ตอนที่ 197
บทที่ 197 ได้รับบาดเจ็บ
October 22, 2026
ขณะที่หญิงสาวกำลังเก็บของอยู่ก็รู้สึกว่ารถตัวเองกำลังเคลื่อนที่ รีบตามไป “อ๊ะ! รถฉัน……!”
ถึงแม้เธอจะตอบสนองอย่างรวดเร็วมาก แต่สุดท้ายก็ดึงรถกลับมาไม่ทัน
หลังจากรถของเสียวหว่านชิงถูกชนอย่างแรง ก็ถอยหลังไปที่บันไดเลื่อนตามความเฉื่อย ล้อหมุนเข้าไปในบันไดเลื่อน จากนั้นก็ไหลลงตามบันไดเลื่อนไป
“แม่……แม่……!” เสียวหว่านชิงตกใจจนร้องไห้ออกมาเสียงดัง
เมื่อหญิงสาวคนนั้นเพิ่งกรีดร้อง ไป๋มู่ชิงก็หันตัวไปอย่างรวดเร็ว เธอมองรถของเสียวหว่านชิงติดอยู่บนบันไดเลื่อนอย่างระทึกขวัญโดยที่ทำอะไรไม่ถูก
“หว่านชิง……!” เธอตกใจกลัว กรีดร้องให้เสียวหว่านชิงอย่าขยับตัวไปไหนขณะที่ร้องขอความช่วยเหลือไปด้วย
รถของหว่านชิงติดอยู่ที่บันไดเลื่อนอย่างระทึกขวัญ ถ้าขยับเพียงเล็กน้อยส่วนหัวจะตกลงไป ไป๋มู่ชิงร้องตะโกนขณะที่เดินตามลงไป
ขณะที่เธอเตรียมจะลงไป จู่ๆ แขนก็ถูกดังกลับมา
“ฉันเอง” หนานกงเฉินเหวี่ยงเธอมาข้างๆ กระโดดลงไปยังบันไดเลื่อนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ดึงรถเสียวหว่านชิงไว้ได้
เห็นหนานกงเฉินดึงรถได้ หัวใจไป๋มู่ชิงที่ห้อยไว้สูงก็ปล่อยวางลงในที่สุด แต่ยังคงมองพวกเขาสองคนด้วยใบหน้าตึงเครียด
หว่านชิงน่าจะตกใจสุดๆ เอาแต่กรีดร้องอยู่ตลอด “แม่……ฉันกลัว……ฉันกลัว……!”
“หว่านชิงไม่ต้องกลัว รถนิ่งแล้ว” หนานกงเฉินมองบันไดเลื่อนยาวเหยียดแล้วเอ่ยปลอบ “เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
“ฉันกลัว! คุณอาขี้โกหกเป็นคนเลว แม่……คุณอาขี้โกหกจะผลักฉันลงไป……แม่……!”
“หว่านชิงไม่ต้องกลัว คุณเอาเขา……” ไป๋มู่ชิงพูดได้ครึ่งเดียว จู่ๆ ก็กรีดร้อง “หว่านชิง……!”
