ตอนที่ 180
บทที่ 181 ข้อตกลงการหย่า
October 22, 2026
ไป๋มู่ชิงรอโทรศัพท์เซิ่งซินในบ้านซูซี่ ถือโทรศัพท์ไว้ในมือไม่กล้าวางลงแม้แต่ครู่เดียว เลื่อนบนหน้าจอหลายๆ ครั้ง นิ้วเคาะลงบนซอฟต์แวร์เกมโดยไม่รู้ตัว
เธอที่กำลังเบื่อ ทำได้แค่ใช้เกมเพื่อผ่านเวลาไป
ปิงเฟิงที่มักจะออนไลน์ตลอดเมื่อเห็นเธอออนไลน์ก็ดูไม่แปลกใจเลย และไม่ได้ทักทายมากเกินไป ส่งข้อความไปหาเธอทันทีว่าต้องการทำภารกิจใหม่ร่วมกับทุกคนหรือไม่
ไป๋มู่ชิงไม่คิดเลย ติดตามกลุ่มใหญ่ไปทำภารกิจกับทุกคน
เพราะไม่ได้เล่นมานานเกินไป เธอค่อนข้างอ่อน โชคดีที่ปิงเฟิงในฐานะหัวหน้าทีมปกป้องเธอตลอดทาง ในตอนสุดท้าย สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมก็แยกย้ายกระจัดกระจายกันไป ไม่คิดว่าจะเหลือแค่พวกเขาสองคนกำลังต่อสู้กัน
หลังจากต่อสู้มาครึ่งชั่วโมงภารกิจก็สำเร็จในที่สุด ปิงเฟิงวางพวงดอกไม้บนศีรษะเธอแล้วพูดขึ้น “ให้เธอ”
ไป๋มู่ชิงพิมพ์ไปสองคำ “ขอบคุณ”
ภารกิจสิ้นสุดลง จู่ๆ เธอก็รู้สึกเบื่อ กำลังจะออกจากซอฟต์แวร์เกม ทันใดนั้นก็ส่งข้อความส่วนตัวถึงเธอว่า “คุณชายเฉินของเธอกำลังดูเธออยู่”
เห็นประโยคนี้ ไป๋มู่ชิงก็ตกตะลึง รีบกลับไปที่อินเทอร์เฟสทันที รูปโปรไฟล์คุณชายเฉินกำลังสว่างอยู่จริงๆ ด้วย
รูปโปรไฟล์ที่ไม่สว่างมาแปดร้อยปีไม่คิดว่าจะสว่างจริงๆ ! ตอนนี้เธอแค่รู้สึกหวาดกลัวในพริบตาเดียว ราวกับเห็นผี
หนานกงเฉินจะเข้ามาในซอฟต์แวร์เกมได้อย่างไร? ตอนนี้เขาควรนอนอ่อนแรงบนในห้องคนไข้ท่ามกลางผู้คนจำนวนมากเพื่อมาแสดงความเสียใจกับเขาไม่ใช่เหรอ? จะเล่นเกมได้อย่างไร?
นิ้วโป้งเธอวางอยู่บนชื่อคุณชายเฉิน แต่ลังเลอยู่นานไม่ได้คลิก
เมื่อครู่นี้เธอทำภารกิจกับปิงเฟิง เขาต้องเห็นแล้วใช่ไหม? ด้วยนิสัยขี้หึงของเขา และเขาก็ยังโกรธอยู่ด้วย……เธอไม่อยากจะคิดผลลัพธ์
จากนั้นสักพักสุดท้ายเธอเอานิ้วโป้งกดลงไป กล่องสนทนาที่มีคนชายเฉินก็ปรากฏหน้าอินเทอร์เฟส
เธอลังเลที่จะพิมพ์อธิบายในกล่องสนทนา ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกทำตัวมีพิรุธ ทำได้แค่ลบมัน แล้วเปลี่ยนเป็นประโยคสั้นๆ “คุณสามี คุณยังโอเคไหม? ”
หลังจากส่งข้อความไป อีกฝ่ายก็ไม่ได้ตอบนานมาก หัวใจไป๋มู่ชิงก็อดไม่ได้ที่จะดำดิ่งลง
ไม่มีการตอบสนอง ระบบผิดพลาดเหรอ? หรือเขาออฟไลน์ไปโดยไม่ได้ตั้งใจ? หรือเขาออฟไลน์ทุกวันอยู่แล้ว? เธอไม่ได้เข้าสู่ระบบซอฟต์แวร์มานานเกินไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในวันปกติคุณชายเฉินมาเล่นหรือเปล่า
ขณะที่เธอแทบรอไม่ไหววางแผนจะโทรหาหนานกงเฉิน สุดท้ายคุณชายเฉินก็ตอบกลับมาสองคำ “ดีมาก”
ไป๋มู่ชิงตกตะลึงอีกครั้ง จากนั้นก็พิมพ์อย่างรวดเร็ว “ฉันไปหาคุณได้ไหม? ”
คราวนี้คุณชายเฉินตอบกลับเร็วมาก “จูจูอยู่ที่นี่ ไม่สะดวก”
ประโยคเดียวสั้นๆ เหมือนอ่างน้ำเย็นเทลงมาจากศีรษะ ไป๋มู่ชิงจ้องไปที่คำว่า ‘จูจู’ สองคำนี้ในกล่องสนทนาอยู่นานมาก
ตอนนี้คนที่อยู่เป็นเพื่อนเขาคือจูจูเหรอ? เขากับจูจูมาถึงจุดนี้แล้ว?
