ตอนที่ 196
บทที่196 ผลักเธอลงจากตึก
October 22, 2026
หลังจากออกมาจากห้องของหนานกงเฉิน จูจูก็อยู่ในสภาพที่ยังคงตกใจกลัว ถึงแม้ว่ารอยฟันกัดบนไหล่จะเป็นแค่เพียงรอยถลอกเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่หนานกงเฉินกอดและกัดเธอเมื่อครู่มันทำให้เธอยังคงรู้สึกหวาดกลัว
ก่อนหน้านั้นหนานกงเฉินเคยบอกกับเธอว่าตอนที่อาการป่วยของเขากำเริบนั้นน่ากลัวเป็นอย่างมาก เธอยังคิดว่านั่นเป็นเพียงข้ออ้างที่เขายกขึ้นมาอ้างเพียงเท่านั้น วันนี้เธอได้เรียนรู้ด้วยตัวเองแล้ว ท้ายที่สุดเธอก็เชื่อว่าเขาไม่ได้โกหกเธอแม้แต่น้อย ตอนที่อาการป่วยของเขากำเริบนั้นมันน่ากลัวมากจริงๆ!
เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เธอก็รีบย่อตัวลงและจ้องมองไปยังประตูด้วยความตื่นตระหนก
คุณหญิงเดินเข้ามาพร้อมกับพี่เหอและมองใบหน้าซีดเซียวของเธอบนเตียง "ดูเธอกลัวมากจนหน้าซีด"
"คุณย่า ... " จูจูเสียใจทั้งน้ำตา
"โอเค ไม่เป็นไร นอนได้แล้ว" หลังจากที่คุณหญิงพูดจบ เธอก็หันไปถามผู่เหลียนเหยาที่อยู่ข้างๆ กัน"อาการบาดเจ็บของพี่สะใภ้เธอเป็นยังไงบ้าง?
"อาการบาดเจ็บไม่ร้ายแรง แต่หวาดกลัวมากค่ะ"
"มีอะไรจะต้องร้องไห้ล่ะ บาดเจ็บแค่นี้ก็รับไม่ได้แล้วต่อไปจะใช้ชีวิตกับเฉินยังไง"คุณหญิงส่ายหัว "เธอดูไป๋มู่ชิงสิ ถูกกัดมือจนเละเทะ ยังไม่เคยเห็นน้ำตาของเขาสักหยด "
"อย่าพูดถึงไป๋มู่ชิงต่อหน้าฉัน! " จูจูก็ตะโกนอย่างเหลืออด
คุณหญิงแทบจะเป็นใบ้เมื่อถูกผู้น้อยตะโกนใส่หน้าครั้งแรกในชีวิต
จูจูสำนึกได้ในทันทีและคลานไปหาคุณหญิง "ขอโทษนะคะคุณย่า ฉันไม่ได้ตั้งใจตะคอกใส่ ฉันแค่ ... "
"ฉันเข้าใจ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นอนพักผ่อนเถอะ" คุณหญิงกดมือของเธอลง ด้วยฐานะของเธอในตอนนี้เป็นถึงคู่ครองของหนานกงเฉิน จึงทำได้แค่เพียงอภัยให้เธอ
"ขอโทษค่ะ ฉันแค่กลัว ... " จูจูยังคงขอโทษ
ผู่เหลียนเหยายิ้มและกล่าวว่า “พวกเราเป็นแค่มนุษย์ที่มีเลือดมีเนื้อ โดนพี่ชายกัดขนาดนี้ก็ต้องกลัวเป็นเรื่องธรรมดา พี่สะใภ้อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ คุณย่าก็ให้อภัยคุณแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”
จูจูเหลือบมองเธออย่างซาบซึ้ง จากนั้นก็มองไปที่ใบหน้าของคุณหญิง จากนั้นก็นอนลงบนเตียงด้วยความสบายใจ
วันรุ่งขึ้นหนานกงเฉินตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขายืนอยู่ที่หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานและนึกถึงเรื่องเมื่อคืนหลังจากกลับมาที่ห้องนอน ความทรงจำก็ถูกปะติดปะต่อเป็นภาพเคลื่อนในสมองของเขา เขาฟังคำพูดจากเฉียวซือเหิงกับคุณหนูอีให้ปล่อยวางอดีต เห็นความสำคัญของคนตรงหน้า ดังนั้นจึงบังคับจูบจูจูอย่างไม่เต็มใจ