เดิมทีเพราะเสียวหว่านชิงดิ้นบนรถเข็นชอปปิ้งมากเกินไป จึงหล่นลงมาจากรถเข็นชอปปิ้ง ผู้สังเกตการณ์ตกใจและพึมพำเสียงทุ้ม เพราะรถเข็นชอปปิ้งขนาดใหญ่หนานกงเฉินจึงจับเธอไว้ได้ไม่ทัน เห็นเธอร่วงลงที่พื้นบันไดเลื่อนดัง ‘ปัง’
โชคดีที่ทั้งสองมาถึงชั้นล่างสุดของบันไดเลื่อนแล้ว เสียวหว่านชิงก็ไม่ได้หล่นบันไดเลื่อนที่แหลมคม
หนานกงเฉินตกใจ เพื่อไม่ให้รถเข็นชอปปิ้งทับเสียวหว่านชิง จึงรีบผลักรถไปข้างๆ อย่างรวดเร็ว รถเข็นชอปปิ้งล้มลงข้างๆ ตัวเสียวหว่านชิงพร้อมๆ กับของในรถ
“แม่……” เสียวหว่านชิงนอนร้องเสียงต่ำอยู่บนพื้น แล้วเป็นลมไป
“หว่านชิง……!” ไป๋มู่ชิงวิ่งเข้าไปอย่างกังวล อุ้มเธอขึ้นจากพื้นแล้วร้องไห้เสียงดัง “หว่านชิงเป็นยังไงบ้างลูก? หนูอย่าทำให้แม่ตกใจสิ……”
“รีบเอาลูกไปโรงพยาบาลเถอะ” มีคนในผู้สังเกตการณ์พูดขึ้น
“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันขอโทษจริงๆ ……” ผู้หญิงคนนั้นเห็นเสียวหว่านชิงล้มจนได้รับบาดเจ็บ ก็ตกใจมาก รีบวิ่งมาขอโทษใหญ่เลย
ตอนนี้จูจูก็ตามลงมาเช่นกัน สังเกตเห็นหลังมือหนานกงเฉินที่เลือดออกแล้วพูดขึ้น “เฉิน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ”
หนานกงเฉินไม่ได้ตอบเธอ แต่โน้มตัวไปอุ้มเสียวหว่านชิงจากอ้อมแขนไป๋มู่ชิงมา จากนั้นก็ก้าวเท้ายาวเดินไปประตูทางเข้าห้างสรรพสินค้า
ไป๋มู่ชิงตกตะลึง รีบลุกขึ้นจากพื้นตามไป
จูจูเหลือบมองไปรอบๆ และเดินตามไป
หนานกงเฉินอุ้มเสียวหว่านชิงมาข้างรถตัวเอง เปิดประตูรถและหันไปมองไป๋มู่ชิงที่ร้องไห้เสียงดัง ไป๋มู่ชิงรีบเข้าไปข้างใน หนานกงเฉินวางเสียวหว่านชิงไว้ในอ้อมแขนเธอ ดึงกระดาษทิชชูให้เธอปิดแผลบนหน้าผากเสียวหว่านชิง
“ให้ฉันทำเถอะค่ะ” จูจูขึ้นรถตามมา ช่วยปิดแผลเสียวหว่านชิง แล้วปลอบอย่างใจดี “คุณคะ คุณอย่าเพิ่งกังวลนะ หว่านชิงแค่ผิวถลอก น่าจะไม่เป็นอะไร”
เห็นเสียวหว่านชิงเป็นลม ไป๋มู่ชิงจะฟังคำปลอบคำอื่นได้ที่ไหนกัน หัวใจตึงเครียดหมดแล้ว
หนานกงเฉินขับรถไปที่หน้าประตูโรงพยาบาลละแวกห้างสรรพสินค้า ยังไม่ทันหาที่จอดรถเจอ เขาก็จอดรถให้นิ่ง จากนั้นก็อุ้มเสียวหว่านชิงไปที่ห้องฉุกเฉิน
จูจูมองไป๋มู่ชิงที่กังวล แล้วพูดขึ้น “คุณคะ ที่จอดรถที่นี่เต็มหมดแล้ว ฉันจะขับรถไปจอดข้างถนน รบกวนคุณให้คุณชายเฉินรีบออกมา”
ไป๋มู่ชิงมองเธอ พยักหน้าแล้วรีบตามเข้าไป
