ตอนที่ 227
บทที่ 227 จูจูตัวจริงอยู่ที่ไหน?
October 22, 2026
จูจูดิ้นรนด้วยความตื่นตระหนก แกะมือของสองคน
“เฉิน หลานยังอยากฟังคำพูดไร้สาระของเธอเหรอ? คำพูดเธอมันไม่น่าเชื่อถือ”
หนานกงเฉินมองคุณผู้หญิง จากนั้นสายตาก็มองไปที่จูจู ก้มมองเธอแล้วพูดขึ้น “ฉันให้เวลาเธอห้านาที เล่าเรื่องให้ฉันฟังทีละเรื่องอย่างชัดเจน แน่นอนว่า……ทางที่ดีก็ระบุข้อเท็จจริงเพื่อโน้มน้าวใจฉัน ไม่งั้น……”
เขาไม่ได้พูดต่อ ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไรเขาไม่ต้องพูดจูจูก็รู้
แม้ว่าจะตาย แต่จูจูก็อยากหนีออกไปจากภัยพิบัตินี้ อย่างไรแล้วเมื่อถูกตัดนิ้วมันก็ไม่มีแล้ว ไม่เหมือนกับที่ถูกตีด้วยแส้ซึ่งไม่กี่วันมันก็หายดี
เธอใช้มือเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าอีกครั้ง ให้ตัวเองสงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยปากพูดขึ้น “จริงๆ แล้วคุณยายจูไม่ใช่คุณยายของฉัน แต่เป็นคุณย่าแท้ๆ ของฉัน จูจูตัวจริงเป็นลูกสาวป้าฉัน ชื่อจริงของเธอคือจูเสว คนที่ช่วยชีวิตคุณในตอนแรกคือเธอ พ่อแม่ฉันส่งฉันไปเรียนที่บ้านยายตั้งแต่เล็กๆ น้อยครั้งที่จะกลับไปอยู่ที่บ้านสวนจู ฉันเลยไม่ค่อยได้เจอจูจู ยากที่จะเจอในหนึ่งปี เราไม่รู้จักกันและกันเลย เรื่องที่เธอช่วยชีวิตคุณนอกจากคุณย่าแล้วก็ไม่มีใครรู้อีก และไม่เคยมีใครพูดเรื่องนี้กับคนอื่น ต่อมาเมื่อเธออายุประมาณสิบขวบเธอออกจากบ้านสวยจูไป และต่อมาคุณก็มาหาจูจูที่บ้านสวนจู พ่อแม่ฉัน……เข้าใจผิดคิดว่าคุณตามหาฉัน ก็เลย……”
“จูเสว……”
“ถูกต้อง……เธอชื่อจูเสว” จูจูไม่กล้าพูดมากเกินไป เพราะกลัวว่าจะทำให้หนานกงเฉินโกรธอีก
“แล้วต่อมาเธอไปไหน? ”
“ฉัน……ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ” จูจูผลุบตาลง พยายามซ่อนความรู้สึกผิดในดวงตา
หนานกงเฉินจ้องมองเธออย่างโหดเหี้ยม เงียบอยู่นานมาก
คุณผู้หญิงก็ประหลาดใจเช่นกัน เธอมองหนานกงเฉิน รู้สึกถึงความช็อกในใจเขา นานสักพักก่อนจะถามออกมา “เธอพูดเรื่องจริงเหรอ? ”
จูจูพยักหน้า
หลังจากเงียบไปห้านาที เงียบจนคิดว่าเขาพูดไม่ได้ จากนั้นหนานกงเฉินก็เอ่ยออกมาในที่สุด “ถ้าเธอไม่ได้โกหก ฉันก็คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นควรเป็นแบบนี้”
เขาหยุดไป จากนั้นก็พูดต่อ “ตอนแรกที่ฉันกลับไปหาจูจู พ่อแม่เธอรู้ว่าฉันคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลหนานกง จึงปิดบังความจริงที่ว่าจูจูออกจากบ้านสวนจูไปแล้ว และผลักเธอมาให้ฉันแทน ตอนนั้นที่ฉันไปตามหาก็ไม่เจอคุณยายจู จึงถูกครอบครัวสามคนของเธอหลอกพาเธอกลับมาที่เมืองซี ต่อมาผู้ช่วยของฉันไปซื้อบ้านจากตระกูลจู คุณยายจูยอมตายดีกว่าขายมัน และพ่อแม่เธออยากคฤหาสน์ในเมืองของผู้ช่วยฉันก็เลยบังคับคุณยายจูกระโดดตึก ตอนนั้นคุณยายจูแค่ขาหัก ไม่กี่วันต่อมาก็เสียชีวิตในโรงพยาบาลอย่างลึกลับ เพราะเธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าฉันกับจูจูรู้จักกัน พ่อแม่เธอเพื่อได้บ้านสวยจูมา เพื่อให้เธอได้แต่งงานเข้าตระกูลหนานกง ก็เลยฆ่าเธออย่างโหดเหี้ยมที่โรงพยาบาล ใช่ไหม? ”
จูจูมองเขาอย่างประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าหนานกงเฉินจะรู้มากขนาดนี้!