ในความเป็นจริงตอนนั้นเขารู้สึกแย่เป็นอย่างยิ่งแต่เขาไม่สามารถบอกได้ว่ามันเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเพราะความเสียใจ เมื่อได้ยินประโรคนั้นที่จูจูพวกว่ารอให้คุณกลับมาก่อน เขาจึงเหมือนโดนสะกิดเข้าที่ในใจ
เมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านี้ ใบหน้าของหนานกงเฉินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ก้าวไปยังห้องนอนตรงข้าม
เมื่อเขาเดินเข้าไปจูจูก็ลุกขึ้น ในเวลานี้เธอนั่งอยู่บนเตียงด้วยดวงตาสีแดงและผ้าโปร่งบนไหล่ที่เปลือยเปล่าของเธอด้วยท่าทางที่น่าสงสาร
เมื่อเห็นหนานกงเฉิน น้ำตาในดวงตาของเธอก็ไหลริน
หนานกงเฉินเดินไปพร้อมกับความรู้สึกผิดบนใบหน้าของเขา "คุณสบายดีไหม โดนฉันทำร้ายหรือเปล่า บาดเจ็บหนักไหม?" ในขณะที่พูดเขานั่งลงและมองไปที่เธอ "ให้ฉันดูหน่อยว่าเจ็บที่ตรงไหน?”
จูจูยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากดวงตา จ้องมองเขาด้วยสีหน้าเศร้า "ฉันเจ็บตรงไหนไม่สำคัญหรอกค่ะ ฉันไม่สนใจ และจะไม่ทิ้งคุณไปเพราะเหตุนี้ เฉิน ... ที่ฉันรู้สึกแย่ก็คือตอนที่กัดคุณตะโกนชื่อไป๋มู่ชิง คุณเข้าใจความรู้สึกของฉันตอนนั้นไหม ให้ฉันตายซะยังดีกว่า! "
น้ำตาไหลรินมากขึ้นและเธอยังคงบ่นอย่างเศร้า ๆ "ฉันเคยพูดหลายครั้งแล้วว่าฉันต้องรับผิดชอบต่อการตายของมู่ชิง แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่คุณไม่เชื่อฉันและปฏิเสธที่จะรักฉัน ถึงคุณจะเสียใจที่สุด คุณก็ยังโทษฉันที่บังคับให้เธอตาย เฉิน ... คุณต้องการให้ตายเพื่อชดใช้บาปให้เธอคุณถึงจะพอใจและยอมให้อภัยฉันใช่ไหม?”
“ใช่ ฉันทำไม่ได้เหมือนมู่ชิง ที่โดนคุณกัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ไม่มีแม้น้ำตาสักหยด เมื่อคืนคุณเกือบจะฆ่าฉันตาย ที่ฉันร้องไห้กรีดร้องนั่นมันไม่ใช่ปฏิกิริยาตอบสนองโดยสัญชาตญาณของมนุษย์เหรอคะ? โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้หญิงที่อ่อนแออย่างฉัน หากคุณใช้มาตรฐานนี้เพื่อตัดสินว่าผู้หญิงคนนี้ควรรักหรือไม่ เช่นนั้นคุณก็ถูกกำหนดให้อยู่คนเดียวในชีวิตไปตลอดชีวิต เพราะบนโลกใบนี้คุณไม่สามารถหาไป๋มู่ชิงคนที่สองเจอหรอก"
ใช่ ไม่มีไป๋มู่ชิงคนที่สองบนโลกใบนี้
หนานกงเฉินมองไปที่เธอและส่ายหัวเป็นเวลานานก่อนที่จะพูดว่า "ไม่ ฉันไม่ได้วัดคุณด้วยมาตรฐานนี้ และฉันไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิคุณมีเพียงความรู้สึกผิด" เขาหยุดชั่วคราวและพูดต่อ " จู ขอโทษที เมื่อคืนฉันควบคุมตัวเองไม่ได้จึงทำร้ายคุณ ครั้งต่อไปฉันจะระวังกว่านี้ ฉันจะไม่ ... "
"เฉิน ...! " จูจูกอดเขาอย่างรีบร้อนและส่ายหัวบนไหล่ของเขา "ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะตำหนิคุณ ฉันก็แค่กลัวที่คุณเป็นแบบนี้ ฉันหวังแค่ว่าในใจของคุณนะมีแค่ฉัน พวกเราจะสร้างอนาคตด้วยกัน ข้ามผ่านคืนที่ยากลำบากนี้ไปด้วยกัน ฉันขอแค่ให้ในใจคุณมีฉันก็พอแล้ว ...
