ตอนที่ 216
บทที่ 216 หนีไป
October 22, 2026
“ทำยังไงดี?”
“มันเป็นแค่โครงการ ให้เขาไปก็ได้” หนานกงเฉินตอบ “ยังมีอะไรอีก? ”
“ไม่มีแล้วค่ะ” เลขาหลินส่ายหน้า แล้วหันตัวเดินออกไป
หลังจากเลขาหลินไปแล้ว หนานกงเฉินรีบคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะมาโทรเบอร์เลขาเหยียนทันที ทางนั้นไม่นานก็มีเสียงสดชื่นของเลขาเหยียนดังขึ้น “คุณชายเฉิน คุณยังสบายดีไหม? ”
“เธอไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่” หนานกงเฉินพูดเยาะเย้ย “คุณเหยียนเธอนี่เก่งจริงๆ ทรยศเจ้านายเก่าไม่เมตตาเลยสักนิด”
“คุณชายเฉินชมเกินไปแล้ว ฉันต้องขอบคุณคุณชายเฉินที่ให้โอกาสฉันก้าวไปข้างหน้า” เลขาเหยียนพูดด้วยรอยยิ้ม
“โครงการสองพันล้าน เธอไม่กลัวจุกตายเหรอ?
“ถ้าจุกตาย คุณอย่าลืมเก็บศพให้ฉันก็พอแล้ว” เลขาเหยียนหัวเราะอีกครั้ง จากนั้นก็เปลี่ยนคำพูด “จริงสิ ความยุ่งเหยิงที่สวนหลังบ้านคุณชายเฉินได้จัดการเรียบร้อยหรือยัง? อย่าพลาดงานใหญ่ของบริษัทเพราะความรู้สึกส่วนตัวพวกนี้ ยังไงตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาสำคัญ”
“ขอบคุณที่เป็นห่วง” หนานกงเฉินถอดลำโพงออกจากหู
“เดี๋ยวก่อน” เลขาเหยียนรีบพูด
“ยังมีเรื่องอะไรอีก? ”
“ตอนกลางวันว่างไหมคะ? เลี้ยงข้าวฉันหน่อย”
“ได้” หนานกงเฉินพูดจบก็วางสายอย่างเด็ดขาด
--
ตอนเที่ยงหนานกงเฉินเลี้ยงอาหารเลขาเหยียนจริงๆ เลขาเหยียนมาที่ห้องส่วนตัวที่ทั้งคู่นัดกันไว้ ถึงได้ถอดแว่นกันแดดบนใบหน้า
“คุณชายเฉินมาเร็วจริงๆ ”
“เพิ่งถึง” หนานกงเฉินพูด “ฉันสั่งอาหารแนะนำให้เธอ หวังว่ามันจะเหมาะกับความอยากของเธอ”
“ไม่มีปัญหาค่ะ” เลขาเหยียนนั่งโซฟา
“ว่ามา ดีๆ อยู่ทำไมกลายเป็นผู้ช่วยของเฉินว่านเหนียนได้”
“ไม่มีอะไรทำ ยังไงก็ว่างอยู่” เลขาเหยียนเบนสายตาขึ้นมองเขา “คุณชายเฉินคงไม่ลืมใช่ไหมว่าวันนี้วันประมูล? ”
“ลืมไปแล้วจริงๆ ” หนานกงเฉินพูดอย่างอายๆ “วันนี้เช้าไปเยี่ยมมู่ชิงมา”
“คุณหนูไป๋เธอเป็นยังไงบ้าง? ”
“สบายดีมาก”
“งั้นก็ดี ในที่สุดคุณจะได้จัดการธุรกิจอย่างสบายใจ”
“อืม” หนานกงเฉินพยักหน้า แต่บนใบหน้าไม่ค่อยมีความสุขมากนัก
เลขาเหยียนไม่อยากทำให้เขารู้สึกเศร้า จึงเปลี่ยนคำพูด “จริงสิ ถ้าเหมือนที่คุณชายเฉินเดาไว้ตอนแรก สถานที่นี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบปีในการพัฒนาโครงการ และจำเป็นต้องสร้างสวนวัฒนธรรมในพื้นที่ตรงกลาง มันจะเป็นธุรกิจที่ขาดทุนในระยะสั้นแน่นอน ไม่มีบริษัทที่มีอำนาจสูง สามารถอุดช่องโหว่ขนาดใหญ่นั้นได้จริงๆ ”