ขณะที่ไป๋มู่ชิงเข้าไป คุณหมอก็นำตัวเสียวหว่านชิงเข้าไปในห้องฉุกเฉินแล้ว เธอจับแขนคุณหมออย่างกังวลพูดขึ้นขณะที่ร้องไห้ “พวกคุณได้โปรดช่วยชีวิตลูกสาวฉันด้วยนะคะ……”
“ไม่ต้องเป็นห่วง เราจะพยายามช่วยชีวิตอย่างเต็มที่”
ไป๋มู่ชิงพูดอย่างร้อนใจ “หว่านชิงกรุ๊ปเลือด A ไม่แพ้ยาอะไร แต่เธอแพ้เกสรดอกไม้เหมือนกัน……”
“คุณหนูอี” หนานกงเฉินดึงเธอที่สะเทือนใจออกมาจากข้างกายคุณหมอ แล้วพูดขึ้น “ถ้าคุณอยากช่วยหว่านชิงจริงๆ คุณอย่าเพิ่งไปขัดขวางคุณหมอ อย่าเสียเวลาคุณหมอในการช่วยเหลือ”
ไป๋มู่ชิงตกตะลึง คุณหมอชำเลืองมองเธอแล้วเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
ประตูห้องฉุกเฉินปิดดัง ‘ปัง’ เสียงนั้นสั่นสะเทือนหัวใจไป๋มู่ชิงโดยตรง เธอขาอ่อนยืนพิงกำแพงข้างๆ แล้วร้องไห้ออกมาอย่างแตกสลาย
หนานกงเฉินเห็นร่างกายเธอสั่นคลอนพร้อมล้มลงได้ทุกเมื่อ ใจก็อ่อน ยกมือขึ้นกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างปลอบโยน “ไม่ต้องเสียใจนะ หว่านชิงแค่ล้มเฉยๆ เดี๋ยวก็ฟื้น”
ไป๋มู่ชิงเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา กระซิบทุ้มต่ำออกมาหนึ่งประโยค “จริงเหรอ? ”
ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาไม่ใช่คุณหมอ และไม่เข้าใจอาการบาดเจ็บของเสียวหว่านชิง แต่ไป๋มู่ชิงก็ยังถามแบบนี้ ราวกับสัญญาของเขาทำให้เธอสบายใจได้จริงๆ
“อืม” หนานกงเฉินพยักหน้า
หลังจากนั้นสักพัก มีคุณหมอออกมาบอกว่าลูกของพวกเขาไม่เป็นอะไรมาก ไป๋มู่ชิงจึงโล่งใจในที่สุด
หนานกงเฉินเห็นความเครียดบนหน้าเธอผ่อนคลายลง อารมณ์ก็ดีขึ้นตาม
หลังจากเงียบไปสักพัก จู่ๆ หนานกงเฉินก็หันหน้ามาจ้องเธอแล้วถามขึ้น “ทำไมจูจูตบเธอ? ”
ไป๋มู่ชิงหันหน้าไปมองเขา “คุณหมายถึงภรรยาของคุณเหรอ? ”
“อืม” หนานกงเฉินจ้องเธอด้วยสายตาที่แผดเผาขึ้น
ไป๋มู่ชิงเห็นสีหน้าเขา ก็รู้ว่าไม่มีทางซ่อนเรื่องนี้กับเขาได้ จึงพูดออกไป “วันนั้นที่ฉันไปโดนรถคุณ เธอขวางรถฉันที่ทางออก เตือนฉันว่าอย่าคิดจะยั่วยวนคุณ”
หนานกงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่บอกฉัน? ”
เขานึกขึ้นได้ ก่อนขึ้นบันไดเลื่อนจูจูบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ ดูเหมือนไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำเลย และไปหาเรื่องคนอื่นด้วย