“อ่อ งั้นก็ดีแล้ว คุณพักฟื้นให้เต็มที่นะ” เธอเกือบจะพิมพ์ประโยคนี้ด้วยความโกรธและส่งมันไป ส่งเสร็จก็ออกจากซอฟต์แวร์ แล้วโยนโทรศัพท์ไว้ข้างๆ
ซูซี่ออกไปฝึกสอนสองชั่วโมงแล้วกลับมา พบว่าไป๋มู่ชิงยังคงนอนอยู่บนโซฟาเหมือนตอนที่เธอออกไป เธอเดินมาถามอย่างประหลาดใจ “ทำไมเธอไม่ไปโรงพยาบาล? ”
ไป๋มู่ชิงไม่ได้ยกศีรษะขึ้นมา พูดขึ้นด้วยใบหน้าเศร้าๆ “เขาบอกจูจูอยู่ที่นั่น ไม่ให้ฉันไป”
“ไม่ใช่มั้ง? เขาพูดแบบนี้เหรอ? ” ซูซี่จ้องมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา
เห็นไป๋มู่ชิงพยักหน้า ซูซี่คิดสักพักแล้วดึงเธอขึ้นมาจากโซฟา “ไป ฉันไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเธอ”
“ไปโรงพยาบาลทำไม? ”
“ไปถามเขาด้วยตัวเองว่าต้องการหย่าไหม”
ไป๋มู่ชิงเหม่อสักพัก หย่าเหรอ?
เธอส่ายหน้า “ผ่านไปสองสามวันค่อยไปดีกว่า รอให้เขาหายป่วยสักนิดค่อยไป”
“เวลานี้แล้วเธอยังเป็นห่วงสุขภาพเขาอีกเหรอ? ”
“ไม่ว่าจะตอนไหน สุขภาพเขาก็สำคัญที่สุด” ไป๋มู่ชิงยิ้มขมขื่น กลับไปนั่งที่โซฟา
หนานกงเฉินเห็นรูปโปรไฟล์เธอมืดดับไปแล้ว หลังจากแก้แค้นในใจก็ไม่มีความสุขเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับมีความโกรธ ไม่คิดว่าเธอจะออฟไลน์ไปจริงๆ ไม่โทรศัพท์มาถามเลยสักคำ!
ในใจเธอ เรื่องระหว่างเขากับจูจูมันไม่สำคัญขนาดนี้เลยเหรอ? เธอยอมอยู่บ้านเล่นเกมไม่มาเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล ได้ยินว่าเขากับจูจูอยู่ด้วยกันก็ไม่สนใจ?
เมื่อจูจูสังเกตเห็นใบหน้าไม่แน่นอนของเขา ก็เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “เฉิน ดึกป่านนี้แล้วมู่ชิงคงไม่มาแล้วมั้ง คุณนอนได้แล้ว”
เห็นหนานกงเฉินไม่พูดอะไร เธอก็พูดขึ้นอีก “ไม่งั้นคุณโทรไปถามมู่ชิงหน่อย ว่าคืนนี้เธอจะมาไหม? ”
หนานกงเฉินพูดอย่างหงุดหงิด “ไม่ต้องโทร เธอไม่มา”
เธอไม่โทรมาแสดงความเสียใจกับเขาด้วยซ้ำ ยังต้องให้เขาโทรหาเธอ เรียกให้เธอมาอีกเหรอ? เขาทำไม่ได้หรอก!
