู้เรื่องนี้เมื่อไม่นานมานี้"
"ไม่นานมานี้เหรอ" หนานกงเฉินพยักหน้าและเย้ยหยัน "ถูกต้อง บริษัทนี้เพิ่งเปิดเมื่อไม่นาน แต่ฉันไม่คิดว่าจะพัฒนาอย่างรวดเร็วได้ขนาดนั้น ที่แท้ก็มีเครดิตของเธออยู่ในนั้นนั่นเอง"
"เฉิน คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ฉันจะเอาเครดิตไปได้อย่างไร" ไป๋มู่ชิงอธิบายอย่างรีบร้อน "คุณเข้าใจผิด ฉันเพิ่งรู้จักบริษัทนี้และฉันไม่เคยติดต่อเลยจริงๆ โปรดเชื่อใจฉันด้วย"
"เธอต้องการให้ฉันเชื่อเธองั้นเหรอ? "
"ใช่ เฉิน คุณอย่าสูญเสียสติเพียงเพราะเป็นเรื่องของหลินอันหนานเลย คุณ... "
"ต้นฉบับของสัปดาห์ที่แล้ว ยกเว้นฉันและผู้จัดการหวง คุณเป็นบุคคลที่สามที่ได้อ่านต้นฉบับนั้น เป็นไปได้ไหมว่าผู้จัดการหวงจะแอบขายต้นฉบับให้กับบริษัทรุ่ยอัน" หนานกงเฉินหยิบเอกสารอีกชุดโยนไปที่ร่างของไป๋มู่ชิงพลางหัวเราะ "ฉันได้ยินมาว่ารุ่ยอันขายเอกสารเหล่านี้ได้เงินเป็นจำนวนมากและทำให้พวกเขาในการชนะโครงการอสังหาริมทรัพย์ใหม่ของตระกูลหวง ดูเหมือนว่าเครดิตของคุณจะไม่น้อยเลยนะ! "
แฟ้มเอกสารถูกโยนลงบนตัวของไป๋มู่ชิง โดนแขนของเธอจนรู้สึกเจ็บเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากแน่นพลางก้มลงไปหยิบแฟ้มเอกสาร จากนั้นหยิบเอกสารออกมาดูทีละใบ
ถูกต้อง เธอได้อ่านต้นฉบับเหล่านี้ในเวลานั้นและเธออ่านกับหนานกงเฉิน หนานกงเฉินขอให้เธอศึกษา แต่เธอลืมต้นฉบับเหล่านี้ไปตั้งแต่ตอนนั้นไม่เคยพูดถึงบุคคลที่สองเลยนับประสาอะไรกับมัน
เธอถือต้นฉบับการออกแบบไว้แน่น จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแผ่วเบา "คุณพูดว่าอะไรนะ เอกสารต้นฉบับพวกนี้โดนบริษัทรุ่ยอันเอาไปแล้วเหรอคะ? "
"คุณหนูไป๋ เธอไม่เพียงแต่โกหกได้ แต่ยังแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาอีกด้วย! " หนานกงเฉินถูกกระตุ้นโดยความไร้เดียงสาบนใบหน้าของเธอ เขาคว้าแขนของเธออย่างโกรธแค้นและลากเธอไปข้างหน้าจ้องมองเธอ "เธอจะเถียงว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธออีกหรือเปล่า ผู้จัดการหวงทำรั่วไหลเอง หรือฉันล่ะที่เป็นคนทำรั่วไหลเอง "
ไป๋มู่ชิงส่ายหัว "ฉันไม่ได้ทำ ไม่ได้ทำจริงๆ "
“แต่หลังจากพวกเราสามคนเห็นต้นฉบับแล้วก็ไม่มีใครอ่านมัน”
"เป็นไปไม่ได้! " ไป๋มู่ชิงยังคงส่ายหัว "เฉิน คุณต้องเชื่อฉันแม้ว่าฉันจะอ่านต้นฉบับเหล่านั้นแล้ว แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะขายมันให้กับหลินอันหนาน ทำไมฉันต้องทำแบบนี้? "