“เพราะฉันคิดว่าไม่จำเป็น” ไป๋มู่ชิงมองเขาแล้วพูดด้วยใบหน้าจริงจัง “ถ้าฉันบอกคุณ คุณอาจจะกลับบ้านไปตำหนิเธอ แต่มันไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับฉัน ยิ่งสร้างความเข้าใจผิดให้เธอเพิ่มด้วย ถ้าตบนั้นทำให้ความกังวลเธอหายไป งั้นก็ไม่มีอะไรไม่ดี”
หนานกงเฉินจ้องมองเธอ ยิ้มเยาะ “เธอใจดีจริงๆ ”
“ฉันไม่ได้ใจดี ฉันแค่ไม่ชอบมีเรื่อง ยังไงฉันก็ไม่ได้คิดอะไรกับคุณ เลยไม่มีความจำเป็นต้องมีความเข้าใจผิดมากขนาดนี้” ไป๋มู่ชิงจ้องมองเขาแล้วพูดด้วยใบหน้าจริงจัง “ฉันเลยอยากขอคุณ เรื่องนี้ปล่อยเธอไปเถอะ อย่าไปพูดถึงอีก”
“เธอไม่คิดจะร้องขอความเป็นธรรมสักนิดเลยเหรอ? ”
“ความเป็นธรรมมันอยู่ในใจ ในเมื่อทำสิ่งที่ถูกก็ไม่มีอะไรต้องกลัว”
หนานกงเฉินไม่พูดอะไรแล้ว แค่จ้องมองเธอ นานสักพักกว่าจะพ่นออกมาเงียบๆ “เธอเหมือนเพื่อนฉันคนหนึ่งจริงๆ ”
“หมายความว่าไง? ” ไป๋มู่ชิงไม่เข้าใจ
“ตามคำพูดของคนอื่นก็คือเป็นคนซื่อสัตย์มาก” หนานกงเฉินสูดลมหายใจเบาๆ ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขมขื่น
ไป๋มู่ชิงชำเลืองมองเขา จู่ๆ ก็พบว่าหลังมือเขามีเลือด จึงถามอย่างเป็นห่วง “เกิดอะไรที่มือคุณ? ”
หนานกงเฉินมองหลังมือตัวเอง นั่นโดนรถเข็นชอปปิ้งข่วนจนได้รับบาดเจ็บเมื่อครู่นี้ บาดแผลยาวหลายเซนติเมตร แต่ไม่ได้ลึกมาก เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ โดนไป๋มู่ชิงถามแบบนี้ เลยมองไปที่มัน
“ฉันจะปาเอายากับหมอมาช่วยคุณทา” ไป๋มู่ชิงลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะพยาบาล
หนานกงเฉินรีบพูด “ไม่ต้อง รถฉันมียา”
“อุ๊ยตาย……” เมื่อพูดถึงรถ จู่ๆ ไป๋มู่ชิงก็นึกถึงคำพูดจูจู รีบพูดกับหนานกงเฉิน “ขอโทษคุณชายเฉิน ฉันลืมบอกคุณ ภรรยาคุณจอดรถอยู่ข้างถนน ให้คุณรีบลงไป”
“รู้แล้ว” หนานกงเฉินตอบ แต่ไม่ได้ขยับไปไหน
ไป๋มู่ชิงเห็นเขาไม่ขยับ จึงเดินไปขอยาและผ้าก๊อซจากคุณพยาบาลมา
หลังจากนั่งลงข้างๆ เขา เธอใช้มือข้างหนึ่งยกฝ่ามือเขาขึ้น หลังจากทำความสะอาดแผลด้วยคอตตอนบัด ใส่ผงต้านการอักเสบแล้ว จากนั้นก็ช่วยเขาใช้ผ้าก๊อซพันแผล
หนานกงเฉินมองใบหน้าจริงจังของเธอ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์บนทางเดินส่องลงมา ทำให้ขนตายาวเธอส่องสว่าง เขาหลงใหลโดยไม่รู้ตัว เธอตรงหน้า เหมือนมู่ชิงของเขามากๆ เสียงเหมือน ลักษณะท่าทางเหมือน นิสัยก็เหมือน……
“กลับบ้านไประวังอย่าให้โดนน้ำ ยาพวกนี้คุณเอากลับไปทาด้วย ผลของยาโรงพยาบาลมันต้องดีกว่ายาบนรถคุณแน่ๆ ” ไป๋มู่ชิงเงยหน้าขึ้น พบว่าดวงตาเขากำลังจ้องมองตนอยู่ ใบหน้าเล็กของเธอร้อนในพริบตาเดียว เพิ่มระดับเสียงเรียก “คุณชายเฉิน”
หนานกงเฉินถึงได้สติกลับมา ก้มหน้ามองยาในมือเธอ ส่ายหน้าพูดขึ้น “ไม่ต้องหรอก บ้านฉันก็มี”
ไป๋มู่ชิงก็ไม่ทำให้เขาลำบากใจ พยักหน้า “งั้นก็ได้ สายแล้ว คุณรีบลงไปเถอะ อย่าให้ภรรยาคุณรออย่างกังวลเลย”
หนานกงเฉินยังคงไม่ออกไป แต่กลับถามขึ้น “เธอเหมือนยังไม่ได้โทรหาคุณพ่อของหว่านชิงเลย? ”
“เขากำลังประชุมฉุกเฉินอยู่ ในเมื่อคุณหมอบอกว่าหว่านชิงไม่ได้เป็นอะไรมาก ฉันคิดว่าอีกสักครึ่งชั่วโมงค่อยโทรไปหาเขา” ไป๋มู่ชิงพูด
ในตอนแรกเพราะเธอกังวลเกินไป ไม่มีแรงโทรศัพท์เลย ตอนนี้คุณหมอบอกหว่านชิงไม่เป็นอะไร เธอไม่อยากรบกวนการทำงานของเฉียวเฟิง
หนานกงเฉินเงียบไปสักครู่ แล้วพ่นออกมาหนึ่งประโยค “ฉันจะรอหว่านชิงออกมากับเธอ”
“ไม่ต้อง……”
“ถึงเธอจะไม่ใช่ลูกสาวฉัน แต่ฉันเป็นคนส่งเธอมา ฉันหวังว่าจะแน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่อยกลับ” เขายืนกราน
ในตอนนี้ ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดขึ้น อย่างที่คิดไว้ ไม่นานเสียวหว่านชิงก็ถูกส่งตัวออกมา และฟื้นจากการเป็นลมแล้ว
“หว่านชิง……!” ไป๋มู่ชิงรีบเดินเข้าไป จับมือเล็กของเธอแล้วถามบุคลากรทางการแพทย์ที่อยู่ข้างๆ “เธอเป็นยังไงบ้าง? บาดเจ็บสาหัสหรือเปล่า? ”
“แม่……” เสียวหว่านชิงร้องเบาๆ
เห็นเธอลืมตาขึ้น ได้ยินเธอเรียกตนว่า ‘แม่’ ในที่สุดไป๋มู่ชิงก็โล่งใจ ร้องไห้ออกมาอย่างดีใจ
“เด็กเป็นยังไงบ้าง? ” หนานกงเฉินถาม
“ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ แค่บาดเจ็บที่ผิวหนังเท่านั้น และบาดแผลพันด้วยยาแล้ว” คุณพยาบาลคนหนึ่งพูดขึ้น
“ดีจัง ขอบคุณค่ะคุณหมอ!” ไป๋มู่ชิงโล่งใจอย่างมีความสุข
คุณหมออาวุโสคนหนึ่งกวาดตามองหนานกงเฉินและไป๋มู่ชิง พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตำหนิ “มันเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่อย่างพวกคุณ วันนี้ก็มีเด็กที่นิ้วถูกลิฟต์หนีบ คราวนี้มีเด็กตกลงมาจากบันไดเลื่อนอีก เด็กเล็กแบบนี้ดูแลดีๆ ไม่ได้เหรอคะ? ”