“ในเมื่อรู้แล้วว่าเธอไม่มา แล้วทำไมคุณยังไม่นอน? ” จูจูช่วยเขาดึงผ้าห่มอย่างระมัดระวัง “รีบพักผ่อนเร็วเข้า พักผ่อนดีๆ ร่างกายจะได้ดีขึ้น”
หนานกงเฉินเบนสายตาขึ้นมองเธอ “เธอกลับไปเถอะ อย่าอยู่กับฉันที่นี่เลย”
จูจูส่ายหน้ายิ้มเล็กน้อย “ฉันจะให้คุณอยู่ที่นี่คนเดียวได้ยังไง? ถ้าคุณอาการกำเริบตอนกลางคืนจะทำยังไง? ”
หนานกงเฉินยิ้มขมขื่นหัวเราะเยาะตัวเอง “ใช่น่ะสิ ถ้าฉันอาการกำเริบตอนกลางคืนจะทำยังไง ถ้าฉันอาการกำเริบแล้วเธอต้องโดนฉันทำให้บาดเจ็บแน่ๆ ”
“ทำร้ายฉันไม่เป็นไรหรอก แค่อย่าทำร้ายตัวเองก็พอ” จูจูพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มไม่ใส่ใจ
ในเมื่อตอนนี้ตัดสินใจกลับมาอยู่เคียงข้างเขา เตรียมพร้อมที่จะเผชิญอาการป่วยของเขาแล้ว ไป๋มู่ชิงยังสามารถอยู่ร่วมกับเขาได้อย่างกลมกลืน
ได้ เธอไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำไม่ได้
หนานกงเฉินจ้องมองเธอสักพักก่อนพูดขึ้น “จู ยังจำที่เราตกลงกันก่อนหน้านี้ได้ไหม? ต่อไปเราเป็นได้แค่เพื่อนกัน”
“ฉันจำได้สิ และฉันก็รักษาสัญญาของฉันต่อไป” จูจูยิ้มแล้วพูดขึ้น “ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องกังวลมาก ฉันอยู่ดูแลคุณจากมุมมองของเพื่อนเท่านั้น คุณห้ามคิดมากเด็ดขาด”
“แต่ทางด้านคุณย่า……”
“ทางด้านคุณย่าคุณก็ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะโน้มน้าวเธอให้ล้มเลิกความคิดที่จะให้เราแต่งงานกัน ถ้าสุดท้ายเธอยืนยันว่าจะให้เราแต่งงานกัน ฉันจะหนีไปให้ไกล เหมือนเมื่อก่อน” จูจูยิ้มอีกครั้ง “ดังนั้นคุณวางใจเถอะ ฉันจะไม่เป็นอุปสรรคระหว่างคุณกับมู่ชิงแน่นอน”
หนานกงเฉินขยับตัวเล็กน้อย พูดขึ้นอย่างค่อนข้างประทับใจ “เธอไม่ต้องไปไกลหรอก ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเจ็บปวดเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว”
“ขอบคุณนะ ฉันพอใจกับประโยคนี้ของคุณมากแล้ว” จูจูลูบมือเขาแล้วพูดขึ้น “เอาล่ะ รีบนอนเถอะ ฉันจะปิดไฟแล้ว”
“เธอล่ะ? ”
“ฉันนอนเตียงเล็ก คุณพยาบาลเพิ่มเตียงเล็กให้ฉันแล้ว”
จูจูพูดจบก็เอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียง จากนั้นก็หันตัวเดินไปนอนเตียงเล็กนอกฉากกั้นห้อง
ถึงแม้หนานกงเฉินจะมีจูจูอยู่ข้างๆ แต่ไป๋มู่ชิงยังอยากไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลด้วยตัวเอง ดูว่าเขาสบายดีไหม ถามว่าเขาจะตัดสินใจหย่ากับเธอแล้วไปแต่งกับจูจูจริงๆ หรือเปล่า
ถ้าไม่ถามเขาต่อหน้า ในใจเธอก็ไม่เต็มใจ
เธอจอดรถในลานจอดรถประตูทางเข้าโรงพยาบาล กำลังจะเดินเข้าไปในตึกใหญ่ก็เจอคุณผู้หญิงที่เดินมาจากอีกด้านหนึ่ง
ไป๋มู่ชิงจะหันตัวกลับไปเพื่อหลีกเลี่ยงก็ไม่ทันแล้ว ทำได้แค่ฝืนก้าวไปข้างหน้าแล้วทักทายเธอ
คุณผู้หญิงมองเธอ “เธอมาทำอะไร? ”
“คุณย่า ฉันมาเยี่ยมคุณชายใหญ่ค่ะ” ไป๋มู่ชิงพูดอย่างอารมณ์ดี
คุณผู้หญิงพ่นออกมาหนึ่งประโยคอย่างจริงจัง “ไม่ต้อง เฉินกับจูจูเข้ากันได้ดีมาก แม้แต่ฉันยังไม่อยากไปรบกวนพวกเขาเลย เธอยิ่งไม่ควรไป”
พี่เหอข้างๆ เสริมอีกประโยค “นายหญิงน้อย เมื่อคืนคุณหนูจูอยู่เป็นเพื่อนคุณชายใหญ่ในห้องคนไข้ คุณชายใหญ่ไม่ได้รักคุณมากขนาดเท่าที่คุณคิด ดังนั้น……คุณก็ไม่ต้องคิดมากเกินไป”
เมื่อคืนจูจูพักค้างคืนกับหนานกงเฉินเหรอ? รวดเร็วมากจริงๆ ไป๋มู่ชิงคิดอย่างขมขื่น
ในใจเธอรู้สึกแย่และน้อยใจ และมีความโกรธนิดๆ เธอรู้ว่าทุกคนไม่ชอบเธอ ไม่สนับสนุนให้เธอคบกับคุณชายเฉิน แต่ทุกครั้งที่เจอกันก็ต้องพูดอะไรที่ทำให้เธอเสียใจเหรอ?
