บทที่ 20 ความบังเอิญ2

คำถามที่ว่าทำไมถึงถึงอยู่รอดจนถึงตอนนี้ได้ เธอเองก็แปลกใจเหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะเรื่องเล่านี้เป็นเรื่องที่ถูกแต่งขึ้นมา

ก่อนออกจากบ้าน คุณหญิงก็เน้นย้ำกับเธอแล้วว่าอะไรที่ไม่ควรพูดเธอก็จะไม่พูด เพราะฉะนั้นเธอเองก็ไม่รู้จะตอบคำถามของเหยาเหม่ยยังไงดี

ในขณะที่เธอกำลังลังเลอยู่ ก็มีเสียงเยาะเย้ยดังขึ้นมา "อ้าว นี่ไม่ใช่คุณหญิงน้อยตระกูลหนานกงหรอกเหรอ บังเอิญจังเลยเนอะ"

ไป๋มู่ชิงเริ่มขมวดคิ้ว เธอรีบก้มหน้าก้มตาเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า

ไป๋ยิ่งอันสังเกตเห็นรอยน้ำตาที่ขอบตาเธอ เดินเข้าไปแสร้งถาม "นี่เพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน ทำไมถึงมานั่งร้องไห้แบบนี้ล่ะ คุณชายตระกูลหนานกงไม่ดีกับเธอหรอ?"

พูดจบไป๋ยิ่งอันก็หันไปพูดกับเพื่อนสนิทอย่างเหอหลิงว่า "เมื่อกี้เรากำลังพูดถึงพอดีเลยว่าชีวิตคุณหนูไป๋คนนี้เป็นยังไงบ้างหลังจากแต่งงาน แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสู้ดีเลยเนอะ"

เหอหลิงเป็นเพื่อนสนิทของไป๋ยิ่งอัน แต่ก็ถือว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เพราะเหอหลิงเป็นญาติของซูวยาหยง ถึงไป๋มู่ชิงจะรู้จักเธอแต่ก็ไม่ค่อยสนิท

เมื่อได้ยินไป๋ยิ่งอันพูดแบบนั้นแล้ว เหอหลิงก็รีบเสริมว่า "แต่งงานกับผู้ชายที่ทั้งขี้เหร่ ร่างกายก็ยังไม่แข็งแรง แถมยังมีเรื่องเล่าแบบนั้นอีก ถึงจะรอดมาได้แต่ชีวิตเธอจะดีได้ยังไงกัน?"

"ก็จริง น่าสงสารจังเลย"

เหอหลิงจงใจจ้องมองไปที่เธอพร้อมถามว่า "ฉันสงสัยจังเลยว่าหนานกงเฉินจะขี้เหร่ขนาดไหน จนไม่กล้าออกพบปะผู้คนเหรอ? หรือเขาปวดจนลุกจากเตียงไม่ได้?

ไป๋มู่ชิงพยายามเก็บอารมณ์ไว้ โดยที่ไม่โต้ตอบสักคำ

จนเหยาเหม่ยที่นั่งอยู่ข้างๆทนฟังไม่ได้ ลุกขึ้นตบโต๊ะพร้อมชี้หน้าพวกเธอสองคน "นังหน้าไม่อาย คิดว่าการแย่งแฟนคนอื่นเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจหรอ? ถ้าฉันไม่ได้ตบปากเธอจนเลือดหนองฉันจะ……!"

เหยาเหม่ยยังพ่นคำด่าไม่หมด เธอก็โดนไป๋มู่ชิงลากลงมานั่งกับโซฟาเหมือนเดิม

"ช่างมันเถอะ เราไปที่อื่นกัน" ไป๋มู่ชิงเริ่มใจร้อน

โดยรอบๆเริ่มมีผู้คนมามุงดู เธอเกรงว่าถ้าไม่รีบห้ามปราม เรื่องที่เธอแต่งงานแทนจะโป๊ะแตก หรือถ้ามีเรื่องตบตีกับไป๋ยิ่งอันในที่แบบนี้ คุณหญิงคงไม่ปล่อยเธอไว้แน่

เธอทำได้แค่ทน พยายามเก็บอารมณ์ไว้

ถึงเธอจะทนได้ แต่เหยาเหม่ยที่อารมณ์ร้อนขึ้นหัวทนไม่ได้ หันไปพูดกับเธอว่า "เธอจะลากฉันทำไม อย่างนังนี่มันสมควรโดนตบสั่งสอน!"

"ไว้วันอื่นเถอะ วันนี้ไม่ค่อยเหมาะ" ไป๋มู่ชิงรีบลากตัวเธอออกไป