บทที่ 102 มาเยี่ยมโรงพยาบาล

เมื่อนึกถึงตอนนี้เธอเดินไปสุดทางเดินและโทรหาเอธาน โทรศัพท์ดังอยู่นานก่อนจะหยิบขึ้นมา เอธานตอบอย่างเฉยเมย "ว่าไงครับ?"

ทิฟฟานี่ไม่ได้สนใจทัศนคติของเขาอีกต่อไปแล้ว เธอสามารถยอมรับคนที่เย็นชาจากภายนอก แต่ภายในอบอุ่น "ขอบคุณ"

เอธานจมอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์และไม่ได้สนใจคำพูดของเธอเลย "สำหรับอะไร?"

ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้ม “หยุดเสแสร้ง นายเป็นคนที่บริจาคเงินให้พ่อของฉันใช่ไหม? ทำไมนายถึงเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตน? ฉันขอโทษที่ทำให้นายรู้สึกเหงาเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกับครอบครัวของฉัน อย่าโกรธฉัน ฉันจะไปหานายเมื่อฉันว่าง”

เอธานขมวดคิ้ว เขาอยากจะปฏิเสธ แต่ไม่ได้พูดคำที่มาถึงริมฝีปากของเขา ความสนใจของเขาอยู่ที่คอมพิวเตอร์และเขาไม่รู้สึกอยากอธิบายตัวเอง “ฉันไม่ว่าง ฉันจะวางสายนะ”

......

เป็นเวลาหลังเที่ยงคืนตามเวลาที่มาร์คกลับไปที่ คฤหาสน์ เทรมอนต์ และแอเรียนก็หลับไปแล้ว อย่างไรก็ตาม จู่ ๆ เธอก็ตื่นขึ้นด้วยเสียงรถของเขาจากชั้นล่าง

เธอเป็นคนหลับยากมาโดยตลอด เสียงใด ๆ สามารถปลุกเธอได้อย่างง่ายดาย

หลังจากนั้นไม่นานประตูห้องนอนก็ถูกผลักให้เปิดออก

เธอไม่ได้พูดอะไร เสียงที่เธอได้ยินในห้องพักของโรงแรมในตอนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในใจของเธอ เธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าทำไมเรื่องแบบนั้นถึงกวนใจเธอ...

มาร์คเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำหลังจากที่เขาเข้ามาในห้อง เขาอาบน้ำและออกจากห้องไป

แอเรียนแทบไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืน เธอลืมตาจนกระทั่งรุ่งสาง เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่เธอกำลังทานอาหารเช้าอยู่ชั้นล่าง มาร์คเดินออกมาจากห้องทำงานชั้นบนและออกไป ไม่มีการสื่อสารใด ๆ ระหว่างทั้งคู่