“ไม่ใช่……ไม่ใช่แบบนี้……” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ ทั้งๆ ที่รู้ว่าหนานกงเฉินไม่เชื่อเธอ แต่เธอก็ยังปฏิเสธเป็นนิสัย
“ไม่ใช่เหรอ? แล้วมันเป็นยังไง? ”
“ฉัน……” จูจูพูดไม่ออก
“ช่างเถอะ เรื่องที่ผ่านไปแล้วไม่ต้องรับผิดชอบในตอนนี้” หนานกงเฉินถามอย่างเร่งด่วน “เธอบอกฉันสิ จูจูตัวจริงอยู่ที่ไหน? ”
จูจูส่ายหน้า ถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ “ตอนนี้คุณถามเรื่องนี้มันจะไปมีความหมายอะไร? คุณรักไป๋มู่ชิงจะตาย ยังสนใจความเป็นความตายของเธออีกเหรอ? งั้นฉันจะบอกคุณให้ ตอนนี้เธอแต่งงานมีลูกไปแล้ว……”
หนานกงเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ก็ไม่รู้จะพูดทำไมจริงๆ ”
ได้ยินว่าจูจูแต่งงานมีลูกไปแล้ว ความรู้สึกแปลกๆ ในใจเขาก็หายไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่อยากไปหาเหตุผล เพราะจูจูพูดถูก ตอนนี้คนที่เขารักคือไป๋มู่ชิง ไม่ใช่คนที่เคยช่วยชีวิตในอดีต
“คุณ……ฉันพูดความจริงออกมาหมดแล้ว คุณปล่อยฉันไปได้ไหม? ” จูจูเริ่มประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง
“ฉันสัญญาเหรอว่าจะปล่อยเธอไป? ” หนานกงเฉินไม่ได้โกรธเธอน้อยลงจากคำสารภาพของเธอ แต่โกรธที่เธอทำเรื่องไร้ยางอายเพื่อแต่งงานเข้าตระกูลหนานกง เขาจำได้ว่าจูจูตอนเด็กๆ เคยพูดว่า คุณยายจูคือคนที่ใกล้ชิดและรักเธอมากที่สุด ในวันนี้เพราะเขา เธอเลยสูญเสียคุณยายที่รักของตัวเองไป
อยากให้เธอมีชีวิตที่ดี แต่ด้วยความหงุดหงิด ทำร้ายให้เธอสูญเสียคนที่สำคัญที่สุดไป เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ช่วยชีวิตคนนั้นกำลังเกลียดชังเขาจนถึงตอนนี้หรือเปล่า ต้องโทษเขา!
