ตอนที่ 226
บทที่ 226 ที่จริงแล้วฉันไม่ใช่จูจู
October 22, 2026
คุณผู้หญิงหันหน้าไปจ้องมองเธอ “ทำไม? กลัวเหรอ? ”
“ฉัน……” จูจูอ้าปาก ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตามลงไปชั้นใต้ดิน
ห้องใต้ดินไม่ได้กว้างขวาง แต่แม้ว่าด้านบนมันจะถูกไฟไหม้ ด้านล่างก็ยังคงเย็นเฉียบ โลงคริสตัลที่ควรอยู่ในห้องโถงตอนนี้อยู่ตรงกลางชั้นใต้ดินอย่างปลอดภัยแล้ว
พี่เหอเปิดผ้าไหมสีเหลืองบนโลงคริสตัลออก จูจูกรีดร้อง ฝีเท้าถอยหลังไปสองสามก้าวโดยสัญชาตญาณ ใช้สองมือปิดตาตัวเองแน่น
เธอจะเคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อนที่ไหนกัน? ไม่เคยเห็นมาก่อน!
เธอก้าวถอยหลังไปโดนตัวหนานกงเฉินพอดี หนานกงเฉินพยุงแขนเธอไว้อย่างราบรื่น เอาสองมือเธอที่ปิดตาอยู่ลงมา “เธอกลัวอะไร? ”
“หนานกงเฉินคุณน่ากลัวมาก……!” จูจูร้องไห้เสียงต่ำ ทั้งๆ ที่กำลังดุเขาแต่ก็บีบร่างเข้าสู่อ้อมแขนเขาโดยไม่รู้ตัว ฉวยโอกาสกอดเขาไว้แน่น
เธอกลัวเกินไป กลัวมากเกินไปจริงๆ ……
หนานกงเฉินยิ้มเยาะ ยกมือขึ้นตบไหล่เธอ “ฉันยังไม่เคยบอกเธอใช่ไหม? โลงคริสตัลเมื่อเจอความร้อนหรือน้ำมันจะเคลื่อนตกลงมาโดยอัตโนมัติ ให้เลี่ยงอย่าเข้าห้องใต้ดินที่ปิดสนิท ดังนั้นโลงคริสตัลถึงได้เก็บความสมบูรณ์แบบนี้ได้”
จูจูส่ายหน้า “ฉันไม่อยากฟัง คุณไม่ต้องพูดเรื่องนี้กับฉัน ฉันกลัว……”
เธอไม่เคยได้ยินใครพูดเรื่องนี้ ไม่เคยมาก่อน!
เธอแค่รู้ว่าโลงคริสตัลวางไว้ที่ห้องโถงด้านหลัง แต่ไม่รู้ว่าคนตระกูลหนานกงจะระมัดระวังแบบนี้ ยังมีห้องใต้ดินที่ห้องโถงด้านหลัง และใช่แล้ว ตระกูลหนานกงให้ความสำคัญกับคู่ครองคนนี้ จะวางเธอไว้ในห้องโถงบรรพบุรุษสบายๆ ได้อย่างไร? ถ้าไม่ระมัดระวังแบบนี้ ตระกูลหนานกงจะเก็บเธอสมบูรณ์แบบนี้ได้อย่างไร?
“ท้องฟ้ามีตา โชคดีที่ไม่เป็นอะไร!” คุณผู้หญิงหลับตา สุดท้ายก็โล่งอก
จูจูถอยออกมาจากอ้อมกอดหนานกงเฉิน หันตัวกำลังเดินออกไปจากห้องใต้ดิน
จู่ๆ คุณผู้หญิงก็เรียกเธอ “กลับมา!”
จูจูหายใจเข้า หันตัวจ้องมองเธอด้วยใบหน้าอ้อนวอน “คุณย่า ฉันกลัว……”
“เธอพูดมา เธอเป็นคนจุดไฟหรือเปล่า? ” คุณผู้หญิงจ้องเธอพร้อมถามขึ้น
“ฉันเปล่า……”
“มองท่านผู้หญิงจิ้งแล้วพูด ว่าได้ทำหรือเปล่า!” น้ำเสียงคุณผู้หญิงเย็นชาลง
พี่เหอจับแขนจูจูให้มาตรงหน้าโลงคริสตัล พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “นายหญิงน้อย ไม่ว่าคุณทำหรือคุณหนูผู่ทำถ้าสืบก็จะรู้ ตอนนี้พูดความจริงจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นคุณจะถูกขังไว้ที่นี่กับท่านผู้หญิงจิ้งเพื่อทำการขอโทษ!”