เธอไม่สามารถปล่อยให้เขาพูดคำว่า ‘ครั้งต่อไปให้อยู่ห่างจากเขา’ คำพูดทำนองนี้ไม่ได้เธอจะยอมแพ้ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ เพราะประสบการณ์อันเลวร้าย เธอเชื่อเสมอว่าวันหนึ่งเธอจะได้รับประสบการณ์กับเขาเช่นเดียวกับไป๋มู่ชิง
หากหนานกงเฉินให้เธอแยกตัวออกไปเพียงเพื่อไม่ให้โดนทำร้าย เช่นนั้นเธอก็จะไม่มีโอกาสใกล้ชิดเขา
เธออยู่ใกล้เขามาก จนถึงขนาดหนานกงเฉินยังสามารถได้กลิ่นยาที่ไหล่ของเธอ
หัวใจของเขาไม่ได้ทำจากเหล็กและหิน หลังจากที่ทำร้ายเธอแล้วยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเขาหายใจเข้าเขาตบไหล่เธอแล้วพูดว่า "ฉันขอโทษ ครั้งหน้าจะไม่เป็นแบบนี้อีก"
"จริงๆ เหรอคะ? "
"ใช่" เขาปล่อยเธอออกจากอ้อมแขนและมองไปที่เธอแล้วพูดว่า "นอนพักผ่อนเถอะ"
จูจูพยักหน้าและรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย
เธอกลัวว่าหนานกงเฉินจะผิดหวังหลังจากรู้ปฏิกิริยาของเธอเมื่อคืนนี้และจะเปรียบเทียบเธอกับไป๋มู่ชิงเหมือนกับคุณหญิง โชคดีที่หนานกงเฉินไม่ทำเช่นนี้และรู้สึกเสียใจที่ได้รับบาดเจ็บด้วยซ้ำ เมื่อเห็นหนานกงเฉินเป็นเช่นนี้ ในที่สุดเธอก็โล่งใจ
ไป๋มู่ชิงโทรหาเลขาเหยียนและถามเธอว่าวันนี้หนานกงเฉินมีเวลาอ่านต้นฉบับหรือเปล่าเลขาเหยียนตอบว่าหนานกงเฉินไม่สบายและไม่มาทำงาน
ไม่สบายงั้นเหรอ? เห็นๆ อยู่ว่าเมื่อคืนตอนที่ไปส่งเธอก็ยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?
"คุณชายเฉินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอถามด้วยความกังวล
“เมื่อคืนอาการป่วยของเขากำเริบน่ะค่ะ ตอนเช้าจะพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ตอนบ่ายถึงจะเข้าบริษัทค่ะ”
"ป่วยเหรอ ป่วยเป็นโรคอะไรเหรอคะ? " ไป๋มู่ชิงถามอย่างสงสัยหนานกงเฉินก็ดูปกติ แข็งแรงดีนะ
ที่ผ่านมาเธอจะไม่ถามคำถามอื่น หลังจากรู้เรื่องที่เขากังวลเมื่อคืนเธอก็เริ่มให้ความสำคัญกับเรื่องส่วนตัวของเขามากขึ้น ในอีกด้านหนึ่งเลขาเหยียนเงียบเห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการบอกเธอเกี่ยวกับอาการของหนานกงเฉิน
เมื่อรู้ตัวว่าเธอกำลังเสียมารยาท ไป๋มู่ชิงจึงรีบขอโทษและกล่าวว่า "ขอโทษค่ะ เพราะเมื่อคืนฉันเห็นว่าคุณชายเฉินยังสบายดีอยู่ดังนั้นก็เลยรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เลขาเหยียนโปรดให้อภัยด้วยนะคะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ" เลขาเหยียนตอบ
ไป๋มู่ชิงกล่าวขอบคุณ ‘อืม’ และเปลี่ยนคำพูด “งั้นฉันจะส่งต้นฉบับให้วันหลังนะคะ”
"ค่ะ"
"ลาก่อนค่ะ เลขาเหยียน"
ไป๋มู่วางสายโทรศัพท์เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าท่านประธานจางยืนอยู่ตรงหน้าเธอเธอถามอย่างสุภาพว่า "ท่านประธานจาง มีอะไรธุระอะไรหรือเปล่าคะ? "
"ไม่มีอะไร แค่อยากถามว่าเมื่อคืนคุณถึงบ้านกี่โมง ได้ยินว่าแถวกวานจิ่งรถติดมาก"
"ใช่ค่ะ รถติดตั้งแต่สามทุ่มจนถึงเที่ยงคืน กว่าฉันจะถึงบ้านก็เที่ยงคืนครึ่งค่ะ"
“คุณออกจากบ้านพักวิลล่ากวานจิ่งเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?” ท่านประธานจางรู้สึกประหลาดใจ ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น
"คุณสองคนไปแล้ว แล้วพวกเราจะอยู่ที่นั่นต่อไปทำไมคะ?" ไป๋มู่ชิงถามกลับ
“ก็นั่นสินะ ...” ท่านประธานจางจากไปด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ ผิดหวังเล็กน้อยในใจปรากฏว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซึ่งน่าผิดหวังจริงๆ
ในช่วงบ่ายหนานกงเฉินมาที่บริษัทและเข้าไปในห้องประชุม หลังจากออกมาจากห้องประชุม เลขาเหยียนรินน้ำให้เขาหนึ่งแก้วแล้วจ้องมองเขาและกล่าวว่า "คุณชายเฉิน คุณหนูอีโทรมาเมื่อเช้านี้ ถามว่าคุณจะมีเวลาดูแบบร่างเมื่อไหร่?"
หนานกงเฉินเงยหน้าขึ้นมองเธอจากนั้นก็ลดตาลงอีกครั้งและพูดว่า "ต่อไปการดูแบบร่างยกให้เป็นหน้าที่ของคุณ ไม่ต้องเอามาให้ฉันแล้ว"
เลขาเหยียนประหลาดใจและมองไปที่เขา"มีอะไรเหรอคะ คุรชายเฉิน เมื่อคืน ... อาหารเย็นไม่ถูกใจเหรอคะ? "
"ไม่ใช่" หนานกงเฉินส่ายหัว
"แล้วคุณ ... หมายความว่าอย่างไร คุณตั้งใจจะไปเจอคุณหนูอีไม่ใช่เหรอคะ?" เลขาเหยียนกลัวว่าเขาจะไม่มีความสุขจึงพูดว่า "ถ้าเป็นเช่นนั้นละก็ฉันจะจัดการให้ค่ะ "
หนานกงเฉินเงียบไปชั่วขณะและพยักหน้า "อืม ไม่ต้องเจอแล้ว"
“คุณชายเฉินคิดดีแล้วค่ะ” เลขาเหยียนไม่ได้ถามอะไรมาก
ในความเป็นจริงเธอไม่ได้สนับสนุนการทำเช่นนี้ของหนานกงเฉิน ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่ใช่ไป๋มู่ชิงและไม่มีเหตุผลที่จะทำเช่นนั้น
หลังจากเลขาเหยียนออกไป หนานกงเฉินก็หายใจเข้าลึก ๆ เอนร่างที่เหนื่อยล้าของเขาที่ด้านหลังของเก้าอี้แล้วหลับตาลงเบา ๆ
ใช่แล้ว คิดดีแล้ว เขาหวังว่าเขาเองจะคิดได้ และหวังว่าตัวเองจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่อยู่ตรงหน้า ยอมรับอนาคต ยังไงซะเขาก็แต่งงานกับจูจูไปแล้ว!