"เพื่อให้หลินอันหนานกลับมาตั้งหลักได้อย่างมั่นคงและเพื่อให้เขาลุกขึ้นอีกครั้งยังไงล่ะ" หนานกงเฉินถามเธออย่างเจ็บปวด "คราวนี้ดูเหมือนว่าฉันจะถูกหลอกอีกครั้งสินะ สับสนกับความใจดีของเธอในวันนั้น ย้อนกลับไปตอนนั้นเธอสามารถอยู่เคียงข้างฉันเป็นเวลานานกล้าที่จะเปลี่ยนตัวกับไป๋ยิ่งอัน เพียงเพราะจะได้กลับไปอยู่เคียงข้างกายหลินอันหนาน ครั้งนี้ก็เช่นกัน เพื่อเขาเธอกล้าที่จะทำเป็นเชื่อฟังต่อหน้าฉัน รอวันที่เขากลับมายิ่งใหญ่แล้วจะกลับไปอยู่ข้างกายเขาอีกครั้ง ใช่ไหม? "
"ไม่! " ไป๋มู่ชิงพูดอย่างกังวล"เฉิน ฉันเคยบอกคุณหลายครั้งแล้วว่าฉันจะไม่ทิ้งคุณไปอยู่กับหลินอันหนาน ฉันถูกบังคับ ทำไมต้นฉบับถึงรั่วไหลไปหาหลินอันหนานโดยไม่รู้ตัวฉันไม่มีทางทรยศคุณเพื่อเขา โปรดเชื่อฉันได้ไหม? "
“ไม่ใช่เธอจริงๆ เหรอ?”
"ไม่ใช่ฉันจริงๆ! "
"แล้วนี่คืออะไร" หนานกงเฉินหยิบใบการตรวจสอบฐานข้อมูลจากโต๊ะและยื่นให้เธอ "เธอกำลังจะบอกฉันว่าเบอร์พวกนี้เธอไม่ได้เป็นคนโทร ข้อความพวกนี้เธอก็ไม่ได้เป็นคนส่งงั้นเหรอ? "
ตัวหนังสือบนกระดาษไม่ใหญ่นัก เพื่อที่จะได้เห็นเนื้อหาชัดเจนไป๋มู่ชิงกะพริบตาอย่างแรงและคว้ากระดาษจากมือเขา
หน้ากระดาษเต็มไปด้วยบันทึกการโทรของเธอและการแลกเปลี่ยนข้อมูลกับสหราชอาณาจักรและเมื่อเธอเห็นข้อความที่ส่งมาจากหมายเลขของเธอเอง เธอก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
ข้อความมีเพียงประโยคเดียว ฉันส่งต้นฉบับไปที่กล่องจดหมายของคุณแล้ว
เพราะเธอไม่รู้ว่าเธอส่งข้อความแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!
ในวันเดียวกับที่มีข้อความตอบกลับเธอด้วยคำสามคำ ได้รับแล้ว
เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นสักพัก ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้รับข้อความที่อธิบายไม่ได้ในวันนั้น ปรากฏว่าทุกอย่างมีการไตร่ตรองและวางแผนไว้ล่วงหน้า แต่เธอไม่ได้คิดอะไรในตอนนั้น คิดว่าคงจะดีถ้าจะลบข้อมูลและเพิกเฉย
“ทำไมเธอถึงไม่พูดล่ะ?” เสียงของหนานกงเฉินเย็นราวกับน้ำแข็งบนผิวน้ำ แต่หัวใจของเขาถูกเผาไหม้ไปแล้วด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอเห็นว่าไป๋มู่ชิงพูดอะไรไม่ออก
หลังจากยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานเธอรีบส่ายหัว "ไม่ ฉันไม่ได้ส่งข้อความนี้! "