“ถ้าเธอผลักดันบริษัทจื้อหย่วนเพื่ออุดช่องโหว่ล่ะ? ” หนานกงเฉินส่ายหน้าหลุดขำ “มองไม่ออกจริงๆ ว่าคุณเหยียนจะโหดร้ายแบบนี้”
“นี่เป็นสิ่งที่เรียนรู้จากคุณตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ใช่เหรอ”
“สืบผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังบริษัทจื้อหย่วนออกมาหรือยัง? ”
“สืบออกมาแล้ว คนเดียวกับที่คุณชายเฉินคิด”
“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันคิดถึงใคร? ” หนานกงเฉินเลิกคิ้ว
“คุณชายเฉินให้เซิ่งเคออยู่ในตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการเงินแล้วไม่ใช่เหรอ? ” เลขาเหยียนหัวเราะเบาๆ
“ดูเหมือนเธอจะรู้เรื่องราวในบริษัทหนานกงกรุ๊ปเป็นอย่างดีแม้จะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย”
“คุณไม่มีกะจิตกะใจดูแลบริษัท ฉันทำได้แค่ช่วยคุณ” เลขาเหยียนยักไหล่อย่างหมดหนทาง
“งั้นก็ไม่จำเป็นต้องไปทำงานที่บริษัทจื้อหย่วน”
“ไม่สำคัญว่าทำงานที่ไหน อีกอย่างเขาให้ค่าตอบแทนฉันสูงกว่าคุณหลายสิบเท่า”
หนานกงเฉินจ้องมองเธอ จากนั้นก็พูดหนึ่งประโยค “อย่าดีกับฉันเกินไป ฉันไม่แต่งงานกับเธอหรอกนะ”
เลขาเหยียนประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้ม “บางทีอีกสิบปีคุณอาจจะแต่งงานก็ได้นะ? ”
“ไม่เด็ดขาด” หนานกงเฉินส่ายหน้า
เลขาเหยียนมองใบหน้าเด็ดขาดของเขา ยิ้มแล้วเปลี่ยนคำพูด “เราอย่าเพิ่งล้อเล่นกันเลย พูดจริงจังดีกว่า คุณชายเฉิน ไม่กี่วันนี้ฉันแอบตรวจสอบบริษัทจื้อหย่วนอย่างลับๆ พบว่าเซิ่งตงหยางกับเฉินว่านเหนียนที่แท้ก็เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน แถมความสัมพันธ์ก็ดีกันมาตลอดด้วย แต่ช่วงนี้เพราะกิจการในบริษัทเริ่มมีอุปสรรค และจุดประสงค์ของเซิ่งตงหยางนั้นชัดเจนมาก แค่ต้องการใช้ประโยชน์จากการที่คุณไม่ใส่ใจดูแลบริษัท ขุดหลุมบริษัท โอนทรัพย์สินย้ายไปที่บริษัทจื้อหย่วน”
“เฮอะ!” หนานกงเฉินแค่นหัวเราะ “ดูเหมือนจะรอฉันตายไม่ไหว”
“ถูกต้อง สามเดือนต่อมาตระกูลหนานกงจะต้องเป็นพายุใหญ่อีกลูก และตอนนั้นก็จะเป็นตอนที่คุณไม่อยากบริหารงานบริษัทมากที่สุด”
“สองพันล้านนี้ต้องทำร้ายบริษัทจื้อหย่วนมากแน่ๆ และเซิ่งตงหยางก็อยากแก้ไข ต้องการให้บริษัทหนานกงกรุ๊ปขาดดุลทรัพย์สิน” หนานกงเฉินส่ายหน้า “ถนนเส้นนี้มันไปได้ราบรื่นเกินไป ดูเหมือนไม่น่าสนใจ แต่ยังไงแล้วก็เป็นญาติกัน ก็รีบมาตัดสินใจกันเร็วๆ เถอะ”