ในช่วงบ่ายไป๋มูชิงนำแบบร่างการออกแบบไปที่บริษัทหนานกงกรุ๊ป ตามที่คาดไว้เลขาเหยียนเป็นคนออกมาต้อนรับเธอ
เธอมองไปรอบ ๆ ห้องประชุม แต่เธอไม่เห็นหนานกงเฉิน และรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย
หลังจากอ่านแบบร่างการออกแบบแล้ว เลขาเหยียนก็ส่งแบบร่างกลับมาให้เธอ "ไม่เลวนะคะ ดีกว่าเมื่อก่อนอีก เอาแบบนี้แหละค่ะ"
ไป๋มู่ชิงจ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจถามอย่างลังเล “เลขาเหยียน คุณไม่จำเป็นต้องส่งต้นฉบับให้คุณชายเฉินเหรอคะ?”
"ไม่ค่ะ ต่อไปฉันจะรับผิดชอบดูแลทุกเรื่องในบริษัทของคุณเองค่ะ"
"จริงเหรอคะ?" ไป๋มู่ชิงแอบดีใจ
เลขาเหยียนยิ้ม "คุณหนูอีดูเหมือนจะไม่ค่อยดีใจที่ได้รู้จักกับคุณชายเฉินเลยนะคะ? "
"ไม่ค่ะ" ไป๋มู่ชิงส่ายหัวอย่างรีบร้อน "ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบคุณชายเฉินนะคะ แค่เป็นความแตกต่างระหว่างชายกับหญิง ฉันแค่รู้สึกเป็นอิสระมากกว่าเมื่ออยู่กับเลขาเหยียน" หลังจากนั้นไป๋มู่ชิงก็ยิ้มอย่างประจบ
เลขาเหยียนมองไปที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ โดยคิดว่าหนานกงเฉินพูดถูก เธอเป็นผู้หญิงที่พิเศษมาก ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นอย่าพูดถึงการได้รู้จักกันเลย แค่มองจากระยะไกลก็รู้สึกสบายตา หรือว่าความสัมพันธ์ของเธอกับสามีจะดีมาก ดีจนไม่เหลือสายตาไว้มองผู้ชายคนอื่นเลย?
“คุณหนูอีมีความสุขก็ดีแล้วนะคะ” เลขาเหยียนยิ้มอีกครั้ง
"ขอบคุณค่ะ" ไป๋มู่ชิงเก็บต้นฉบับและลุกขึ้นจากเก้าอี้ "งั้นฉันขอตัวกลับก่อนะคะ เลขาเหยียน"
"ลาก่อนค่ะ"
ไป๋มู่ชิงออกมาจากห้องประชุมกำลังเดินไปยังลิฟต์ ทันใดนั้นได้ยินเธอเห็นหนานกงเฉินเดินมาจากไกลๆ แลได้ยินเสียงผู้จัดการหวงที่กำลังอธิบายงานพลางเดินมายังทิศทางของเธอ ทั้งคู่เดินกันอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียวก็เดินมาถึงตรงหน้าของไป๋มู่ชิง
มีเพียงเงาของไป๋มู่ชิงบนทางเดินที่หรูหราและหนานกงเฉินก็เห็นเธอได้ในพริบตาเดียวเขาไม่ได้หยุดเพียงแค่มองเธอด้วยหางตาและเดินผ่านไป
"สวัสดีตอนบ่ายค่ะ คุณชายเฉิน ... " ไป๋มู่ชิงยกมือขึ้นเพื่อทักทายเขาและร่างของหนานกงเฉินที่ยังคงพูดคุยได้เดินผ่านเธอไปแล้วและจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ไป๋มู่ชิงตะลึง จากนั้นหันไปดูร่างของเขาที่เข้าไปในห้องประชุมขนาดใหญ่ คุณรีบขนาดนั้นเลยเหรอ? รีบจนไม่มีเวลาทักเธอ?
