ตอนที่ 225
บทที่225 ไฟไหม้ห้องโถงบรรพบุรุษ
October 22, 2026
ในตอนเช้าตรู่ หนานกงเฉินได้ยินว่าเซิ่งเคอไปต่างประเทศแล้ว
เขาไม่คาดคิดว่าเซิ่งเคอจะหนีเร็วขนาดนี้เขาวางเอกสารในมือลงพร้อมกัดฟันแน่พลางสาปแช่ง "ดูเหมือนว่าไอ้แก่เซิ่งตงหยางนั่นจะไม่ได้ตั้งใจลาออกสินะ"
เลขาหลินจ้องมองเขาอย่างระมัดระวังและถามว่า "งั้นทำยังไงต่อไปดีคะ? "
"ให้เขาอยู่ในบริษัทไปก่อน" เขาคิดสักพักแล้วพูดว่า "ยังไงก็ตามส่งคนมาค้นหาดูเบาะแสของเซิ่งเคอให้ฉันด้วย"
"ค่ะ รับทราบค่ะ" จู่ๆ เลขาหลินก็หยิบซองจดหมายออกจากแฟ้มเอกสารและยื่นให้เขา "คุณชายเฉิน นี่คือจดหมายลาออกของผู้อำนวยการเซิ่งที่ฝากคนมายื่นให้คุณค่ะ"
หนานกงเฉินชำเลืองมองซองจดหมายในมือของเธอ จากนั้นก็เอื้อมมือไปเปิดและหยิบกระดาษเอสี่จากด้านในออกมา
เนื้อหาในจดหมายนั้นไม่ยาวนัก แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เซิ่งเคอยังอ้างว่าเขาจะใช้เวลาอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อหาเงินและคืนเงินจำนวนมหาศาลให้กับ บริษัทหนานกงกรุ๊ป
รอให้เขาคืนเงินงั้นเหรอ? ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเป็นปีไหน เดือนไหน เขาฉีกจดหมายลาออกแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ
หลังจากที่ห้องทำงานเงียบลงโทรศัพท์มือถือของหนานกงเฉินก็ดังขึ้นเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเหลือบมองไปที่หมายเลขบนหน้าจอ ทันใดนั้นสีหน้าเศร้าหมองของเขาก็สดใสขึ้น เขารับสายพลางยิ้มและพูดว่า “ได้ยินเสียงพรายกระซิบหรือไง? ถึงโทรมาหาฉันได้?”
ไป๋มู่ชิงไม่ได้ปฏิเสธและกล่าวว่า "ใช่ค่ะ ฉันได้ยินมาว่าเซิ่งเคอยักยอกเงินของบริษัทเหรอคะ? "
“ใช่ แต่เขาหนีไปต่างประเทศแล้ว”
"แล้วจะทำยังไงต่อคะ? "
"ฉันจะทำอะไรได้อีก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเก็บเขาไว้ แต่ฉันจะใช้เขาจัดการกับเซิ่งตงหยาง" หนานกงเฉินยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ "แต่เซิ่งตงหยางเต็มใจที่จะยอมแพ้ลูกชายของเขาและไม่สามารถใช้ลูกชายเป็นเครื่องมือ ..”
"ไม่เป็นไร รอโอกาสหน้ามีโอกาสหน้านะคะ"
"ขอบคุณนะ เธอใส่ใจฉันแบบนี้ ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลย" หนานกงเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม "สำหรับสุนัขจิ้งจอกเฒ่านั่น ค่อยๆ จัดการไป"
“ระวังด้วยนะคะ” ไป๋มู่ชิงอดไม่ได้ที่จะเตือนสติ
“มู่ชิง คุณพูดแบบนี้หลายครั้งแล้วนะ”
"อันที่จริงแล้ว ... " ไป๋มู่ชิงพูดอย่างเสียไม่ได้ "วันนี้เปลือกตาของฉันกระตุกฉัน รู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ดีเกิดขึ้นดังนั้น ... "
“แล้วสิ่งที่คุณคิดเป็นครั้งแรกไม่ใช่ว่าเฉียวเฟิงจะมีปัญหา แต่กลายเป็นฉันแทน?” รอยยิ้มบนใบหน้าของหนานกงเฉินกว้างขึ้น
เขารู้ว่าไป๋มู่ชิงห่วงใยเขามากที่สุด ไม่ใช่คุณชายรองเฉียว!