“ฉันดูหว่านชิงไม่ดีเอง……” ไป๋มู่ชิงก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด
“คุณล่ะ? ผู้ใหญ่ตัวโตแบบคุณก็ดูแลเด็กคนหนึ่งไม่ได้เหรอ? ” คุณหมอหันไปตำหนิหนานกงเฉิน
หนานกงเฉินตกตะลึง จากนั้นก็ก้มหน้าลง “ขอโทษครับ……”
“น้าหมอ เขาไม่ใช่พ่อหนูค่ะ” เสียวหว่านชิงพูด
“ไม่ใช่พ่อหนูเหรอ? ” คุณหมอมองหนานกงเฉิน แล้วมองเสียวหว่านชิงอีกครั้ง จากนั้นก็ไม่พูดอะไร
หลังจากนำเสียวหว่านชิงเข้าห้องคนไข้ ไป๋มู่ชิงก็ปลอบเสียวหว่านชิง หันตัวกลับมาโทรหาเฉียวเฟิง
หนานกงเฉินนั่งข้างเตียงมองเสียวหว่านชิง แสร้งพูดอย่างเสียใจ “น้องหว่านชิง ฉันทำร้ายหนูครั้งเดียว ให้อภัยฉันไม่ได้เหรอ? ”
เสียวหว่านชิงปากเล็กคว่ำลง “ไม่ได้ค่ะ”
“ทำไม? เมื่อกี้ฉันพยายามช่วยหนูมากเลยนะ”
“แต่สุดท้ายหนูก็ตกลงมา คุณอาขี้โกหกฝีมือแย่มาก”
“นั่นเพราะหนูดิ้นตกลงมาเอง”
“ถ้าเป็นคุณอาอุลตร้าแมนต้องไม่ปล่อยให้หนูตกลงมาแน่ๆ ”
“……” หนานกงเฉินพูดไม่ออกสักพักหนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มบนใบหน้าถามขึ้น “เอาล่ะ งั้นหนูต้องการอะไร? ”
“หนูอยากให้คุณอาขี้โกหกสัญญากับหนู ต่อไปห้ามให้คุณน้านิสัยไม่ดีมาตบแม่หนูอีก” เสียวหว่านชิงพูดอย่างจริงจัง
“หว่านชิง……” ไป๋มู่ชิงเดินมา พูดตำหนิอย่างโกรธๆ “ห้ามพูดกับคุณอาแบบนี้”
“อ่อ” เสียวหว่านชิงพยักหน้า เปลี่ยนคำพูดกับหนานกงเฉิน “คุณอา หนูล้อเล่น ขอบคุณคุณอาที่เมื่อกี้ช่วยหนูนะคะ”
หนานกงเฉินยิ้มให้เธอ ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอ “โอเค ฉันสัญญากับหนู แต่หนูต้องสัญญากับฉันหนึ่งเรื่อง”
“เรื่องอะไรคะ? ” เสียวหว่านชิงถามขึ้นพร้อมเบิกตากว้างอย่างสงสัย
“ต่อไปห้ามเรียกฉันว่าคุณอาขี้โกหกแล้ว” หนานกงเฉินพูด เขาไม่ชอบชื่อเรียกนี้ และไม่ชอบมันมากๆ
เสียวหว่านชิงเอียงศีรษะเล็กและคิด “งั้นก็ได้ค่ะ ต่อไปหนูจะเรียกคุณว่า……เรียกคุณว่า……”
“เรียกว่าคุณอาสุดหล่อก็ได้” หนานกงเฉินช่วยเธอตอบ
ไม่คิดว่าเสียวหว่านชิงจะส่ายหน้าทันที “ไม่ได้ค่ะ!”
“ทำไม? ” หนานกงเฉินสงสัย
“เพราะในความคิดหนูคุณพ่อหล่อที่สุด หนูเลยเรียกคุณแบบนี้ไม่ได้” เสียวหว่านชิงตอบอย่างจริงจัง
ไป๋มู่ชิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ‘พรืด’ แล้วพูดขึ้น “เดี๋ยวคุณพ่อหว่านชิงจะมาแล้วค่ะ”