บทที่ 1196 กล้องวงจรปิดที่ประตู

แน่นอนว่ามาร์คจะปฏิเสธคำขอของเธอ “ไม่ต้องเลย หน้าฉันไม่ใช่ที่เล่นของเธอ ฉันจะไม่ยอมสาวแน่นอน”

ยิ่งเขาปฏิเสธแค่ไหนแอเรียนก็ยิ่งต้องการที่จะทำมันมากเท่านั้น เธอหยิบมาส์กหน้ามาเพิ่มและบังคับให้เขานอนลงบนเตียง “อย่าขยับ แป๊บเดียวเอง คุณจะชอบมันแน่นอน พอเสร็จแล้วหน้าคุณก็จะนุ่มและใสด้วย ไม่ดีเหรอ? เอาเถอะน่า ลองหน่อยนะ”

มาร์คคัดค้านอย่างฉุนเฉียว เขาหันหน้าไปมา “ไม่!”

เขาเริ่มยอมแพ้เมื่อเขารู้สึกได้ว่าน้ำจากมาส์กหน้าเริ่มหยดลงตัวของเขา ตอนนี้เขากลัวว่าจะขยับแรงเกินไป “เอามันออกไป ฉันไม่ต้องใช้มัน!”

เมื่อรู้สึกได้ว่าเขาดิ้นเบาลง แอเรียนก็รีบวางมาส์กลงบนใบหน้าเขา “เห็นไหม? เชื่อฉันตั้งแต่แรกก็จบ คุณแค่ต้องเล่นใหญ่ก่อน ถูกไหม?”

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของแอเรียนก็ดังขึ้น เธอได้ในสิ่งที่เธอต้องการแล้ว ดังนั้นเธอจึงลงจากเตียงเพื่อไปรับโทรศัพท์ เธอไม่ลืมที่จะเตือนเขาก่อน “จัดการเอาเองนะ อย่าให้มันยับ ไม่อย่างนั้นมันจะกระจายไม่ทั่วถึง ฉันไปรับโทรศัพท์ก่อน”

สายนั้นมาจากโรบิน พวกเขาคุยกันเรื่องงานกันนิดหน่อย ไม่ได้มีเรื่องด่วนอะไร เมื่อเธอวางสายและหันไปหาเขา เธอก็เห็นว่ามาร์คกำลังลูบมาส์กให้เรียบอย่างพิถีพิถัน เธอคิดว่าเขาจะถอดมันออกไปแล้วด้วยซ้ำ… เขาเพี้ยนไปแล้วเหรอ?

เธอหัวเราะ “นี่ บอกฉันที คุณก็ไม่เคยดูแลหน้าตัวเองเลย แล้วทำไมผิวพรรณคุณถึงดีจัง? อายุคุณก็เกิน 30 แล้วแต่หน้าคุณกลับไม่มีรอยย่นเลย”

มาร์คมองเธอด้วยหางตาและไม่ตอบอะไรราวกับว่าเขาไม่พอใจที่เธอพูดถึงอายุเขา

จากนั้น อยู่ ๆ มาร์คก็กอดเธอ “จริง ๆ แล้ว… ที่ฉันติดตั้งกล้องวงจรเปิดนั้นก็เพราะเธอ”