ก่อนที่เขาหลงตัวเองไปมากกว่านี้ ไป๋มู่ชิงพูดว่า "หนานกงเฉิน คุณคิดมากเกินไปจริงๆ เฉียวเฟิงเขาทำงาน เขาไม่มีศัตรูที่ไหน ชีวิตปลอดภัย แต่ข้างกายคุณมีทั้งเสือและมังกร หันไปทางไหนก็มีแต่อันตราย ดังนั้น ... "
เธอหยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า "ฉันหวังว่าคุณจะระมัดระวังตัวเอง โดยเฉพาะในวันนี้"
"วันนี้งั้นเหรอ? " หนานกงเฉินรู้สึกว่าเธอกังวลและน้ำเสียงของเขาจริงจังมากขึ้น "โอเคฉันจะระวังให้มาก"
“อืม ... ดีแล้วค่ะ”
"เดี๋ยวก่อน" หนานกงเฉินหยุดเธอทันทีและพูดว่า "เปลือกตาของคุณกระตุก ไม่ใช่ว่าคุณเองก็ควรระวังตัวเหมือนกันเหรอ? "
"ไม่ต้องห่วง ฉันอยู่บ้านปลอดภัยที่สุดค่ะ" ไป๋มู่ชิงวางสายโทรศัพท์หลังจากพูดว่า 'ลาก่อน' กับเขา
--
เมื่อหนานกงเฉินกลับบ้าน เธอเห็นผู่เหลียนเหยาร้องไห้ต่อหน้าคุณหญิง และคุณหญิงก็กำลังปลอบโยนเธอ
เมื่อเขาก้าวเข้ามา ผู่เหลียนเหยาหันมาหาเขาและพูดด้วยน้ำตาว่า "พี่ ฉันคิดว่าเซิ่งเคอไม่ได้ตั้งใจ อย่าตำหนิเขาเลยนะคะ อย่าไล่ตามเขาเลย... "
หนานกงเฉินมองไปที่เธอ"ตอนนี้ฉันต้องการไล่ตามเขา แต่ฉันทำไม่ได้ใช่ไหม? "
"แต่เขาไปแล้ว เขาไม่ต้องการฉัน ... "ผู่เหลียนเหยาร้องไห้เสียใจมากขึ้น
"อย่ากังวล เขาไม่ต้องการเธอไม่ได้ เซิ่งเคอเป็นคนยังไงเธอรู้ดีอยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ? " คุณหญิงลูบมือเธอเบาๆ "เธออยู่ที่นี่ รอให้ย่าหาตัวเขาเจอแล้วจะเอาตัวเขากลับมาให้ได้"
"ขอบคุณค่ะ คุณย่า"ผู่เหลียนเหยาเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอ "พี่ อย่าแจ้งความจับเซิ่งเคอเลยนะนะ รอให้เขากลับมาอย่างปลอดภัยแล้วพวกเราจะคืนเงินบริษัทอย่างแน่นอนค่ะ”
เมื่อมองไปที่น้ำตาบนใบหน้าเธอ หนานกงเฉินรู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังอดทนพูดว่า "ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่เขาไม่ได้กระทำความผิดอีก ฉันก็จะไม่ไล่ตามเขา"
"ใช่ ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ อย่าร้องไห้" คุณหญิงกวักมือเรียกจูจู"จูจู เธอส่งเหลียนเหยากลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อนสิ"
"ค่ะ" จูจูวางแก้วพลางลุกขึ้นและพยุงผู่เหลียนเหยาขึ้นห้องไป
