บทที่ 180 เธอล่ะ?

“ไม่ พี่สะใภ้อย่าเข้ามา” เซิ่งซินพูดด้วยใบหน้าจริงจัง “ฉันคิดว่าพี่ต้องไม่อยากเจอคุณในตอนนี้แน่ๆ และคุณย่าก็ไม่ให้คุณไปเจอพี่ด้วย ดังนั้น……คุณอย่าเข้ามาทำให้พวกเขาอารมณ์เสียเลย มีข่าวอะไรฉันจะบอกคุณ”

รอยยิ้มบนใบหน้าไป๋มู่ชิงแข็งทื่อ เซิ่งซินพูดถูก หนานกงเฉินที่ทำเป็นแบบตอนนี้เพราะเข้าใจเธอผิด เห็นเธอแล้วต้องโกรธแน่นอน พอโกรธแล้วอาการป่วยก็จะร้ายแรงขึ้นอีก

และคุณผู้หญิงนำตัวจูจูออกไปแล้ว ดูเหมือนจะบังคับให้เธอหย่ากับหนานกงเฉิน เวลานี้ไม่ยอมให้เธอเจอกับหนานกงเฉินอย่างแน่นอน

เซิ่งซินลังเลอยู่พักหนึ่งแล้วพูดขึ้น “พี่สะใภ้ ฉันว่าเรื่องนี้พี่รอให้อาการป่วยของพี่เขาหายดีก่อน ให้พี่เขาจัดการด้วยตัวเอง”

“โอเค” ไป๋มู่ชิงถามขึ้นอย่างหมดหนทาง “เซิ่งซิน มีเรื่องอะไรต้องโทรหาฉันนะ ฝากเธอด้วย”

“ได้เลย พี่สะใภ้” เซิ่งซินสัญญา

โทรศัพท์ถูกวางสาย ไป๋มู่ชิงยืนข้างร้านอาหารไม่ขยับไปไหน ในใจก็ทั้งสุขและเศร้า

ในที่สุดหนานกงเฉินก็ฟื้นแล้ว เธอก็ต้องดีใจสุดๆ อย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถอยู่เคียงข้างเขาได้ ไปเจอเขาไม่ได้

“เป็นอะไร? เขาไม่อยากให้เธอไปเหรอ? ” ซูซี่เคาะโต๊ะด้วยตะเกียบ “ไม่อยากก็ช่างเถอะ มากินข้าวต่อเถอะ”

ไป๋มู่ชิงหายใจเข้าลึกๆ ขณะที่หันตัวไปใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะพลางพูดขึ้น “ไม่เป็นไร แค่หนานกงเฉินฟื้นขึ้นมาได้ฉันก็พอใจแล้ว”

“โอ้ ดูเธอยิ้มสิ” ได้ยินว่าหนานกงเฉินฟื้นแล้ว ซูซี่ก็กล้าล้อเล่นได้ในที่สุด และอดไม่ได้ที่จะด่าเธออีกครั้ง “เธอน่ะ เขาไม่อยากให้เธอไปหา แต่เธอกลับอยู่ที่นี่เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะเหมือนคนเป็นโรคประสาท หน้าไม่อายจริงๆ ”

“ตอนแรกครั้งนี้ฉันโง่โดนคนใส่ร้ายเอง เลยทำให้คุณชายเฉินเข้าใจผิด” ด้วยหลักฐานทางกายภาพครบครันแบบนั้น เธอไม่กล้าคาดหวังเลยว่าหนานกงเฉินจะเชื่อใจเธอ

ซูซี่คิด จู่ๆ ก็ถามขึ้น “จู่ๆ ฉันก็นึกถึงปัญหาหนึ่ง ถ้าครั้งนี้คุณชายเฉินตัดใจกับเธอจริงๆ ตัดสินใจหย่ากับเธอจะทำยังไง? ”

ปัญหานี้ไป๋มู่ชิงก็เคยคิด แค่ไม่กล้าคิดต่อไป เธอในตอนนี้ยังคงเงียบอยู่ ควรทำอย่างไรดี? ตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ!

ได้ยินข่าวหนานกงเฉินฟื้นแล้ว ทุกคนก็ดีใจสุดๆ คุณผู้หญิงรีบออกจากคฤหาสน์หลังเก่าไปยังโรงพยาบาล

หนานกงเฉินถูกย้ายไปที่ห้องคนไข้VIP คุณหมอจางขอสังเกตการณ์หนึ่งชั่วโมง หนึ่งชั่วโมงต่อมาไม่มีการตอบสนองอะไรพิเศษก็ให้ทุกคนเข้ามาในห้องคนไข้ได้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา สุดท้ายแพทย์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกประกาศให้ทุกคนทราบว่านอกจากร่างกายหนานกงเฉินอ่อนแอหลังหมดสติไป สัญญาณอื่นๆ ก็คงที่