“อย่า!” จูจูเมื่อได้ยินว่าจะถูกขังไว้ที่นี่กับท่านผู้หญิงจิ้งก็กรีดร้องด้วยความสยดสยองทันที ความหวาดกลัวบนใบหน้าเธอเพิ่มขึ้น เธอส่ายหน้าพร้อมถอยหลังแล้วพูดขึ้น “ฉันไม่อยากถูกขังไว้ที่นี่ ฉันไม่อยากอ่า……”
เธอพูดจบก็หันตัวไปจับแขนหนานกงเฉินแล้วส่งเสียงครวญคราง “เฉิน ขอร้องอย่าขังฉันไว้ที่นี่เลยนะ ขอร้อง……”
หนานกงเฉินก้มหน้ามองสองมือเธอที่จับตนไว้ กัดฟันพูดขึ้น “เมื่อคืนตอนที่เธอจุดไฟ ได้คิดถึงผลที่ตามมาหรือเปล่า? ”
“ฉัน……” จู่ๆ เธอก็คุกเข่าลงดังตุ้บ กอดสองขาเขาแล้วร้องไห้เสียงดังขึ้น “คุณชายใหญ่ ที่ฉันจุดไฟเพราะพวกคุณบังคับฉัน พวกคุณต้องการขุดหัวใจฉันให้เธอ มีสิทธิอะไร? ตระกูลหนานกงอย่างพวกคุณมีเงินมีอำนาจก็ทำแบบนี้กับฉันได้เหรอ? พวกคุณจะขุดหัวใจฉัน ให้ฉันรอตายอยู่ที่นี่โดยไม่ทำอะไรได้ไหม? บนโลกใบนี้มีคนโง่แบบนั้นด้วยเหรอ……? ”
“เธอเป็นคนจุดไฟจริงๆ ด้วย!” หนานกงเฉินเหวี่ยงร่างกายเธอออกจากตัวเองอย่างโหดเหี้ยม
จูจูถอยไปนั่งด้านหลัง จากนั้นก็รีบปีนกลับมากอดขาเขาอีกครั้งแล้วส่งเสียงครวญครางต่อ “คุณชายใหญ่……ตอนแรกฉันจะจุดไฟที่ห้องคุณ แต่ฉันทำไม่ลง ฉันไม่อยากให้คุณตาย ถึงคุณจะเกลียดฉันเข้ากระดูกดำ แต่ความรักที่ฉันให้คุณยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ไม่งั้นฉันคงฆ่าคุณไปนานแล้ว ขอร้องเห็นแก่ที่ฉันยังรักคุณ ให้โอกาสฉัน……”
“รักฉัน? ” หนานกงเฉินแสยะยิ้ม “ตอนแรกที่เธอผลักเฉียวหว่านชิงลงมาข้างล่างเพราะรักฉัน ลักพาตัวมู่ชิงไปก็เพราะรักฉัน ตอนนี้จุดไฟห้องโถงบรรพบุรุษร่วมศตวรรษของตระกูลหนานกงก็เพราะรักฉัน ความรักที่เธอมีต่อฉันนี่มันยากที่จะหยั่งรู้จริงๆ นะ……แต่ขอโทษจริงๆ รักแบบนี้ฉันทนไม่ได้ เธอไปรักคนอื่นเถอะ!”
เขาพูดจบ ก็เหวี่ยงเธอออกจากขาตัวเองอีกครั้ง
“คุณชายใหญ่……” จูจูพุ่งเข้าไปอีกครั้ง แต่พุ่งหาความว่างเปล่า เห็นหนานกงเฉินเริ่มออกไปจากห้องใต้ดิน เธอจึงหันไปจับมุมเสื้อผ้าคุณผู้หญิงแล้วขอร้อง “คุณย่า……ฉันผิดไปแล้ว ขอร้องยกโทษให้ฉันได้ไหมคะ? ขอร้อง…..”
“ยกโทษให้เธอเหรอ? เธอรู้ไหมว่าห้องโถงบรรพบุรุษของตระกูลหนานกงมีอายุเท่าไร? เธอรู้ไหมสิ่งที่ประดิษฐานอยู่ด้านในล้วนเป็นป้ายวิญญาณของบรรพบุรุษของตระกูลหนานกง? ตอนนี้เธอเผาพวกมันทั้งหมด ถึงฉันยอมให้อภัยเธอ เธอเคยคิดไหมว่าบรรพบุรุษตระกูลหนานกงจะให้อภัยไหม? เธอว่าพวกเขาจะให้อภัยไหม? ”