“คุณชายเฉิน คุณอย่ามั่นใจตัวเองมากเกินไป” เลขาเหยียนส่ายหน้า “โครงการทางตะวันตกของเมืองยังไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นเช่นนี้หรือเปล่า ถ้าข้อมูลภายในไม่ถูกต้องหรือมีการเปลี่ยนแปลงนโยบายชั่วคราว แบบนั้นบริษัทจื้อหย่วนก็จะซาบซึ้งคุณมาก”
“ไม่ต้องเป็นห่วง ข่าวของเธอไม่ผิดหรอก” หนานกงเฉินพูดด้วยใบหน้ามั่นใจ
“หวังว่าจะเป็นเช่นนี้”
อยู่ตระกูลหนานกงเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ จูจูรู้สึกหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา
ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเก็บคำเตือนของหนานกงเฉินมาใส่ใจอยู่ตลอด เพราะเธอรู้ว่าถึงแม้หนานกงเฉินจะแข็งแกร่งต่อหน้าคนนอก แต่ต่อหน้าคุณผู้หญิงราวกับโดนมัดมือมัดเท้า ไม่มีทางเอาชนะได้
คุณผู้หญิงสามารถปราบปรามหนานกงเฉินที่ทำรุนแรงกับเธอได้ ถึงตอนนั้นต้องปราบปรามที่หนานกงเฉินทำร้ายจิตใจเธอได้ คุณผู้หญิงต้องลงมือ หนานกงเฉินก็ทำอะไรผู้อาวุโสของเขาไม่ได้ใช่ไหม?
ดังนั้นคิดไปคิดมา เธอรู้สึกว่าตัวเองหนีก่อนดีกว่า
ถ้าบอกคุณผู้หญิงตรงๆ ว่าเธอไม่ใช่จูจูตัวจริง ตามนิสัยของคุณผู้หญิงและหนานกงเฉินแล้วจะต้องฆ่าเธอตายแน่ๆ และพ่อแม่ของเธอก็จะถูกสืบพบและประสบหายนะไปพร้อมกัน เธอเคยเห็นจุดจบของตระกูลไป๋ในตอนนั้นด้วยตาตัวเอง
เธอลังเลอยู่นานมาก สุดท้ายก็มาที่โรงพยาบาล
ผ่านการพักฟื้นมาหนึ่งสัปดาห์ ไป๋มู่ชิงก็สามารถใช้ชีวิตดูแลตัวเองได้แล้ว เมื่อจูจูไปถึง เฉียวเฟิงก็ไปส่งเสียวหว่านชิงที่โรงเรียนพอดี ในห้องคนไข้มีเพียงน้าหงที่กำลังดูแลอยู่
เมื่อเห็นจูจูเข้ามา ไป๋มู่ชิงก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย สายตามองไปรอบๆ แล้วสุดท้ายมาหยุดบนใบหน้าเธอ
“คุณหนูอี เธอยังสบายดีไหม? ” จูจูเดินเข้าไป ทักทายเหมือนเพื่อนเก่า
ไป๋มู่ชิงยิ้มเล็กน้อย “ดีมาก ขอบคุณ”
จูจูเหลือบไปมองพี่หง แล้วพูดกับไป๋มู่ชิง “คุณหนูอี ฉันอยากคุยกับเธอได้ไหม? ”
ไป๋มู่ชิงเงียบไปสักพัก แล้วส่งสายตาให้น้าหงที่อยู่ข้างๆ ออกไป น้าหงกลับยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับไปไหน เฉียวเฟิงสั่งเอาไว้แล้วว่าห้ามให้ไป๋มู่ชิงอยู่เพียงลำพังกับคนแปลกหน้า
“เธอเป็นเพื่อนของฉัน” ไป๋มู่ชิงพูดแบบนี้ พี่หงมองจูจู สุดท้ายก็เดินออกไป
