บทที่ 13 การเผชิญหน้า

แอเรียนยังคงนิ่งเงียบ เธอหันไปพิงบนกำเเพงที่ทางเดินพร้อมกับอดทนกับความปวดท้อง

ทิฟฟานี่รู้สึกไม่พอใจ แต่ถ้าก็ไม่ใช่คนที่จะเอะอะอะไรโดยไร้เหตุผลในเมื่อเธอทำผิด ทิฟฟานี่ขยับไปยืนข้างๆแอเรียน และเหล่ไปมองหอพักที่กำลังก่อสร้างอยู่ในตอนนี้ “เธอรู้ไหมว่าหอพักที่กำลังสร้างอยู่นั้น มาร์ค เทรมอนต์ เป็นผู้สนับสนุนน่ะ? มันค่อนข้างจะสิ้นเปลืองนะ เขารวยจริง ๆ เนอะ เมื่อเทียบกับครอบครัวของเราแล้วดูไม่มีอะไรไปเลย แอริ ฉันได้ยินว่าเขาจะมาเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยในวันนี้แหละ”

ไม่มีการตอบใด ๆ จากแอเรียน ความเจ็บปวดที่ท้องของเธอใกล้จะส่งเธอไปเจอยมทูตอยู่แล้ว

จากนั้นติวเตอร์ก็เดินออกมาอย่างเชิ่ด ๆ “พวกเธอสองคนนี่มันยังไงกันฮะ? ฉันจะลงโทษพวกเธอ ยังมีอารมณ์มาคุยเล่นกันอีกgหรอ? ไปเอากระดานวาดรูปของพวกเธอมาแล้วก็วาดให้เสร็จตรงทางเดินนี้นี่ล่ะ ดูซิว่าพวกเธอจะส่งงานได้ทันเวลาไหม!”

ทิฟฟานี่เดินเชิ่ดหน้าเข้าไปในห้องเรียนเพื่อไปเอากระดานวาดรูป ขณะที่แอเรียนยืนนิ่งเป็นอัมพาตอยู่ การมองเห็นของเธอก็เริ่มพร่ามัวลง

ความโกรธเดือดพล่านยิ่งขึ้นเมื่อติวเตอร์เห็นว่าเธอยืนนิ่งอยู่ เธอจึงผลักแอเรียน “ฉันบอกว่าให้เธอไปเอากระดานวาดรูปมาไง หูหนวกหรือไง?!”

แรงผลักทำให้แอเรียนล้มลงที่พื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อทิฟฟานี่ออกมาเห็นฉากนั้น เธอจึงตะโกนไปทีนึง “คุณผลักเธอเพื่ออะไร!”

ติวเตอร์รู้สึกผิดจึงตอกกลับได้เพียงเบาๆ “ฉันแค่ผลักเธอเบา ๆ ใครจะไปรู้ล่ะ…”

ทิฟฟานี่ก้มลงเพื่อช่วยแอเรียนแต่เธอก็ยังตะโกนใส่ติวเตอร์ว่า “ถึงเวลาของคุณแล้วล่ะ ฉันบอกคุณให้นะ นี่คือการลงโทษทางกาย คุณไม่สมควรจะเป็นผู้ให้ความรู้!”

ติวเตอร์รู้สึกผิด “ตัวเธอทำจากกระดาษหรือไง? เป็นไปได้หรือไงที่จะมีใครล้มเพราะแค่การผลักเบา ๆ ทิฟฟานี่ เลน อย่ามากล่าวหากันทั้ง ๆ ที่เธอก็ไม่มีอะไรดีไปกว่าเลย แอเรียน วินน์ เธอก็หยุดเสแสร้งได้แล้ว จะแสดงให้ใครดูกันฮะ?”

ความขัดแย้งที่เดือดพล่านตรงทางเดินนั้นโดนเด่นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งติวเตอร์และทิฟฟานี่ เลน ยังคงทะเลาะกันในขณะที่คนกลุ่มหนึ่งมองไปรอบทางเดิน คณบดีที่นำคณะผู้ติดตามมารู้สึกสลดใจอย่างมาก เข้าได้ส่งบันทึกมาแล้วว่ามาร์ค เทรมอนต์ จะมาวันนี้และจะต้องไม่มีอะไรผิดพลาด

มาร์ค เทรมอนน์ ดูแตกต่างออกไปเมื่อเขามองไปที่แอเรียนอย่างอ้อยอิ่ง และแววตาดุดันขึ้นเมื่อจ้องมองไปที่ติวเตอร์

“หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ฉันไม่เป็นอะไร ทิฟ ช่วยฉันถือกระดานหน่อย” แอเรียนกล่าวอย่างอ่อนแรง

ทิฟฟานี่กล้ำกลืนความโกรธของเธอและเดินกลับไปยังห้องเรียนอีกครั้ง ติวเตอร์ยังคงหงุดหงิดและผลักเข้าที่แอเรียนอีกครั้ง “เป็นดอกไม้อันแสนบอบบางไม่ใช่เหรอ? ไหนลองล้มให้ดูอีกทีซิ!”