วันนี้เขาช่างแตกต่างกับคนเมื่อคืนที่เธอไว้ใจ ราวกับว่าเป็นคนละคน
ไป๋มู่ชิงส่ายหัวเพราะคิดว่าเขาคงรีบไปประชุมจึงรีบออกไป
ในตอนกลางคืนไป๋มู่ชิงกล่อมให้เสียวหว่านชิงนอนและไปอาบน้ำ เมื่อเธอออกมาเฉียวเฟิงได้เตรียมสำลีเรียบร้อยแล้ว
ไป๋มู่ชิงเหลือบมองไปที่ยาบนโต๊ะ จากนั้นเหลือบมองไปที่นิ้วของเธอและพูดว่า "หายแล้วไม่ต้องใส่ยาแล้วค่ะ"
"เช็ดอีกวันดีกว่า" เฉียวเฟิงรีบไปหาเธอและกวักมือเรียก "มานี่สิให้ผมดูหน่อยว่าหายหรือยัง"
ไป๋มู่ชิงเดินมายื่นนิ้วให้เขา "คุณเห็นไหมว่ามันหายแล้วจริงๆ ใส่ยาแล้วมันเหนียวๆ จับปากกาก็ไม่ถนัด"
"ใครทำให้คุณประมาทล่ะ? " เฉียวเฟิงมองไปที่ฝ่ามือของเธอคว่ำและพยักหน้า "อืม ดีขึ้นแล้วจริงๆ คืนนี้ใส่ยาอีกหน่อย พรุ่งนี้เช้าก่อนไปทำงานค่อยล้างออกโอเคไหม? "
ไป๋มู่ชิงมองไปที่ใบหน้าที่กังวลของเขาและพยักหน้า ขอแค่ให้เขาสบายใจก็พอแล้ว
เฉียวเฟิงใช้สำลีช่วยทายาขณะที่เตือนเบา ๆ "ทีหลังทำอะไรก็ระวังหน่อยนะ ทำบาดเจ็บอีกละก็อย่างนั้นฉันจะห้ามไม่ให้คุณออกไปทำงาน"
"ฉันรู้ว่าคุณเตือนฉันหลายครั้งแล้ว" ไป๋มู่ชิงยิ้มและโน้มตัวลงบนริมฝีปากของเขาและจูบ "ที่รักคะ ฉันว่าคุณบ่นเก่งยิ่งว่าคนแก่อีกนะคะ"
"ใครใช้ให้เธอชอบทำให้ฉันไม่สบายใจอยู่เรื่องล่ะ" เฉียวเฟิงจับศีรษะของเธอและจูบที่หลังของเธอ "เอาล่ะ รีบนอนกันเถอะ"
"ค่ะ" ไป๋มู่ชิงลุกขึ้นจากโซฟา จากนั้นก็ช่วยเขาขึ้นไปบนเตียง
เช้าวันรุ่งขึ้นไป๋มู่ชิงทำความสะอาดน้ำมันที่นิ้วของเธอ เมื่อรู้สึกไม่เจ็บมากแล้ว สวมแหวนกลับไปเหมือนเดิมได้แล้วสินะ
เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าที่สะพายหลังในวันนั้นออกมาและเริ่มค้นหาแหวนของเธอ แต่เธอพลิกดูหลายครั้งก็ไม่พบ เธอจำได้ชัดเจนว่าเธอห่อแหวนด้วยทิชชู่แล้ววางไว้นอกกระเป๋า จะไม่มีได้อย่างไร
ด้านนอกประตู เสียวหว่านชิงที่กำลังเร่งเธออยู่"แม่ แม่บอกว่าผู้หญิงไม่ควรผัดวันประกันพรุ่ง ถ้าแม่ยังผัดวันประกันพรุ่งหนูจะไปโรงเรียนสายนะคะ"
"เดี๋ยวก่อน แม่ขอหาของก่อน" ไป๋มู่ชิงกังวลเล็กน้อย แต่เธอจะทำแหวนแต่งงานหายได้อย่างไร?
"หลิน คุณกำลังหาอะไร?" เฉียวเฟิงเห็นเธอดูกังวล จึงเข็นนั่งรถเข็นและเอนตัวไป
ไป๋มู่ชิงเทกระเป๋าและถามอย่างกังวล: "ที่รัก คุณเห็นแหวนของฉันไหม? ฉันหาแหวนของฉันไม่เจอ"
"ผมไม่เห็น คุณเอาไปไว้ที่ไหน?"
"หลังจากที่ฉันถอดมันออกในวันนั้น ฉันก็ห่อมันด้วยกระดาษเช็ดมือและใส่ไว้ในกระเป๋าของฉัน แต่ตอนนี้ฉันหาไม่เจอ"ไป๋มู่ชิงหันไปหาเสียวหว่านชิงอีกครั้ง จับไหล่ของเธอแล้วถามว่า "ที่รัก หนูเอาแหวนของแม่ไปเล่นหรือเปล่า?”
"เปล่าค่ะ" เสียวหว่านชิงส่ายหัวของเธอ
"หาไม่เจอจริงๆ เหรอคะ? นั่นเป็นแหวนแต่งงานของพ่อกับแม่ มันสำคัญมากนะคะ"
“หาไม่เจอจริงๆ”
"ทำไมหว่านชิงต้องค้นกระเป๋าคุณเล่นล่ะ?" เฉียงวเฟิงเห็นว่าเธอกังวลมากเขาจึงยื่นมือออกมาและจับเธอไว้ "ลืมไปเถอะถ้าคุณทำแหวนที่ไม่คุ้มกับเงินจำนวนมากหายไป ไม่ต้องการฉันจะซื้อให้อีกใช่ ช่างเถอะ หาแล้วก็ไม่เป็นไร ไว้ผมซื้อให้ใหม่นะ"
"ได้ยังไงล่ะคะ? มันไม่เหมือนกัน" ไป๋มู่ชิงพูดอย่างจริงจัง "ฉันเพิ่งเคยแต่งงานครั้งนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต ฉะนั้นแหวนวงนี้จึงสำคัญมากสำหรับฉัน"
หลังจากฟังเธอ เฉียวเฟิงอยากจะบอกเธอว่าอย่าไปหามันอีกเลย อันที่จริงเขาซื้อแหวนคู่นี้จากร้านทองชั่วคราวและมันก็ไม่ใช่แหวนแต่งงานเลย แต่เขาพูดแบบนั้นไม่ได้เพราะเขายังไม่อยากเสียเธอไป
โดยไม่คาดคิดว่าเธอจะสนใจแหวนวงนี้มาก เฉียวเฟิงหมุนแหวนที่นิ้วนางโดยไม่รู้ตัวด้วยนิ้วของเขารู้สึกซับซ้อนและอบอุ่นในหัวใจของเขา
เฉียวเฟิงจับมือเล็ก ๆ ของเธอและดึงเธอขึ้นมาและจูบเธอที่ริมฝีปากของเธอ "ไม่ต้องกังวล คืนนี้กลับมาฉันจะช่วยหา และตอนนี้คุณไปส่งหว่านชิงไปโรงเรียนก่อนโอเคไหม? "
เมื่อคิดว่าเสียวหว่านชิงกำลังจะไปโรงเรียนสาย และเราก็จะไปทำงานสาย เธอจึงทำได้เพียงพยักหน้าและออกไปกับพวกเขา