"คุณย่า ดึกแล้วกลับห้องไปพักผ่อนเถอะครับ" หนานกงเฉินก้าวไปข้างหน้าและจับแขนคุณหญิงพยุงเธอเดินเข้าไปในห้องนอน
หลังจากเข้าไปในห้องนอนคุณหญิงผลักมือของหนานกงเฉินที่แขนของเธอและพูดว่า "ไม่ต้องพยุงฉัน ฉันยังไม่อ่อนแอขนาดนั้น"
"ใช่ ร่างกายของคุณย่ายังแข็งแรงอยู่" หนานกงเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
คุณหญิงถอนหายใจอย่างเศร้า ๆ และกล่าวว่า "ไม่คาดคิดเลยว่าแกจะพูดถูก ตระกูลเซิ่งไม่มีอะไรดีรวมถึงผู่เหลียนเหยาคนนี้ด้วย"
เมื่อหนานกงเฉินบอกเธอว่าเซิ่งตงหยางคิดไม่ซื่อ เธอยังรู้สึกไม่เชื่อ ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วขนาดนี้
“คุณย่า เซิ่งเคอถูกคุณลุงข่มขู่ ที่จริงเขาไม่ได้ต้องการจะทำแบบนี้เลย”
"แต่เขาก็ทำไปแล้ว" คุณหญิงเงยหน้าขึ้นและจ้องมาที่เขา "แล้วแกจะทำอะไรต่อไปปล่อยเขาไปงั้นเหรอ? "
"เดิมที่แล้วผมไม่ได้คิดจะทำอะไรกับเซิ่งเคอ แต่จะกำลังคุณลุงออกไปจากบริษัท ส่วนผู่เหลียนเหยา ... "
"ผู่เหลียนเหยาทำไมงั้นเหรอ? ฉันดูว่าช่วงนี้เธอก็ไม่ได้มีพิรุธอะไร" คุณหญิงถามอย่างสงสัย
หนานกงเฉินกล่าวว่า "เพราะเธอไม่มีพิรุธ ดังนั้นผมจึงไม่สามารถจัดการกับเธอได้ แต่อีกไม่นานก็คงจะมีพิรุธอะไรออกมาบ้าง ดังนั้นผมอยากให้คุณย่าปฏิบัติกับเธอเหมือนเดิมและให้เธออยู่ที่นี่ต่อไป"
"อืม ฉันเข้าใจแล้ว"
“คุณย่าพักผ่อนก่อนนะ”
"แกก็เหมือนกันนะ" คุณหญิงกล่าวต่ออีกว่า "อย่างไรก็ตามฉันมักจะมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีราวกับว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น ระวังตัวด้วยนะ"
หนานกงเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย วันนี้ไป๋มู่ชิงก็บอกว่าเปลือกตาของเธอกระตุกและบอกให้เขาระวัง คุณหญิงก็ยังบอกให้เธอมีลางสังหรณ์
เขาพยักหน้าเดินกลับห้องไป
--
จูจูส่งผู่เหลียนเหยากลับไปที่ห้องนอนและพูดว่า "เธอร้องห่มร้องไห้ขอร้องให้ไว้ชีวิตเซิ่งเคอ คิดว่ามีประโยชน์เหรอ? หรือเธอคิดจริงๆ ว่าหนานกงเฉินจะปล่อยเขาไปจริงๆ? "
"ฉันไม่เชื่อ" ผู่เหลียนเหยาพูดอย่างเย็นชา"แต่การแสดง มันจะต้องทำอย่าสมบูรณ์แบบเสมอ"
“แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป จะอยู่ที่ตระกูลหนานกงง่อยๆ แบบนี้ต่อไปเหรอ?”