“คุณหนูอีอยากคุยอะไร? ” ไป๋มู่ชิงริเริ่มไปที่หัวเตียงเทน้ำต้มให้เธอหนึ่งแก้ว
จูจูมองเธอ แววตานั้นชัดเจนมาก เธอไม่แน่ใจว่าไป๋มู่ชิงรู้หรือเปล่าว่าเรื่องนี้เธอเป็นคนทำ แต่ถึงแม้เธอจะรู้แต่ก็ไม่มีหลักฐาน ทำได้แค่คาดเดาเท่านั้น เธอหายใจเบาๆ จ้องมองไป๋มู่ชิงแล้วพูดขึ้น “จริงๆ ที่ฉันมาวันนี้ แค่อยากบอกความจริงกับเธอบางอย่าง ในช่วงที่เธอประสบอุบัติเหตุ เฉินเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ เขาสงสัยว่าเรื่องนี้ฉันเป็นคนทำและทุบตีฉันอย่างรุนแรง เธอดู……”
จูจูพูดพลางหันตัว ดึงเสื้อผ้าบนร่างกายขึ้นเพื่อเผยให้เห็นแผ่นหลังทั้งหมด
ไป๋มู่ชิงตกใจสะดุ้ง มองแผ่นหลังเธอที่เต็มไปด้วยรอยแส้อย่างประหลาดใจ เดิมทีแผ่นหลังที่ขาวและบอบบาง ตอนนี้ไม่มีชิ้นส่วนผิวหนังที่สมบูรณ์
ฉากแบบนี้ ไป๋มู่ชิงเคยเห็นแค่ในโทรทัศน์เท่านั้น จะเคยเห็นในความจริงที่ไหนกัน?
“ตรงนี้ก็มี” จูจูนกกระโปรงยาวจนถึงเท้าขึ้นมา มีรอยแผลเป็นที่ขาเหมือนกัน
“รอยพวกนี้คุณชายเฉินใช้แส้ตีในคืนนั้นที่เธอได้รับบาดเจ็บ เขาเกือบโกรธเป็นบ้าเพราะเธอ ถ้าคุณย่าไม่บังคับช่วยฉันไว้ ตอนนี้ฉันต้องตายในมือเขาไปแล้วแน่ๆ ” จูจูกะพริบตา ดวงตาก็ชื้นขึ้นมาในพริบตาเดียว “ฉันบอกเรื่องพวกนี้กับเธอ ก็คืออยากบอกเธอว่าที่หนานกงเฉินตีฉันรุนแรงครั้งนี้มันทำให้หัวใจฉันด้านชา ฉันไม่มีความหวังกับเขาอีกต่อไป ฉันยินดีจะถอนตัวจากการแต่งงานกับเขา แล้วทำให้พวกเธอสมหวัง”
ไป๋มู่ชิงตกใจกับรอยแผลเป็นบนร่างกายเธอ ยิ่งไม่อยากจะเชื่อว่าหนานกงเฉินตีเธอจนเป็นแบบนี้ หนานกงเฉินทำแบบนี้กับผู้หญิงคนหนึ่งได้อย่างไร? หรือว่าตัวเองทำตัวเอง?
เธอหายใจเข้าเบาๆ สงบอารมณ์ที่หวาดกลัว จ้องมองเธอ “คุณหนูจู ต้องการถอนตัวจากการแต่งงานกับเขามันก็เป็นเรื่องของคุณ ได้โปรดอย่าดึงฉันเข้าไปได้ไหม? ”
“คุณหนูอี ถึงฉันจะตัดสินใจออกมา แต่ในใจฉันก็ยังรักเขา ฉันหวังว่าต่อไปเขาจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขบ้าง ดังนั้นฉันเลยต้องบอกความจริงบางอย่างกับเธอ” จูจูจ้องมองเธอแล้วพูดอย่างจริงจัง “ถึงแม้คุณชายเฉินจะแต่งงานกับฉัน แต่สองปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยมองฉันเป็นภรรยาอย่างแท้จริงเลย ในใจเขาคิดถึงแต่เธอตลอดเวลา ช่วงนี้หลังจากที่เขารู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ก็ยิ่งไม่อยากจะมองฉันเลย ทุกวันอารมณ์ไม่ดีเพราะเธอ ทะเลาะกับฉันเพราะเธอ พูดแล้วเธอก็อาจจะไม่เชื่อ ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในชีวิตนี้คือตามหาเธอกลับมา แล้วอยู่กับเธอไปชั่วชีวิต”
