บทที่ 12 ทิ้งมันซะ

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งตอนที่แอเรียนยังเด็ก ถ้าจำไม่ได้ว่าเมื่อไหร่กันนะที่เธอเริ่มรู้สึกอึดอัดแบบนี้

เมื่อเธออยู่ใกล้กับมาร์ค เทรมอนต์ เธอสำผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆที่มาจากตัวเขาและกลิ่นของแอลกอฮอล์ - เขาดื่มอีกแล้ว!

“วิล ซีวาน ไปแล้ว มันเป็นใครในตอนนี้? จับมือแล้วก้าวไปด้วยกัน… บอกผมมาสิว่ามันเป็นใคร?” เสียงของมาร์ค เทรมอนต์ เย็นชาแต่กลับมีสเน่ห์ดึงดูด

แอเรียนกลัวมากที่จะตอบเขา เขาได้ “พา” ตัววิล ซีวาน ไปต่างประเทศแล้ว ถ้าเธอยอมรับว่าของขวัญชิ้นนี้นั้นมาจากเขา เธอไม่กล้าที่จะคิดเลยว่าเขาจะตกอยู่ในชะตากรรมแบบไหนกัน

“ฉัน… ฉันไม่รู้...”

“ไม่รู้งั้นหรอ? ทำไมคุณถึงซ่อนมันเป็นอย่างดีถ้าคุณไม่รู้? แอริ… เธอผิดปกตินะ…” ดูเหมือนว่ามือของมาร์ค เทรมอนนต์ ที่วางอยู่บนเอวของแอเรียนในขณะที่เขาพูดและเขาก็บีบเธออย่างเบาๆ

แอเรียนเครียดมาก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะระเบิดออกมา “ฉันไม่รู้จริงๆ…”

มาร์ค เทรมอนต์ เลิกที่จะคั้นเธอ เขาซุกไปที่ซอกคอของเธอและสูดดมกลิ่นหอมอย่างเบาๆ “ถ้ายังมีอย่างนี้อีกเดี๋ยวคุณจะได้เห็นดีแน่”

เขาไม่ปล่อยเธอไป ริมฝีปากที่นุ่มและบางของเขานั้นค่อยๆไซ้ลงบนคอและไหล่ของแอเรียนอย่างเบาๆ ความคิดนับล้านพุ่งพรวดเข้ามาในหัวของแอเรียน สำหรับเธอแล้วความใกล้ชิดแบบนี้ทำได้แค่กับคนที่คุณชอบเท่านั้น เขาเกลียดเธอ แล้วทำไมเขายังทำแบบนี้ล่ะ?

แอเรียนตัวแข็งทื่อและยอมไม่ขัดขืน เธอไม่กล้าที่จะผลักเขาออกไป เธอคิดว่ามาร์ค เทรมอนต์คงจะทำอย่างอื่นกับเธอด้วย แต่เขากลับผลักเธอออกไปอย่างไม่คาดคิด เขาหอบอย่างรุนแรงเเละเหมือนกำลังยับยั้งชั่งใจตัวเอง

แอเรียนมองเขาด้วยความสับสน และเธอกำลังรอว่าเขาจะทำอะไรต่อไปอย่างไม่ขัดขืน

มาร์ค เทรมอนต์ หยิบกล่องของขวัญแล้วยื่นให้กับเธอพร้อมสั่งว่า “ทิ้งมันซะ”

แอเรียนขมวดคิ้ว นี่เขาต้องการให้เธอทิ้งมันด้วยมือของเธอเองหรือ?

“ต้องให้ฉันพูดอีกทีไหม?” มาร์ค เทรมอนต์ จ้องเธออย่างไม่พอใจ ความไม่พอใจในแววตาของเขานั้นใกล้จะถึงจุดเปลี่ยนที่ไม่สามารถยับยั้งไว้ได้อีก

แอเรียนรีบหยิบกล่องของขวัญแล้วโยนมันทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ลังเล เธอประกลาดใจกับรอยยิ้มบางๆที่มุมปากของเขาถึงกับทำให้เธองุนงงไปชั่วขณะ

วันต่อมาแน่นอนว่าแอเรียนต้องขอบคุณมาร์ค เทรมอนต์ ที่ถึงแม้ว่าเธอจะตื่นสายแต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรกับเธอเป็นพิเศษนอกจากการเคลื่อนไหวอย่างแนบชิดจนทำให้เธอสับสน

พ่อบ้านเฮนรี่กำลังรอเธอที่ประตู

“ผมจะไปส่งคุณหนูที่มหาวิทยาลัยนะครับ นายท่าน...ได้ทิ้งจักรยานของคุณไปแล้ว”