คิดถึงตรงนี้แล้ว ความหงุดหงิดในใจเขาก็เพิ่มขึ้น
เขาก้าวไปข้างหน้า โน้มตัวบีบคอเธอบังคับให้เธอเงยใบหน้าเล็กขึ้นมา จ้องมองเธอแล้วพูดอย่างเย็นชา “ไม่เคยมีใครบอกเธอเหรอว่าสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือการหลอกลวง? หรือเธอไม่เห็นจุดจบตระกูลไป๋เหรอ? ฟังฉันนะ หลอกลวงฉันต้องจ่ายราคาอย่างงาม! จู่ๆ ตอนนี้ฉันก็รู้สึกว่าสับมือเธอกับขุดหัวใจเธอมันยังไม่พอ……”
“คุณจะทำอะไร? ” จูจูถามด้วยความหวาดกลัว
“ฉันจะทำอะไรเหรอ? เธอดูตระกูลไป๋ก็รู้แล้ว” หนานกงเฉินสะบัดร่างเธอออก ถอยหลังไปหนึ่งก้าว หันตัวเดินเข้าบ้านไป
คุณผู้หญิงก็ได้สติกลับมาจากการตกตะลึง เห็นหนานกงเฉินหันตัวออกไปแล้ว เธอก็หันตัวกลับมาทำท่าให้กับคนรับใช้สองคน
เมื่อจูจูเห็นคนรับใช้สองคนจะโจมตีเธออีกครั้ง ก็รีบลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งไป จับข้อมือหนานกงเฉินแล้วพูดอย่างกังวล “อย่า……คุณชายใหญ่……ขอร้องคุณปล่อยพ่อแม่ฉันไป……ตราบใดที่คุณปล่อยพวกเราสามคนไป ฉัน……ฉันจะบอกคุณว่าจูจูตัวจริงอยู่ที่ไหน”
หนานกงเฉินหันหน้าไป สายตาเย็นชาจ้องมองเธอ “เมื่อกี้เธอพูดว่าเธอไม่รู้ว่าหล่อนอยู่ที่ไหน หลอกฉันอีกแล้วใช่ไหม? ”
“ฉัน……”
“เธอพูดมีเหตุผล ฉันรักไป๋มู่ชิงมากจนตายได้ และไม่จำเป็นต้องพบเธออีกต่อไป”
“ไม่……” จูจูส่ายหน้า “คุณต้องอยากตามหาเธอมากแน่ๆ และคุณต้องรักเธอ……”
“งั้นเหรอ? เธอแน่ใจ? ”
จูจูพยักหน้าอย่างรีบร้อน “และเพราะคุณ……เธอกำลังเผชิญกับอันตรายมากมาย ถ้าคุณไม่ช่วยเธอ……เธอต้องตายแน่”
“เธอว่าไงนะ? พูดให้มันรู้เรื่องหน่อย!” หนานกงเฉินจับแขนเธอไว้ แล้วถามอย่างกังวล “เธออยู่ที่ไหนกันแน่? ทำไมถึงมีอันตราย? พูดให้มันรู้เรื่อง--!”
ถึงจูจูจะตกใจที่เขาโกรธจนกัดฟัน แต่เพื่อต่อสู้กับโอกาสในการมีชีวิตรอดต่อไป เธอยังคงพูดอย่างกล้าหาญ “คุณอยากให้ฉันบอกคุณก็ได้ แต่คุณต้องสัญญาหนึ่งเรื่องกับฉัน……ปล่อย……ปล่อยให้ฉันออกไปจากตระกูลหนานกง และปล่อยพ่อแม่ฉันด้วย”
“เธอ--!” หนานกงเฉินโกรธจนอยากซัดเธอ กำหมัดแน่น กว่าจะกลั้นไว้ได้
“ถ้าคุณไม่สัญญากับฉัน ฉันก็จะไม่บอกคุณเด็ดขาด ยืดเยื้อต่อไปคุณก็รอเก็บศพให้เธอแล้วกัน!” จูจูพูดอีกครั้งด้วยความกล้าหาญ
เมื่อครู่นี้เธอไม่บอกหนานกงเฉินตรงๆ ว่าไป๋มู่ชิงก็คือคู่ครองของเขา เพื่อเวลานี้ตอนนี้ เพื่อได้ต่อรองกับหนานกงเฉินเป็นครั้งสุดท้าย ถึงจะรู้สึกว่ามันเหมือนกับการถอนขนที่ปากเสือ แต่เพื่อความอยู่รอด เธอทำได้แค่สู้
คุณผู้หญิงกังวลอยากรู้คู่ครองที่แท้จริงของหนานกงเฉิน จึงเอ่ยปากพูด “เฉิน หลานตอบตกลงเธอเถอะ”
