บทที่ 40 เธอเป็นผู้หญิงที่โง่ที่สุดที่ผมเคยเจอ

เขียนข่าวแบบนี้......ไม่แปลกหรอกที่คุณหญิงหนานกงจะโกรธขนาดนี้!

"ลากตัวออกไปลงโทษตามกฏตระกูลเดี๋ยวนี้" คุณผู้หญิงสั่งด้วยความโกรธ

ตามคาด ไป๋มู่ชิงโดนลากตัวมายังห้องบรรพชนตระกูลหนานกงห้องนั้นที่ทำเธอตกใจจนฉี่แทบแตกอีกครั้ง

แต่ว่า......ในห้องบรรพชนรอบนี้เหมือนจะไม่ได้มีเธอแค่คนเดียว ยังมี......เขา?

ไป๋มู่ชิงแปลกใจประเมินหนุ่มหล่อที่เพิ่งลงพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งผู้ซึ่งพัวพันกับเธอไม่เลิกคนนี้ สักพักจึงถามขึ้นว่า: "คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

แถมยังคุกเข่าอยู่ตรงนี้ หรือว่าเขาโดนคุณผู้หญิงลงโทษตามกฏตระกูลด้วย? กฏลงโทษของตระกูลหนานกงใช้กับคนนอกได้ด้วยหรอ?

หนานกงเฉินหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ ไม่มองเธอด้วยซ้ำ: "ไม่เห็นหรอ? ก็เพราะเธอไง"

"เพราะอะไรละ?"ไป๋มู่ชิงช็อกสุดๆ: "คือ......คุณกับหนานกงเฉินสนิทกันไม่ใช่หรอ? ทำไมยัง......"

"นายหญิงน้อย เชิญคุกเข่าค่ะ" พี่เหอผลักเธอลงพื้นอย่างไม่แยแส

ไป๋มู่ชิงเจ็บจนร้องออกมาเล็กน้อย รีบคลานไปคุกเข่าข้างหนานกงเฉิน

ประตูห้องบรรพชนถูกปิดลงอีกครั้ง ด้านในยังคงมีแค่แสงเทียนมืดๆไม่กี่แท่ง บรรยากาศแปลกๆทำให้เธอสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ หันไปมองผู้ชายด้านข้าง ยังดีคืนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียว!

ในขณะคุกเข่ากับพื้น ไป๋มู่ชิงเริ่มคิดฟุ้งซ่าน แล้วหันไปจ้องหนานกงเฉินพลางพูดว่า: "เอ่อ......คุณเป็นใครกันแน่? อย่าบอกนะว่าเป็นหนานกงเฉินจริงๆ?"

แต่ไม่มีเหตุผลเลย เซิ่งเคอบอกเธออย่างชัดเจนว่าหนานกงเฉินหน้าตาขี้เหร่หาที่เปรียบไม่ได้ ถ้าเขาคือหนานกงเฉิน คุณผู้หญิงคงไม่โกรธหนักขนาดนี้เพราะเห็นรูปที่เธอกับเขาจูบกันไม่ใช่หรอ?

หนานกงเฉินเงียบไปสักพักแล้วหันมาชายตามองเธอ: "คุณหนูไป๋ เธอเป็นผู้หญิงที่โง่ที่สุดที่ผมเคยเจอ"

ไป๋มู่ชิงโดนคำพูดประโยคนี้ของเขาดักคอจนหมดคำพูด