บทที่ 228 ลางสังหรณ์ไม่ดี

“หนานกงเฉินนายปล่อยมือ!” เฉียวเฟิงก็หงุดหงิดแล้วเช่นกัน ดุด่าด้วยความโกรธ

“คนที่ควรปล่อยคือนาย!” หนานกงเฉินพยายามดึงร่างไป๋มู่ชิงเข้าสู่อ้อมแขนตัวเอง

ไป๋มู่ชิงกรีดร้อง จากนั้นตามด้วยเสียง ‘ปัง’ เฉียวเฟิงร่วงลงมาจากในรถลงสู่พื้นอย่างกะทันหัน และไป๋มู่ชิงก็มาข้างกายหนานกงเฉินแล้ว

การล้มของเฉียวเฟิงครั้งนี้ไม่เบา ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนพื้นอย่างย่ำแย่ ไป๋มู่ชิงตื่นตระหนกแล้ว “อาเฟิง คุณยังโอเคไหม……!”

เธอพยายามจะก้าวเข้าไปข้างหน้าพยุงเฉียวเฟิง แต่หนานกงเฉินกลับลากเธอไปยังรถตัวเอง

“หนานกงเฉินคุณปล่อยฉัน……!” ไป๋มู่ชิงเห็นเฉียวเฟิงที่พยายามดิ้นรนแต่ลุกไม่ขึ้น ก็ตะโกนขึ้นอย่างกังวล “อาเฟิงขาเขาบาดเจ็บ เขายืนเองไม่ได้ หนานกงเฉินคุณปล่อยฉันได้ยินไหม……!”

แต่ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนและตะโกนอย่างไร หนานกงเฉินก็ไม่สนใจเธอ และไม่ปล่อยเธอ แต่ผลักเธอเข้าไปในรถและออกจากสถานที่ไป

กลยุทธ์นี้อีกแล้ว!

ไป๋มู่ชิงจะโกรธเป็นบ้าแล้ว แต่เธอดิ้นไม่หลุดจากการควบคุมของหนานกงเฉิน แค่มองเขาขับรถออกไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้

รถขับไปตามถนน มุ่งไปทางริมแม่น้ำ ไป๋มู่ชิงเหลือบมองแม่น้ำด้านนอกแล้วถามอย่างโกรธเคือง “หนานกงเฉิน! คุณเป็นบ้าอะไรอีก? ”

ทุกครั้งที่เขาขับรถพาเธอมาที่ริมแม่น้ำ ล้วนเป็นตอนที่เขาหงุดหงิดมากที่สุด แต่เธอไม่เข้าใจว่าวันนี้ทำไมเขาหงุดหงิด หรือเกี่ยวกับการเผาห้องโถงบรรพบุรุษตระกูลหนานกง?

“ฉันก็ไม่รู้!” หนานกงเฉินพ่นออกมาเรียบๆ จากนั้นก็จอดรถไว้ข้างถนน

ไป๋มู่ชิงเห็นเขาจอดรถ ก็หันตัวไปเปิดประตูรถทันที แต่ประตูรถเปิดไม่ได้

“เธออย่าไปเสียเวลาคิด” หนานกงเฉินพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “และเธอไม่ต้องกังวลว่าเฉียวเฟิงอยู่คนเดียวไม่ได้ เขาไม่ได้อ่อนแออย่างที่เธอคิด”

“แล้วคุณคิดจะทำอะไรกันแน่!” ไป๋มู่ชิงมองสีหน้าเศร้าหมองของเขา นึกถึงห้องโถงบรรพบุรุษที่ไฟไหม้ในบ้านเขา น้ำเสียงก็อ่อนลง “ฉันรู้ว่าคุณอารมณ์ไม่ดีเพราะเรื่องห้องโถงบรรพบุรุษไฟไหม้ แต่คุณไม่สามารถแย่งฉันมาจากเฉียวเฟิงแบบนี้ได้นะ”

หนานกงเฉินยกสายตาขึ้น จ้องมองเธอผ่านกระจกมองหลัง “ห้องโถงบรรพบุรุษของตระกูลหนานกงโดนไฟไหม้ คนที่มีความสุขที่สุดก็คือเธอใช่ไหม? ”

“คุณหมายความว่าไง? ” ไป๋มู่ชิงไม่เข้าใจ

จู่ๆ หนานกงเฉินก็ลงจากรถ เกิดเสียงดัง ‘ปัง’ จากนั้นก็เปิดประตูด้านหลัง ดึงไป๋มู่ชิงลงมาจากในรถ จากนั้นก็กดเธอไว้ที่ประตูรถ จ้องมองเธออย่างแน่วแน่แล้วพูดขึ้น “ในที่สุดฉันก็เข้าใจว่าทำไมเธอยอมอยู่กับคนพิการที่ตัวเองไม่ได้รักแต่ไม่ยอมกลับมาหาฉัน เพราะเธอกลัวตาย เธอกลัวตัวเองโดนคุณย่าขุดหัวใจช่วยชีวิตคน เธอไม่กล้าแม้แต่ยอมรับว่าตัวเองคือจูจูคนที่อยู่บ้านสวนจูคนนั้น ผู้ช่วยชีวิตของฉันที่ตามหามาหลายสิบปี”

ใบหน้าเล็กขาวเนียนของไป๋มู่ชิงประหลาดใจทันที จ้องมองเขาสักพักก่อนพูดออกมาอย่างสั่นๆ “คุณ……คุณฟังใครพูดมา? ”