อย่างไรก็ตามรอเธอพูดออกมา ควรสับมือเธอยังไงก็สับได้ ควรจัดการพ่อแม่เธอก็ยังจัดการได้เช่นกัน
หนานกงเฉินหายใจเข้าลึกๆ นานสักพักก่อนพ่นออกมาหนึ่งประโยค “ได้ เธอพูดมา”
“ฉันรู้ว่าคุณไม่เคยโกหก แต่เพื่อให้คุณไม่กลับคำพูด ฉันอยากให้คุณสาบาน” จูจูพูดอีกครั้ง
“เธออยากให้ฉันสาบานเหรอ? ”
“ถูกต้อง ถ้าคุณโกหกฉัน ไป๋มู่ชิงเธอต้องไม่ตายดี ออกจากบ้านไปแล้วจะถูกรถชนตาย……!”
“เธอกล้าสาปแช่งหล่อนเหรอ? !” หนานกงเฉินเหวี่ยงมือตบหน้าเธอ
จูจูถูกเขาตบจนร่างกายเซเกือบล้มลงไป เธอประคองร่างตัวเองแล้วเบนสายตาจ้องมองเขาแล้วยิ้มเยาะ “คุณไม่กล้าใช่ไหมล่ะ? งั้นก็อย่าคิดจะรู้ว่าเธอคือใครไปตลอดกาล…..”
หนานกงเฉินโดนเธอบังคับให้กัดฟันกรอด รับคำสาบานนี้อย่างโหดร้าย จากนั้นก็อดกลั้นความอยากที่จะบีบคอเธอแล้วพ่นออกมาหนึ่งประโยค “ตอนนี้พูดได้หรือยัง? ”
จู่ๆ จูจูก็ยิ้ม พูดขึ้น “โอเค ฉันจะบอกคุณให้ ตอนนี้คนคนนี้เธอชื่อว่าไป๋มู่ชิง ไป๋มู่ชิงคนนั้นที่คุณรักสุดหัวใจ!”
หนานกงเฉินเหมือนหัวสมองโดนอะไรบางอย่างระเบิด จ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจ
“พวกคุณฟังไม่ผิดหรอก ก็คือไป๋มู่ชิงนั่นแหละ ตอนเด็กๆ เธอนามสกุลจูตามแม่ของเธอ อาศัยที่บ้านสวนจู จริงๆ เธอไม่ได้ใสซื่อน่ารักอย่างที่คุณคิด เพื่อเป็นลูกสาวตระกูลไป๋ ตอนสิบขวบเธอก็เปลี่ยนชื่อและนามสกุล ปรับเปลี่ยนโฉมให้กลายเป็นไป๋ยิ่งอันเพื่อให้ตระกูลไป๋รับรู้ว่าเป็นญาติ สุดท้ายโดนตระกูลไป๋ไล่ออกมา จากนั้นก็เข้าหาหลินอันหนาน จากนั้นก็แต่งงานเข้าตระกูลหนานกงแทนไป๋ยิ่งอันอีกครั้ง สรุปคือตั้งแต่เล็กจนโตเธอเสแสร้งและพยายามอย่างหนักที่จะได้อยู่ในตระกูลร่ำรวย แต่กลับล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า”
จูจูเห็นหนานกงเฉินยังไม่ได้สติจากอาการช็อกอยู่นานมาก จึงหันไปยิ้มเล็กน้อยให้กับคุณผู้หญิงแล้วพูดขึ้น “คุณผู้หญิง คุณไม่ได้ฟังผิดหรอกค่ะ ไป๋มู่ชิงคือคู่ครองที่คุณตามหามาตลอด คุณควรขุดหัวใจเธอแทนฉัน”
“เธอพูดเรื่องจริงหรือโกหกกันแน่? ” คุณผู้หญิงถามด้วยความตกใจ
“เรื่องจริงแน่นอนค่ะ” จูจูแค่นหัวเราะอีกครั้ง “จริงๆ ไป๋มู่ชิงเธอรู้ความจริงนี้ตั้งนานแล้ว แต่เธอกลัวตาย ดังนั้นจึงไม่กล้ายอมรับตัวเองว่าเป็นคนที่ตระกูลหนานกงต้องการตามหา หนานกงเฉินคุณฟังรู้เรื่องหรือยัง? ไป๋มู่ชิงไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างที่คุณคิดจริงๆ ทั้งๆ ที่เธอรู้ว่าคุณต้องการเธอ แต่ปิดบังคุณตลอดเวลา ถึงขนาดแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น!”