เธอกัดปาก พูดกับคุณผู้หญิงว่า “ฉันมาคุยเรื่องหย่ากับคุณชายใหญ่ค่ะ”
เธอพูดประโยคนี้ด้วยความโกรธนิดหน่อย แต่ไม่ได้โกรธทั้งหมด ตอนนี้แม้แต่หนานกงเฉินก็อยู่ฝั่งจูจู ความไม่เต็มใจและการตัดใจเธอควรปล่อยไป คิดถึงอาการป่วยแปลกๆ ของเขา เพื่อให้เขาได้แต่งงานกับคนรักที่โชคชะตากำหนดได้อย่างราบรื่น
คุณผู้หญิงก็ไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ แต่ก็ยังไม่อยากให้เธอไปพบหนานกงเฉิน พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตอนนี้เฉินสุขภาพไม่ดี ต้องรักษาอารมณ์ให้ดีก่อน ดังนั้นห้ามคุยกับเธอเรื่องหย่า เรื่องหย่าเรื่องเล็กแบบนี้ไม่จำเป็นต้องคุยกับเขาด้วยตัวเอง คุยกับฉันโดยตรงก็ได้”
คุณผู้หญิงนิ่งไป จากนั้นก็พูดขึ้น “เธอต้องการเงื่อนไขอะไรก็ว่ามา ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เธอพอใจ”
ไป๋มู่ชิงโดนคุณผู้หญิงขัดจนพูดไม่ออก นานสักพักพูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว
คุณผู้หญิงดึงโค้ตผ้าฝ้ายบนร่างกายอย่างร้อนใจนิดหน่อยแล้วพูดขึ้น “ข้างนอกมันหนาว ฉันไม่ยืนเป็นเพื่อนเธอแล้วนะ มีความต้องการอะไรก็คุยกับพี่เหอ”
เธอพูดจบก็เดินผ่านตัวไป๋มู่ชิงไปที่อาคารใหญ่โรงพยาบาล
“คุณผู้หญิงคุณระวังหน่อยนะคะ” พี่เหอเอ่ยเตือนด้านหลังคุณผู้หญิง
หลังจากมองคุณผู้หญิงจากไปแล้ว เธอก็หันตัวกลับมามองไป๋มู่ชิงแล้วพูดขึ้น “นายหญิงน้อย ไม่งั้นเราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่า”
ไป๋มู่ชิงเงียบไม่กี่วินาทีแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะ ไม่มีอะไรจะคุย ให้หนานกงเฉินส่งข้อตกลงการหย่ามาก็พอแล้ว”
“นายหญิงน้อย เมื่อกี้คุณผู้หญิงพูดแล้ว คุณต้องการอะไรหนานกงเฉินก็จะพยายามทำให้คุณพอใจที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือรถบ้าน คุณพูดมาได้เลย”
“ฉันไม่สนค่ะ” ไป๋มู่ชิงหัวเราะเยาะ “เอาเงินมาดูถูกฉันให้น้อยลงหน่อย ฉันไม่ต้องการเงินของตระกูลหนานกงแม้แต่แดงเดียว ไม่ให้โอกาสคุณมาเหยียบย่ำฉัน”
เธอพูดจบ ก็หันตัวเดินออกจากโรงพยาบาลไป