“ฉันเชื่อ” จู่ๆ ไป๋มู่ชิงก็พูดขึ้นมา
“เธอเชื่อเหรอ? แล้วทำไมเธอไม่ให้โอกาสเขาสักครั้งล่ะ? ” จูจูพูดอย่างกังวล “มู่ชิง ฉันไม่รู้ว่าเธอมาอยู่กับคุณชายรองตระกูลเฉียวได้ยังไง แต่ถ้าเธอไม่ได้ความจำเสื่อม เธอต้องไม่แต่งงานกับเขาแน่ๆ เพราะหัวใจเธอมีแค่คุณชายเฉิน ผ่านความยากลำบากมาเพื่อเขา ตอนนี้กว่าจะได้คืนกลับมา พวกเธอควรอยู่ด้วยกัน”
ไป๋มู่ชิงจ้องมองเธอ สายตาเย็นชา นานสักพักก่อนพูดขึ้น “แต่ฉันได้ยินมาว่าคุณหนูจูคือคนรักที่ถูกลิขิตของคุณชายเฉิน คุณชายเฉินยังรอให้คุณหนูจูมาช่วยชีวิต”
เธอหัวเราะเยาะ จากนั้นก็พูด “ถูกต้อง คุณชายเฉินเป็นคนที่น่าดึงดูดมาก ฉันรักเขามาก แต่การรักใครสักคนต้องอยากให้เขามีชีวิตที่แข็งแรง ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไม่ใช่เหรอ? ดังนั้นถึงแม้จะหวังดีกับคุณชายเฉินฉันก็ไม่สามารถกลับไปอยู่เคียงข้างเขาได้อีก คุณหนูจู บนโลกใบนี้มีหลายพันล้านคน มีแค่คุณที่โชคดีกลายเป็นคนรักที่ถูกลิขิตของคุณชายเฉิน งั้นก็ดูแลภารกิจที่ยิ่งใหญ่นี้ให้ดีเถอะ อย่าทำให้พระเจ้าที่โปรดปรานคุณผิดหวัง”
จูจูโดนเธอปิดกั้นจนพูดไม่ออก จากนั้นก็เริ่มมองสังเกตเธออย่างสงสัย ในใจคิดว่าทำไมเธอพูดแบบนี้ออกมา? หรือเธอจำอดีตได้แล้วเหรอ? เธอรู้เหรอว่าฐานะคนรักที่ถูกลิขิตของหนานกงเฉินนั้นจุดจบคือความตาย?
“มู่ชิง……” เธอเรียกอย่างระมัดระวัง “เมื่อก่อนเธอไม่ใช่แบบนี้ เมื่อก่อนทั้งๆ ที่เธอรู้ว่าฉันคือคนรักที่ถูกลิขิตของเฉินเธอก็ยังแย่งคุณชายเฉินกับฉัน และไม่สนใจว่าใครจะห้าม เมื่อก่อนเธอกล้าหาญและกล้าแสดงออกมากๆ ”
“เหรอ? อาจจะเพราะตอนนั้นฉันยังเด็กและไม่รู้เรื่องล่ะมั้ง แต่ตอนนี้สบายดีแล้ว มีสามีมีลูกสาวฉันก็พอใจแล้ว” ไป๋มู่ชิงจ้องมองเธอใหม่ “คุณหนูจู ขอแสดงความยินดีที่คุณได้แต่งงานกับคุณชายเฉินตามที่ใจต้องการ และยินดีด้วยที่คุณกลายเป็นคนรักที่ถูกลิขิตของคุณชายเฉิน หวังว่าในอนาคตพวกคุณจะมีความสุข รักกันตลอดไป”
“ไม่นะ” จูจูส่ายหน้า “มู่ชิง คนที่คุณชายเฉินรักก็คือเธอ ฉันตัดสินใจจะหย่ากับเขาแล้ว”
“อย่างี่เง่าเลย หนานกงเฉินเขาต้องการคุณ เขาจะไม่หย่ากับคุณจริงๆ หรอก” ไป๋มู่ชิงแสร้งยิ้มพูดออกมา “กลับไปเถอะ กลับไปเป็นนายหญิงน้อยหนานกงให้เต็มที่ อย่ามาหาฉันอีก”