“แน่นอน ฉันต้องรอดูจุดจบของตระกูลหนานกง”
จูจูหัวเราะเยาะในใจและคิดกับตัวเองว่า 'ฉันคิดว่าเธอกำลังรอให้ฉันฆ่าหนานกงเฉินแล้วค่อยฆ่าฉันล่ะสิ? '
“มีอะไรเหรอ ทำไมสีหน้าแบบนี้?” ผู่เหลียนเหยามองไปเธอ
"ไม่มีอะไร" จูจูส่ายหัว
ผู่เหลียนเหยายังคงจ้องมองเธอ "ฉันเตรียมทุกอย่างให้เธอแล้ว เธอวางแผนจะทำเมื่อไหร่? "
จูจูแสร้งครุ่นคิดสักพักแล้วพูดว่า "คืนนี้เป็นคืนเดือนมืดและลมแรงเป็นฤกษ์ดี คืนนี้เป็นยังไงล่ะ? "
"เธอแน่ใจเหรอ? " หัวใจของผู่เหลียนเต้นแรงขึ้น
เมื่อเห็นจูจูพยักหน้า ผู่เหลียนเหยาถามว่า "แล้วเธอจะทำอะไร? เธอต้องการน้ำมันเบนซินไปทำอะไร? "
จูจูยิ้ม "ดูหน้าเธอสิ หรือเธอกังวลว่าฉันจะเผาเธอไปพร้อมกับคฤหาสน์หลังนี้ล่ะ? "
"ทางที่ดีเธออย่าคิดแบบนี้ดีกว่า อย่าคิดว่าทำฉันตายแล้วพ่อแม่ของเธอจะปลอดภัย"
"ฉันรู้ว่าเธอยังมีผู้ช่วย" จูจูกัดฟัน "ไม่ต้องห่วง พ่อแม่ของฉันเลี้ยงดูฉันมาแม้ว่าฉันจะไม่อยู่แล้วแต่ฉันก็จะช่วยชีวิตพวกเขา"
เมื่อมองไปที่การแสดงออกที่ขมขื่นบนใบหน้าของเธอ ในที่สุดผู่เหลียนเหยาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย "โอเค งั้นทำตามแผนของเธอ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเธอ"
"ขอบคุณ เธอก็เพียงแค่รอที่จะกลายเป็นนายหญิงของตระกูลหนานกงคนต่อไปเถอะ" จูจูยิ้มอย่างมีเลศนัย
--
ท้องฟ้าคืนนี้มืดและมีลมแรงกว่าปกติ
จูจูนอนไม่หลับทั้งคืนและหัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับว่าจะหลุดออกมา
เธอไม่รู้ว่าผลลัพธ์ของสิ่งที่เธอจะทำคืออะไร แต่เธอไม่มีทางอื่น
ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบวันที่จะครบรอบสามปีที่เธอแต่งงานกับหนานกงเฉิน นั่นคือวันตายของเธอมาถึงแล้ว เธอไม่สามารถรอได้อีกต่อไปและอย่าคาดหวังว่าผู่เหลียนเหยาจะช่วยเธอได้
เธอเหลือบมองเวลาบนกำแพง เวลาสามทุ่มเป็นเวลาที่เงียบที่สุดในบ้าน
เธอลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบ ๆ เดินไปที่ประตูและเปิดประตู เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เฝ้าประตูเธอไม่อยู่ เธอจึงก้าวออกไป
บนชั้นสาม เสี่ยวหยวนเดินอย่างนุ่มนวลไปที่ห้องนอนของผู่เหลียนเหยาและพูดว่า "คุณหนูผู่ ฉันเห็นคุณหนูจูกำลังเดินไปที่สวนหลังบ้าน"
ผู่เหลียนเหยาวางรีโมทไว้ในมือและเงยหน้าขึ้นมองเธอ "เธอจะไปทำอะไรที่สวนหลังบ้าน? "
"ฉันคิดว่าเธอน่าจะไปเอาน้ำมันเบนซินที่ฉันเอามาให้เธอที่สวนหลังบ้านเมื่อสองสามวันก่อน" เสี่ยวหยวนพูด
ผู่เหลียนเหยาลุกขึ้นและไปที่มุมผ้าม่านหลังหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานแล้วมองออกไปที่สวนหลังบ้าน ด้วยบรรยากาศที่มืดเกินไปเธอจึงมองไม่เห็นชัดเจน
“เธอคิดจะทำอะไรน่ะ?” ผู่เหลียนเหยาถามโดยไม่รู้ตัว
เสี่ยวหยวนครุ่นคิดสักพักและพูดว่า "ฉันคิดว่าเธอน่าจะเอาน้ำมันเบนซินไปไว้ในรถของคุณชายเฉิน"
"ดีมาก" ผู่เหลียนเหยาเป็นกังวลหันหน้าไปทางเธอและบอกกับ เสี่ยวหยวนว่า "เธอไปช่วยดูต้นทาง หากมีอะไรผิดปกติให้โทรหาฉันทันที"
เธอกังวลว่าจูจูจะเป็นสุนัขจนตรอก และเผาคฤหาสน์จริงๆ เธอไม่อยากตายด้วยน้ำมือของผู้หญิงงี่เง่าคนนี้