หนานกงเฉินยังไม่ได้สติจากอาการช็อก เหมือนยังติดอยู่ด้านใน
สุดท้ายคุณผู้หญิงก็พ่นออกมาใส่เธอด้วยความโกรธ “เธอหุบปากซะ!”
จูจูหุบปากจริงๆ แต่ในใจแอบเปลี่ยนเป็นโล่งใจอย่างลับๆ
ตั้งแต่ที่จูจูพูดชื่อไป๋มู่ชิงออกมา หนานกงเฉินก็ตกใจมากจนไม่ได้สติกลับมา เขาไม่ได้พูดอะไรอีกแม้แต่ประโยคเดียว และไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม แต่เหมือนหุ่นเชิดที่สูญเสียวิญญาณ หันตัวเดินเข้าบ้านไปทีละก้าว
คุณผู้หญิงมองตามแผ่นหลังหนานกงเฉินที่เดินจากไปอย่างเป็นห่วง หันตัวไปพูดกับพี่เหอว่า “ขังยัยผู้หญิงบ้านคนนี้ให้ฉัน!”
จูจูถูกคนพาลงไป ก่อนจะไปเธอก็ไม่ลืมที่จะตะโกนเรียกเสียงดัง “หนานกงเฉิน! คุณห้ามลืมสัญญาของตัวเองจะดีที่สุด ไม่งั้นไป๋มู่ชิงไม่ตายดีแน่ ออกไปแล้วจะโดนรถชน……!”
เสียงตะโกนของเธอดังไปทั่วบ้าน แม้แต่ผู่เหลียนเหยาที่อยู่ชั้นสามยังได้ยินชัดเจน
เมื่อครู่นี้ทุกอย่างที่อยู่ชั้นล่างอยู่ในสายตาผู่เหลียนเหยา และได้ยินเข้าหู ไม่อาจบอกได้ว่าไม่กังวล
เธอไม่คิดว่าหนานกงเฉินจะทำให้จูจูสารภาพว่าวางเพลิงเร็วขนาดนี้ โชคดีที่ไม่โยงมาถึงเธอ!
แต่ถ้าหนานกงเฉินปล่อยจูจูไปจริงๆ ถ้าอย่างนั้นมันก็เป็นระเบิดเวลาสำหรับเธอหรือเปล่า? เธอจะสบายใจได้อย่างไร?
และไป๋มู่ชิง……
ถึงแม้เธอจะควบคุมอาการป่วยของหนานกงเฉินได้ แต่สำหรับข่าวลือเหล่านี้ก็เชื่ออยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นตอนนั้นเธอคงไม่ขัดขวางที่ไป๋มู่ชิงจะแต่งงานกับหนานกงเฉินหรอก ถ้าไป๋มู่ชิงกลับมาหาหนานกงเฉินในตอนนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีอย่างแน่นอน
--
ด้านล่าง คุณผู้หญิงเดินรอบๆ ในห้องนั่งเล่นพร้อมพึมพำเสียงทุ้ม “เรื่องนี้มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง? ไม่คิดเลยจริงๆ !”