ไป๋มู่ชิงพูดจบ ก็ตะโกนไปที่ประตู “พี่หง เข้ามาหน่อยค่ะ”
พี่หงผลักประตูเดินเข้ามา ไป๋มู่ชิงพูดขึ้น “รบกวนช่วยฉันพานายหญิงน้อยหนานกงออกไปหน่อยค่ะ”
ใบหน้าจูจูทั้งโกรธและซีดเซียว ไม่คิดเลยว่าตัวเองต่ำต้อยมาเอาใจเธอแบบนี้แล้ว ยังโดนสาดน้ำเย็นกลับมาอีก
“งั้นฉันไปก่อนนะ” จูจูกัดฟันพูด หันตัวเดินไปที่ประตูห้องคนไข้
เธอเพิ่งออกไปจากห้องคนไข้ ก็เห็นหนานกงเฉินเดินมาอีกด้านของทางเดิน เขาสีหน้าไม่ค่อยดีนัก จูจูตื่นตระหนก ไม่มีทางหลีกเลี่ยง ทำได้แค่ปรับรอยยิ้มบนใบหน้าเพื่อพบเขา “คุณชายใหญ่……”
“เธอมาทำอะไรที่นี่? ” หนานกงเฉินยื่นมือออกไปจับแขนเธอ ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ
เขานึกว่าตอนนี้เธอต้องสับสนวุ่นวายแน่ๆ เลยไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร ไม่คิดว่าเธอจะกล้ามาหาไป๋มู่ชิงจริงๆ แถมยังมาถึงโรงพยาบาลด้วย
“เฉิน ฉันแค่มาเยี่ยมมู่ชิง ฉันไม่ได้ทำอะไร……” จูจูถูกเขาบีบจนเจ็บแขน เห็นใบหน้าโกรธของเขา เธอก็นึกถึงฉากที่เขาทุบตีตนเองในคืนนั้น สูดอากาศหายใจแล้วพูดตะกุกตะกัก “ไม่เชื่อไปถามมู่ชิง ฉันไม่ได้ทำอะไรจริงๆ มู่ชิง……เธอพูดมาสิว่าใช่ไหม……”
เธอหันตัวกลับมาแล้วตะโกนใส่ไป๋มู่ชิงที่อยู่ในห้องคนไข้
ไป๋มู่ชิงเดินเข้ามา มองสองคน แล้วพูดกับหนานกงเฉิน “ถูกต้อง นอกจากโน้มน้าวให้ฉันกลับมาหาคุณ เธอก็ไม่ได้ทำอะไรเลย”
จูจูพยักหน้าสุดชีวิต
“ปล่อยเธอเถอะ” ไป๋มู่ชิงพูด
สุดท้ายหนานกงเฉินก็ปล่อยแขนจูจู ก่อนจูจูจะไปก็ไม่ลืมจะกัดฟันพูดเตือน “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อยู่ห่างมู่ชิงหน่อยนะ!”
จูจูมองไป๋มู่ชิง ในใจถึงแม้จะแค้นสุดๆ แต่บนใบหน้าก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ฉันรู้แล้ว ฉันสัญญาว่าคราวหน้าจะไม่รบกวนชีวิตของมู่ชิงอีก”
พูดจบ เธอก็หันตัวเดินไปทางลิฟต์
หนานกงเฉินรักไป๋มู่ชิงขนาดนั้น ปกป้องเธอขนาดนั้น ในใจจูจูจะไม่รู้สึกโกรธได้อย่างไร แค่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ สิ่งที่เธอทำตอนนี้คือรักษาชีวิต นั่นก็คือหนีไปจากหนานกงเฉิน หนีไปให้ไกล แค่เธอสามารถหนีไปได้ เธอจะจัดการเขากับไป๋มู่ชิงอย่างไรก็ได้
ไป๋มู่ชิงจะรู้สึกถึงความเกลียดชังของจูจูได้อย่างไร แต่เธอมองออกว่าวันนี้หล่อนอยากคืนหนานกงเฉินให้กับเธออย่างแท้จริง
อยากได้ก็แย่ง ไม่อยากได้ก็คืน? มันเป็นเรื่องที่ดีขนาดนั้นเชียวเหรอ?