“หรือฉันพูดผิดเหรอ? ”

“ฉัน……” ไป๋มู่ชิงพูดไม่ออก

“เธอไม่ยอมเสียสละตัวเองเพื่อฉันก็เข้าใจได้ เธอกลัวคุณย่าขุดหัวใจเธอก็เข้าใจได้ แต่จูจูก็ยังยอมดิ้นรนกับโอกาสที่จะอยู่เคียงข้างฉันเลยเผาห้องโถงบรรพบุรุษเลยด้วยซ้ำ ทำไมเธอกลับไม่ยอมทำอะไรเลย? ไม่ทำอะไรต่อสู้เพื่อตัวเองเลยเหรอ? หรือเพราะฉันไม่คุ้มค่าที่เธอจะทำแบบนี้? หรือ……” หนานกงเฉินกัดฟัน พูดต่อไปไม่ค่อยได้

ไป๋มู่ชิงตกใจอีกครั้ง วันนี้เช้าตอนที่เธอรู้ว่าห้องโถงบรรพบุรุษตระกูลหนานกงโดนเผา เธอเคยสงสัยว่าจูจูจุดไฟเพราะหนีจากการโดนขุดหัวใจ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเธอจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าขนาดนั้น!

“เธอพูดสิ!” หนานกงเฉินตะคอกออกมาอย่างโกรธๆ

ถึงแม้จะพูดจาดีเจ้าเล่ห์เหมือนจูจู เขาก็ยินดีรับฟัง!

“ฉัน……” ไป๋มู่ชิงไม่รู้ว่าควรตอบเขาอย่างไรไปชั่วขณะหนึ่ง ในใจยุ่งเหยิง ในขณะที่ร้อนใจเธอก็พ่นออกมาหนึ่งประโยค “จูจูจุดไฟเผาห้องโถงบรรพบุรุษแล้ว……คุณจะไม่ปล่อยเธอไปใช่ไหม? ดังนั้นฉัน……ฉันก็จะเสียสติแบบเธอไม่ได้……”

“เธอ……” หนานกงเฉินโกรธจัด

“หนานกงเฉิน……” หลังจากคิดอย่างรวดเร็ว เธอเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขา “ชีวิตคนคนหนึ่งมีเพียงครั้งเดียว ตระกูลหนานกงของคุณไม่มีสิทธิขุดหัวใจคนอื่นเพื่อชีวิตของตัวเอง”

“ฉันเคยพูดเหรอว่าจะขุดหัวใจใคร? ”

“แต่คุณผู้หญิงจะทำ คุณผู้หญิงเธอเชื่อว่าข่าวลือไปถึงจุดบ้าคลั่ง เธอก็จะทำมันอย่างแน่นอน ดังนั้นถึงแม้ฉันจะรักคุณ ฉันก็ไม่สามารถเสี่ยงตายเพื่อต่อสู้กับเธอได้ใช่ไหม? ” ไป๋มู่ชิงจับแขนเขา จ้องมองเขา “ขอโทษนะ ให้อภัยที่ฉันรักคุณไม่มากพอ ฉันไม่สามารถสละชีวิตตัวเองได้เพียงเพราะข่าวลือ ขอโทษ……โปรดให้ฉันอยู่ห่างกับคุณ……”

จู่ๆ ไป๋มู่ชิงก็ปล่อยแขนเขา บีบตัวออกมาจากระหว่างเขากับรถ ถอยออกมาทีละก้าว

“พูดแบบนี้เธอยอมรับแล้ว ยอมรับว่าเธอคือจูจูคนนั้นที่เคยช่วยชีวิตฉันตอนเด็กๆ? เธอไม่ได้โกหกฉัน? ”

“ขอโทษ โปรดยกโทษให้ฉันที่ไม่สามารถอยู่กับคุณได้ คุณคิดซะว่าฉันกลัวตายก็แล้วกัน ฉันกลัวตาย……”

“เธออย่าเพิ่งไป!” หนานกงเฉินเดินไปข้างหน้า จับแขนเธอไว้ “ฉันยังพูดไม่จบ!”

“ในเมื่อคุณรู้แล้ว ยังจะพูดอะไรอีก? ” ไป๋มู่ชิงบิดแขนดิ้นรน สะบัดฝ่ามือเขาออกอย่างแรง หันหน้าวิ่งไปกลางถนน

เพื่อกำจัดหนานกงเฉิน หลีกเลี่ยงรถที่ผ่านไปผ่านมาอย่างอันตรายและรีบวิ่งไปฝั่งตรงข้ามถนน แต่หนานกงเฉินด้านหลังทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ถูกรถคันหน้าขวางไว้ ทำได้แค่เฝ้าดูร่างไป๋มู่ชิงวิ่งไปไกลเรื่อยๆ

“ไป๋มู่ชิง! เธอหยุดนะ--!” เขาตะคอก อารมณ์แทบจะพังทลาย

ไป๋มู่ชิงยอมรับด้วยตัวเอง เดิมทีมันเป็นการโจมตีครั้งใหญ่สำหรับเขา แต่ไป๋มู่ชิงจากไปหลังจากเขายืนยันความจริง ทิ้งเขาไว้ที่นี่ด้วยความตกใจและเจ็บปวด

ความจริงนี้มันฉับพลันเกินไป เขายังมีคำถามมากมายอยากถามเธอ ยังมีหลายอย่างอยากพูดกับเธอ แต่……