บทที่ 1217 แอเรียนที่กังวลคิดเรื่องมาร์ค

แอเรียนส่งเสียงตอบรับและอุ้มแอริสโตเติลขึ้นไปข้างบน

มาร์คหายใจเข้าลึก ๆ อย่างหงุดหงิดเพื่อบรรเทาความโกรธของตัวเองก่อนที่เขาจะรีบเดินตามเธอขึ้นไปข้างบน “นี่เธอ… โกรธเหรอ?”

“เด็ก ๆ ไม่ได้มีความจำที่ดีขนาดนั้น เขาจะไม่มีวันเล่นกับเธอแบบนั้นถ้าหากว่าพวกเขาไม่ได้เจอกันบ่อยจนสนิทกันมาก่อน คุณให้เจนิซเลี้ยงสมอร์กี่ครั้งแล้ว? ดูเธอสิ เธอเข้ากับเด็กได้ดีมาก แม้แต่ฉันที่เป็นแม่เขาแท้ ๆ ยังต้องอับอายจนฉันเริ่งสงสัยวิธีการเลี้ยงลูกตัวเองของฉันแล้วนะ”

มาร์คเริ่มปวดหัว “แค่ครั้งสองครั้งเอง สมอร์ก็ไม่ได้ไปที่ออฟฟิศฉันมานานแล้ว เธอก็รู้ บางทีเขาอาจจะไม่ได้จำเจนิซได้แต่เขาแค่สนุกเฉย ๆ มันจะมีความหมายอะไรถ้าแค่ลูกจะมีความสุขที่ได้เล่นกับหล่อน? ฉันเสนอที่จะไล่หล่อนออกแล้ว แต่เธอก็บอกฉันเองว่าไม่ต้อง แล้วฉันจะต้องทำยังไง?”

แอเรียนหยุดเดินก่อนที่จะหมุนตัวไปมองเขา “คุณจะต้องทำยังไงอย่างนั้นเหรอ? ฉันไม่เคยขอให้คุณทำอะไรด้วยซ้ำ ทำไมคุณถึงต้องพูดเหมือนกับว่าฉันกำลังทดสอบความอดทนของคุณอยู่? ฉันเคยหมดความอดทนกับคุณไหม? ฉันดูเหมือนจะโกรธไม่เข้าเรื่องไหม? ใช่ ฉันไม่สบายใจ ฉันไม่อยากให้ผู้หญิงแปลกหน้าที่ไหนมาเข้าใกล้ลูกของฉัน!” โดยเฉพาะเมื่อหล่อนแค่ใช้เขาเป็นทางผ่าน

มาร์คหน้าเสีย “เธอกำลังโกรธไม่เข้าเรื่องอยู่นี่ไง เธอแค่กำลังเสียความมั่นใจในฐานะคนเป็นแม่ที่ไม่สามารถทำหน้าที่ของตัวเองได้เต็มที่เมื่อเทียบกับหล่อน เธอเป็นคนที่อยากมีลูกเอง แต่เธอก็ยังยืนหยัดที่จะทำงาน เธอมีเวลาอยู่กับลูกน้อยมากจนเขาออกจะน่าสงสาร ครอบครัวเรามีทุกอย่างให้เธอนอกจากความรู้สึกและความอบอุ่น ฉันไม่เคยอยากให้ลูกของฉันโตมาแบบไร้ความอบอุ่น ถ้าเธอไม่สบายใจขนาดนั้นก็ลาออกและอยู่บ้านเลี้ยงลูกสิ!

ใช่ เธอมีสิทธิ์ที่จะมีความฝัน ฉันจะไม่ขวางทางเธอแน่นอน แต่เธอก็อย่ามาหาเรื่องทะเลาะกับฉันเพราะเรื่องแบบนี้! นี่เป็นชีวิตที่เธอต้องการไม่ใช่เหรอ? เธอมีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ตอนกลางวันแล้วกลับมาใช้เวลาก่อนนอนที่เหลือน้อยนิดของเธอเพื่อที่จะอยู่กับลูก และถึงเวลาที่เธอมีเหลือให้ฉันจะยิ่งน้อยลงไปอีก ฉันก็ไม่เคยว่าอะไร แต่เธออย่าเอาเรื่องนี้มาทะเลาะกับฉันแล้วกัน!”