“ตอนนี้คุณย่าไม่ต้องกังวลแล้ว พี่เขาไม่เป็นอะไรแล้ว” ผู่เหลียนเหยาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม คืนนี้เธอเข้าเวรพอดี ได้ยินว่าหนานกงเฉินฟื้นก็รีบมาเยี่ยมทันที

คุณผู้หญิงพยักหน้าอย่างมีความสุข “ใช่ ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว ในที่สุดก็ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว”

ทุกคนมาที่ห้องคนไข้ของหนานกงเฉินด้วยกัน หนานกงเฉินกำลังนอนหลับตาสงบอยู่บนเตียง มือมีสายน้ำเกลือเจาะอยู่

คุณเรียกเบาๆ ด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “เฉิน เธอยังโอเคไหม? ”

หนานกงเฉินขยับขนตา ลืมตาขึ้นมาเงียบๆ

“พี่ฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย” เซิ่งซินพูดขึ้นอย่างดีใจ

“จริงแท้แน่นอนสิ คุณหมอทำพลาดได้เหรอ? ” ผู่เหลียนเหยาก็ยิ้มสุขใจอยู่ข้างๆ

เซิ่งเคอกลอกตาแล้วบ่น “พี่ พี่ทำให้เรากลัวแทบตาย”

“เฉิน ครั้งหน้าอย่าดื่มเหล้าเยอะขนาดนั้นอีกนะ” จูจูที่ยืนอยู่ปลายเตียงพูดอย่างอ่อนโยน

หนานกงเฉินมองไปรอบๆ ใบหน้ายิ้มแย้มของแต่ละคน แต่บนใบหน้าไม่มีความสุขหลังจากมีชีวิตรอดเลย กลับถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “เธอล่ะ? ”

ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยชอบดูภาพยนตร์ แต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นฉากที่นางเอกโผเข้าอ้อมกอดพระเอกดีใจร้องไห้ที่รอดจากความตายได้ เขาไม่ได้ขอให้เธอนอนทับร่างเขาดีใจแล้วร้องไห้ แต่อย่างน้อยก็ควรมาเจอเขาหน่อยไหม?

“ใครอ่ะ? ” คุณผู้หญิงจงใจแกล้งสับสน

“พี่หมายถึงพี่สะใภ้เหรอ? ” ผู่เหลียนเหยาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “พี่สะใภ้น่าจะอยู่ระหว่างทาง พี่อย่าเพิ่งกังวลนะ”

ทุกคนมาถึงแล้ว แต่เธอยังอยู่ระหว่างทาง!

หนานกงเฉินทิ้งประโยคอย่างหงุดหงิดสุดจะทน “บอกเธอไม่ต้องมาแล้ว”

“หลานไม่ต้องเป็นห่วง เธอไม่มาตั้งแต่แรก” คุณผู้หญิงพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “จิตใจผู้หญิงคนนั้นมีแต่สถานะของตระกูลหนานกงเท่านั้นแหละ ไม่มีผู้ชายอย่างหลานที่ทั้งๆ ที่เป็นโรคประหลาดแต่ไม่รู้จักรักตัวเอง เธอน่าจะอยากให้หลานตายไวๆ ล่ะ”

“คุณย่า คุณว่านายหญิงน้อยแบบนี้ได้ยังไง? ” จูจูเตือนเสียงเบา “นายหญิงน้อยต้องเป็นห่วงคุณชายเฉินมากแน่ๆ แค่ยังมาไม่ได้ในตอนนี้”

“ใช่ เมื่อกี้ตอนฉันโทรหาพี่สะใภ้ ตอนแรกพี่สะใภ้จะมา ฉันกลัวว่าพี่เห็นเธอแล้วจะโกรธ ฉันเลยให้เธออย่าเพิ่งมา” เซิ่งซินพูดขึ้น

คุณผู้หญิงยิ้มเยาะ “ช่างเถอะ พวกเธอไม่ต้องช่วยเธอพูดแล้ว เธอเป็นคนยังไงเดาว่าเฉินน่าจะรู้ดีกว่าพวกเธอ”

ไม่มีใครในห้องคนไข้กล้าพูดอะไร หลังจากเหตุการณ์เงียบไปสักพักใหญ่ หนานกงเฉินก็เอ่ยปากพูด “พวกคุณกลับไปเถอะ ผมอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว”

“ใช่ ตอนนี้พี่ห้ามเหนื่อยเกินไป” ผู่เหลียนเหยาเอ่ยด้วยความโล่งใจ “ในเมื่อรู้แล้วว่าพี่ไม่ได้เป็นอะไร ทุกคนก็ไปทำธุระกันได้อย่างวางใจ เซิ่งเคอ นายไปส่งคุณย่ากับเซิ่งซินกลับเถอะ”