เธอหัวเราะเยาะจากก้นบึ้งหัวใจ ละสายตาจากแผ่นหลังเธอกลับมาที่ร่างหนานกงเฉิน จ้องมองเขาแล้วถาม “บาดแผลบนร่างกายเธอ……คุณทำเหรอ? ”
หนานกงเฉินประหลาดใจเล็กน้อย เธอรู้ได้อย่างไร?
“ฉันเห็นแล้ว” ไป๋มู่ชิงมองความสงสัยเขาออก
หนานกงเฉินครุ่นคิดพักหนึ่ง แล้วพยักหน้า “ใช่ คืนนั้นเธอไม่พ้นขีดอันตรายอยู่ตลอดเวลา ฉันเสียสติไปแล้ว”
ไป๋มู่ชิงพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก หนานกงเฉินพูดอีกครั้ง “มู่ชิง เธออย่าเข้าใจผิดนะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันตีผู้หญิงคนหนึ่ง คุณย่าไม่อนุญาตให้ฉันฆ่าเธอ ไม่อนุญาตให้ฉันจับเธอส่งตำรวจ ฉันโดนบังคับให้เป็นบ้าก็เลย……”
“ฉันเข้าใจ” ไป๋มู่ชิงหัวเราะขมขื่น
เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบตีผู้หญิง ในปีนั้นตอนที่เธอทำให้เขาโกรธจนเป็นบ้าเขาก็ไม่เคยแตะต้องเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะร้อนใจอย่างมาก เขาคงไม่ทำรุนแรงแบบนี้
“แต่ยังไงตีผู้หญิงมันก็ไม่ดี คราวหน้าอย่างทำแบบนี้อีก”
“ฉันรู้แล้ว” หนานกงเฉินพยักหน้า
ไป๋มู่ชิงมองสังเกตเขาแล้วเปลี่ยนคำถาม “วันนี้คุณมาที่นี่ทำไม? ”
ก่อนหน้านี้เขาเคยสัญญาว่าจะไม่มารบกวนเธออีก ช่วงนี้ก็ไม่มาปรากฏตัวอีกจริงๆ
“ฉันได้ยินว่าจูจูมาโรงพยาบาล เป็นห่วงว่าหล่อนจะทำร้ายเธอ” หนานกงเฉินพูด ตั้งแต่ไป๋มู่ชิงเกิดอุบัติเหตุ เขาก็ให้ความสนใจเกี่ยวกับที่อยู่ของจูจูขึ้นมา “แต่เธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันเชื่อว่าต่อไปหล่อนจะไม่ทำร้ายเธออีกแล้ว”
“ฉันดูออก” ไป๋มู่ชิงพูด
“นายหญิงรอง คุณไปนั่งในห้องเถอะค่ะ” พี่หงข้างๆ เอ่ยเตือนอย่างเป็นห่วง
นายหญิงรอง……หนานกงเฉินได้ยินชื่อนี้ก็รู้สึกเสียดหูสุดๆ เขามองไป๋มู่ชิง ในใจก็หดหู่
ไป๋มู่ชิงก็กำลังมองเขาเช่นกัน สุดท้ายก็พูดออกมา “คุณชายเฉินถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นก็กลับไปเถอะค่ะ”
หนานกงเฉินพยักหน้าเห็นด้วย ได้เห็นเธอเขาก็พอใจแล้ว ไม่กล้าขออะไรอีก
เลขาเหยียนส่งข้อมูลกองหนึ่งในมือให้กับหนานกงเฉินแล้วพูดขึ้น “นี่คือข้อมูลที่นักสืบเอกชนส่งกลับมา ตรวจสอบดูเมื่อคุณมีเวลาว่าง”
หนานกงเฉินเหลือบมองข้อมูลบนโต๊ะ ถามขึ้น “ใช่นักสืบที่ฉันขอให้เธอติดต่อหรือเปล่า? ”
“ใช่ แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่ได้พูดถึงคุณเลยแม้แต่คำเดียวต่อหน้าพวกเขา” เลขาเหยียนพูด “ฉันว่าพวกเขาทำอะไรอย่างมืออาชีพมาก น่าจะไม่ผิดพลาด”