บทที่ 103 เวนดี้ กาเลน่า

ในขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันประตูของวอร์ดก็เปิดออก ทิฟฟานี่ไอสองครั้งและดึงที่ชายเสื้อของแอเรียน

เมื่อหันไปรอบ ๆ ดวงตาของแอเรียนยก็พบกับดวงตาที่อ่อนโยนของวิล ซีวาน “โอ้ เธออยู่ที่นี่ด้วย”

มันเป็นเพียงคำทักทายธรรมดา ๆ แต่มีอารมณ์ที่ซ่อนอยู่มากมายอยู่ภายใต้นั้น

วิลวางอาหารเสริมที่เขาซื้อไว้บนโต๊ะข้างเตียง “ ฉันมาเยี่ยมคุณลุง ฉันไม่คิดว่าจะเจอเธออยู่ที่นี่เช่นกัน สภาพแวดล้อมที่นี่… ไม่ค่อยดีนัก ทิฟฟ์ ทำไมเธอไม่ย้ายเขาไปที่วอร์ดส่วนตัวล่ะ?”

ทันทีที่วิลพูดอย่างนั้น สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยที่มีความขัดแย้งกับทิฟฟานี่เมื่อวานนี้ก็หัวเราะเยาะ “วอร์ดส่วนตัว? พวกเขายังคงเป็นหนี้อยู่ตั้งมากมายขนาดนั้น …”

ทิฟฟานี่ตีหน้าอกของเธอแล้วดึงม่านความเป็นส่วนตัวปิด “แค่หมาหลายตัว ไม่ต้องสนใจ”

สมาชิกในครอบครัวคนหนึ่งดึงผ้าม่านออกและตะโกนว่า “คุณเรียกใครว่าหมา? คุณไม่มีมารยาท! ไม่แปลกใจทำไมโรงงานของคุณถึงล้มละลาย การมีธุรกิจครอบครัวขนาดใหญ่จะใช้ประโยชน์อะไรได้ในเมื่อคุณไม่มีมารยาทเลย? สมควรแล้วล่ะ!”

ทิฟฟานี่พับแขนเสื้อขึ้น “คุณอยากมีเรื่องใช่ไหม? ฉันรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะฟาดหน้าคุณจัง ๆ สักที”

วิลและแอเรียนหยุดเธอไว้ด้วยกันอย่างรวดเร็ว “ลืมมันเถอะ ลืมมันเถอะน่า!”

หลังจากได้เห็นเหตุการณ์ดังกล่าว วิลและแอเรียนต่างยืนยันที่จะย้ายจอห์น เลน ไปอยู่ในวอร์ดส่วนตัว ไม่สำคัญว่าจะเป็นเพียงวอร์ดส่วนตัวธรรมดา ๆ เขาต้องการสภาพแวดล้อมที่ดีในการพักฟื้นและไม่มีทางที่เขาจะทำเช่นนั้นได้ท่ามกลางเสียงเหล่านี้

ในที่สุดจอห์นก็ปฏิเสธแม้ว่าทิฟฟานี่จะตอบตกลงในที่สุด “ฉันจะไม่ทำแบบนั้นในสถานการณ์แบบนี้ ฉันจะเอาสบายคนเดียวได้อย่างไรโดยให้ทิฟฟ์และแม่ของเธอจ่ายเงินอย่างนี้ ฉันไม่เป็นไร จริง ๆ”

“ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช่จ่ายนะครับ คุณลุง ผมได้ถอนเงินไปจำนวนหนึ่งก่อนที่ผมจะมา มันเพียงพอที่จะย้ายคุณลุงไปยังวอร์ดที่ดีกว่าเล็กน้อย” วิลให้ความมั่นใจกับเขา

จอห์น เลน ไม่คาดคิดว่าเขาจะได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อน ๆ ของลูกสาว เขาไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกดีใจหรือเสียใจกับมันดี