บทที่215 ทำไมคุณถึงร้องไห้ล่ะ

เฉียวเฟิงมองไปยังหนานกงเฉินที่ประตูห้องพักผู้ป่วย จากนั้นมองไปที่ไป๋มูชิงและในที่สุดก็เปลี่ยนใจ "หลิน ผมกับลุงหลิวจะไปส่งหว่านชิงไปโรงเรียน แล้วจะรีบกลับมานะ"

ไป๋มู่ชิงละสายตาจากหนานกงเฉินและสัมผัสผมของเสียวหว่านชิงเบาๆ "ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ"

"บ๊ายบายค่ะแม่ บ๊ายบายค่ะลุงเฉิน" เสียวหว่านชิงจับมือหนานกงเฉินเบาๆ

หนานกงเฉินยิ้มและยกมือขึ้นโบกมือให้เธอ "บ๊ายบาย หว่านชิง"

หลังจากมองเสียวหว่านชิงที่เดินไปอย่างมีความสุขลับตาไป หนานกงเฉินจึงเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยช้าๆ

"คุณดูอาการดีขึ้นนะ"หนานกงเฉินมองไปที่ไป๋มู่ชิงซึ่งบนเตียงในโรงพยาบาลและเห็นว่าเธอดูดีขึ้น อารมณ์ของเขาจึงดีขึ้นเช่นกัน

"ขอบคุณ" ไป๋มู่ชิงมองเขาด้วยสีหน้าว่างเปล่า

ห้องพักผู้ป่วยเงียบสงัดจนทำให้รู้สึกอึดอัด หนานกงเฉินเดินมาถึงตรงหน้าของเธอและนั่งที่เก้าอี้ มองดูเธอแต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ในที่สุดเขาก็สรรหาคำพูดมาทำลายความเงียบได้ "หว่านชิงมีเหตุผลและกล้าหาญมาก"

เดิมทีสายตาที่หลบเขาจู่ๆ ก็หันมาจ้องมองเขาในทันใด

หนานกงเฉินตกตะลึงกับการมองของเธอและอ้าปากอย่างระมัดระวังและพูดว่: "มีอะไรเหรอฉัน ... ฉันพูดอะไรผิด? "

"ไม่ ไม่" ไป๋มู่ชิงลดสายตาลงด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน แต่ในไม่ช้าก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง "แต่เด็กที่น่ารักแบบนี้ กลับเกือบถูกคนฆ่า"

"ฉันขอโทษ……."

"ฉันขอโทษมันมีประโยชน์อะไร" ไป๋มู่ชิงตวาดอย่างเย้ยหยัน "ฉันได้ยินมาว่าฆาตกรที่อยู่เบื้องหลังยังคงมีจำนวนมาก และพวกเขาก็ยังคงมีชีวิตอยู่อย่างสบายใจ"

หนานกงเฉินเดาได้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วว่าไป๋มู่ชิงจะตำหนิเขาในท้ายที่สุด จูจูเกือบจะฆ่าเธอและเสียวหว่านชิง ดังนั้นเธอกล่าวโทษเขาจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว !

"มู่ชิง ... " เขากระซิบพร้อมกับขอโทษ "ไม่ต้องห่วง ฉันจะคืนให้คุณและความยุติธรรมของหว่านชิง"

"จริงเหรอคะ? คุณจะชดใช้ยังไง? " ไป๋มู่ชิงจ้องมองเขา

“อีกสามเดือนฉันจะให้คำอธิบาย” สามเดือนต่อจากนี้จูจูจะต้องชดใช้ความผิดที่เขาก่อขึ้นอย่างแน่นอน!

"สามเดือน ... " ไป๋มู่ชิงส่ายหัวและหัวเราะ

"มู่ชิง จูจูจะไม่มีวันอยู่อย่างสงบสุข ตอนนี้เขาก็คงกินปูนร้อนท้อง อยู่อย่างไม่สงบสุข"

"ฉันไม่อยากได้ยินคุณพูดแบบนี้" ไป๋มู่ชิงพูด "ฉันรู้แค่ว่าคุณหนูจูจะไม่ยอมแพ้ บางทีอาจจะใช้เวลาไม่ถึงสามเดือน ฉันคงถูกเธอฆ่าเสียก่อน"

"ไม่ เรื่องนี้ฉันสัญญาได้" หนานกงเฉินกล่าว

หลังจากเหตุการณ์นี้เขาจะไม่โง่อีกต่อไปแล้ว

ไป๋มู่ชิงสูดลมหายใจและหลับตาพลางพูดว่า "ลืมไปเลย คุณหนูจูเป็นภรรยาของคุณ ฉันไม่สามารถขอให้คุณฆ่าเธอได้ แต่ฉันหวังว่าคุณจะดูแลเธอ และให้เธอหยุดทำเรื่องเหล่านี้สักที

"แน่นอน" หนานกงเฉินสัญญา

ห้องพักผู้ป่วยเงียบลงอีกครั้ง หนานกงเฉินลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปที่โต๊ะข้างเตียงจากนั้นรินน้ำอุ่นหนึ่งถ้วย เขาจิบถ้วยน้ำเข้าปากและพบว่าอุณหภูมิของน้ำเหมาะสมก่อนที่จะยื่นให้เธอพลางพูดเบา ๆ "ริมฝีปากของคุณแห้ง ดื่มน้ำอุ่นหน่อยสิ"

ไป๋มู่ชิงเหลือบมองเขา ในดวงตามีความอึดอัดซ่อนอยู่

หนานกงเฉินตระหนักขึ้นได้ในสิ่งที่เขาเพิ่งทำไป จึงหยิบแก้วน้ำกลับมาอย่างรู้สึกผิด "ฉันขอโทษ ฉันจะรินให้คุณใหม่อีกแก้ว"

เขาเปลี่ยนถ้วยอีกครั้งอย่างรวดเร็วและในที่สุดไป๋มู่ชิงก็เอื้อมมือหยิบถ้วยในครั้งนี้และขอบคุณเขา

ไป๋มู่ชิงจิบน้ำอุ่นและดวงตาของเธอก็มองแขนของเขาโดยไม่รู้ตัว เธอจำได้ว่าวันนั้นเขาถูกโจรลักพาตัวแทงจนเลือดไหล จึงสงสัยว่าบาดแผลของเขาเป็นอย่างไรบ้างในตอนนี้?

“แขนของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?” ในที่สุดเธอก็ถามออกไป

หนานกงเฉินก้มศีรษะลงและชำเลืองไปที่แขนของเขา "บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่เป็นอะไรมาก"

“ต่อไปถ้าเจอเหตุการณ์แบบนั้นอีกก็อย่าทำอะไรโง่แบบนั้นอีกนะคะ” ไป๋มู่ชิงกล่าวและเตือนสติ

"คุณห่วงฉันเหรอ? " รอยยิ้มที่หายากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหนานกงเฉิน

"ไม่ว่ายังไงคุณก็บาดเจ็บเพราะฉัน ที่ฉันห่วงคุณมันถูกแล้วค่ะ"